Het kerstgevoel wilde dit jaar niet zo komen, maar ik sta toch al sinds woensdag in de feestdagenmodus.... Zoiets noemen ze dan toch een paradox!
Ik was vorige week nog te moe om verwachtingsvol toe te leven naar kerst. Een beetje luieren, op de bank hangen en slapen, dat was het wel zo'n beetje. De zegen van een luie bank - hoe heb ik het vorig jaar zonder kunnen doen? Ik had me heilig voorgenomen om niets extra's in huis te halen voor de kerstdagen - nergens voor nodig. Maar toch, als je dan woensdag langs een niet té drukke supermarkt fietst, met 2 dooie dagen voor de boeg.... O.k., ik ben toch, een beetje, gezwicht. Ik maakte het niet te gek, maar wat chips en nootjes, een fles drank, kropsla (in december!) om niet echt te hoeven koken.... Decadent, dat was het wel....
Ik heb geen kerk van binnen gezien. Te lamlendig om op kerstavond zo lang uit mijn pyjama te blijven, en 's morgens te laat opgestaan om de viering nog te halen. Jammer vond ik het wel, want samen vieren, samen zingen - dan wordt het natuurlijk pas echt kerst.
Zaterdag kon ik dan de deur weer uit - naar de markt, wat rondslenteren in de stad, ik had nog wat cadeaubonnen om uit te geven. Maar het sneeuwde een groot deel van de dag, en zó nodig hoefde ik er ook weer niet uit. Nattigheid en gladdigheid - als ik ergens een hekel aan heb! En ook zondag kon ik mezelf niet bewegen tot een gezonde wandeling. Wel maakte ik een begin met mijn toedoelijstje - een heel klein beginnetje dan toch.
Vanochtend kwam S., die heerlijk eens per 2 weken mijn huis schoonmaakt, erdoor geglibberd. Ik riep nog heel stoer dat ik wel even op de fiets geld voor haar ging halen, maar daar kwam ik snel van terug. Het paadje in mijn achtertuin loopt schuin af, dus ik belandde zonder één stap te zetten tegen de schuurdeur. In de straat voor mijn huis kwam ik een paar keer bijna in een spagaat terecht - en die kon ik al niet toen ik nog jonger en dunner was. Dan toch maar "lopen" - glijden en glibberen, stukken zoeken waar de weg iets minder glad was, midden op de weg lopen zolang er geen ander verkeer was. En zo kreeg ik vanmorgen dan toch even mijn luchtuurtje.
Morgen moet ik maar eens kijken of ik mijn neus nog wat verder buiten de deur kan krijgen. Desnoods met de bus? Want ik moet voor mijn klussenlijst nog wel iets aanschaffen - leuk! Een ganglamp maken! En ik begin, heel langzaam, het stadium te naderen dat ik genoeg krijg van films, series, comedy's, kerstspecials, en breiwerkjes. En dan heb ik nog pas één boek gelezen!
maandag 29 december 2014
dinsdag 23 december 2014
How beautiful it is to do nothing and rest afterwards
(Spaans spreekwoord)
Ik heb het gehaald, de kerstvakantie! Wel heb ik het gevoel dat ik nog meer op mijn tandvlees liep dan andere jaren, want de laatste dagen waren erg afzien. Denk aan: proberen te melden dat je een geheugen als een vergiet hebt, en dan nooit meer op het woord "vergiet" kunnen komen. Denk aan: sleutels verliezen en portemonnees laten liggen op openbare plaatsen... Ik was ZO moe! En ik heb weer allerlei rare ontstekingen op rare plaatsen - maar is dat nou de oorzaak of het gevolg van moe?
In ieder geval: ik heb sinds donderdag vakantie!
Op de consuminderen-chatgroep opperde iemand heel lief om vooral niets te doen deze vakantie. Maar helaas, ik ben een groot mens, en zal me toch echt zelf bezig moeten houden met mijn achterstallig huishoudelijk werk, met het vriendelijk verzoek van de belastingdienst om bewijzen te sturen van mijn aftrekposten, en met al die administratieve dingetjes die wachten op mijn scherpe analytische blik.
En daarnaast leert de ervaring dat ik best twee weken kan lezen en films kijken, maar dat ik me daardoor zeker niet fitter ga voelen. Dus ik maakte toch maar een "To do" lijstje op - om daarvan vandaag al van alles te vergeten. Maar dat geeft niet echt: ik kan morgen ook mijn medicijnen nog wel halen, ik kan morgen nog van alles. Maar daarna gaat de wereld echt twee dagen op slot voor Kerstmis. En eigenlijk verheug ik me daar erg op - sinds ik het idee heb losgelaten dat Kerst "gezellig" moet worden, en "knus", en "familie" (Tja, dat zijn voor veel mensen rare combinaties in één zin)... Sinds ik dat waanidee heb losgelaten verheug ik me altijd erg op mijn "eenzame Kerst": ik ga naar de kerk, de kerstboom brandt (de lichtjes in ieder geval), er ligt een énorme stapel boeken onder - en er zijn natuurlijk de nodige foute en iets minder foute films op tv.
Laat de Kerst maar komen!
Ik heb het gehaald, de kerstvakantie! Wel heb ik het gevoel dat ik nog meer op mijn tandvlees liep dan andere jaren, want de laatste dagen waren erg afzien. Denk aan: proberen te melden dat je een geheugen als een vergiet hebt, en dan nooit meer op het woord "vergiet" kunnen komen. Denk aan: sleutels verliezen en portemonnees laten liggen op openbare plaatsen... Ik was ZO moe! En ik heb weer allerlei rare ontstekingen op rare plaatsen - maar is dat nou de oorzaak of het gevolg van moe?
In ieder geval: ik heb sinds donderdag vakantie!
Op de consuminderen-chatgroep opperde iemand heel lief om vooral niets te doen deze vakantie. Maar helaas, ik ben een groot mens, en zal me toch echt zelf bezig moeten houden met mijn achterstallig huishoudelijk werk, met het vriendelijk verzoek van de belastingdienst om bewijzen te sturen van mijn aftrekposten, en met al die administratieve dingetjes die wachten op mijn scherpe analytische blik.
En daarnaast leert de ervaring dat ik best twee weken kan lezen en films kijken, maar dat ik me daardoor zeker niet fitter ga voelen. Dus ik maakte toch maar een "To do" lijstje op - om daarvan vandaag al van alles te vergeten. Maar dat geeft niet echt: ik kan morgen ook mijn medicijnen nog wel halen, ik kan morgen nog van alles. Maar daarna gaat de wereld echt twee dagen op slot voor Kerstmis. En eigenlijk verheug ik me daar erg op - sinds ik het idee heb losgelaten dat Kerst "gezellig" moet worden, en "knus", en "familie" (Tja, dat zijn voor veel mensen rare combinaties in één zin)... Sinds ik dat waanidee heb losgelaten verheug ik me altijd erg op mijn "eenzame Kerst": ik ga naar de kerk, de kerstboom brandt (de lichtjes in ieder geval), er ligt een énorme stapel boeken onder - en er zijn natuurlijk de nodige foute en iets minder foute films op tv.
Laat de Kerst maar komen!
zondag 7 december 2014
O, kom er eens kijken!
 |
| Toch nog pepernoten. Vanmorgen gauw op de foto gezet, want ze zijn nu natuurlijk al lang op. |
Wat ik mezelf allemaal aanschafte:
Voor mijn collega's:
 |
| Een grappig klein zuignaphaakje is altijd handig, en Luther had iets met zwanen. Ik ben hier helermaal blij mee - ik hoop de dames en heren co-werkers ook!
En verder:
 Bijna 300 kerstkaarten - de rest ligt al op kantoor.
Ook nog:
|
 |
Voor mezelf: nieuwe kaarsen, een voorraad bus
en een plastic fotohanger voor op het toilet - natuurlijk vooral uit de Kringloopwinkel.
En dan ook nog een nieuwe Engel, uit hetzelfde warenhuis:
 |
En dan houd ik de grootste cadeaus nog even voor mezelf. Wat is cadeautjes krijgen toch LEUK - ook al moet ik daarvoor dan dit keer helemaal zelf in de zak tasten.....
Donker!
Het leuke van weekenden in deze tijd van het jaar is, dat je je huis ook eens bij daglicht ziet.
Nou, mooi niet dus!
Het is nu bijna 15.00 uur, en het moet nog steeds licht worden.....
Het is beter een kaars aan te steken dan het donker te vervloeken.
Nou, o.k., eerst de afwas van deze week, en daarna nog maar wat extra kaarsen aan steken dan.....
Nou, mooi niet dus!
Het is nu bijna 15.00 uur, en het moet nog steeds licht worden.....
Het is beter een kaars aan te steken dan het donker te vervloeken.
 |
| Afbeelding - alweer - gepikt van het www. |
Over warmte en "koude"
Bijna 50, en ik moet het nog leren: goed stoken!
Het huis waar ik werd geboren en de eerste twee jaar van mijn leven woonde, had nog een kolenkachel. Ik herinner me daar natuurlijk niets meer van, behalve de littekens op mijn lijf: een kolenkachel is NIET fijn voor een kind wat veel te vroeg leert lopen....
We verhuisden naar een huis met gaskachel. Mijn favoriete plek in dat huis: tussen het houten wasrek-met-drogende-was en de kachel, bovenop de hond, met een mooi boek... Lekker verstopt!
Midden jaren '70 sloeg de grote rijkdom toe: mijn ouders kochten het huurhuis en lieten CV installeren. Wat een luxe - vooral natuurlijk op de slaapkamers waar we ook ons huiswerk maakten: nooit meer die super-enge open kachels met gasfles! En warmte op het toilet! In de badkamer!
Toen ik op kamers ging had ik eerst een grote kamer mét groot enkelglas raam zónder enige verwarming - en herinneren jullie die winters van begin jaren '80 nog? BRRRR! Maar goed dat ik toch hele dagen school had, en 's avonds op ziekenbezoek moest! Goed, dat duurde één winter. Daarna: een kamer met een gaskachel: mijn hospita bepaalde hoe hoog de kachel mocht, en hoe lang hij mocht branden. Daarna: een studentenkamer met stadsverwarming: de radiator kon open of dicht, de kachel kon aan van oktober tot april, en brandde 's nachts niet: NIET handig bij slapeloze nachten, of als je eens een nacht wilde doorstuderen. Daarna: een eenkamerhuis met CV, waarvan de radiatoren open of dicht konden.
Mijn vorige huisje: niet geïsoleerd, maar met een lekker gaskacheltje: als ik koud thuiskwam zette ik hem hoog, als het te warm was ging hij op de waakvlam, en 's zomers ging hij helemaal uit (maar als het echt nodig was, had ik hem ook in een half uurtje wel weer aan). En als de kachel heel hoog stond, en het was toch nog te koud: dan had ik gewoon hele dikke pech!
Nu heb ik dan een echt grotemensenhuis, met Centrale Verwarming en een thermostaat. En pas nu, in mijn tweede winter hier begin ik het een beetje te leren: stoken.
Toen vorig jaar de winter aanbrak heb ik er dágen over gedaan om te weten te komen waarom de kamer niet warm werd, ook al zette ik de thermostaat steeds hoger: een mens moet dus óók de radiatoren opendraaien. Nu zet ik de thermostaat als ik 's avonds thuis ben op 18*C. Maar deze week kwam ik 's avonds thuis met 11*C in de huiskamer. En de kamer kwam pas om een uur of 22.00 op een fijne temperatuur. Oók niet handig dus.
's Nachts en als ik weg ben heb ik de neiging om de huiskamerdeur open te laten staan: niet handig, dan slaat de verwarming aan om de kamer op temperatuur te krijgen. Maar ik vind het eigenlijk ook zonde als ik 's morgens beneden kom, en de verwarming "loeit" om de kamer op 15*C te krijgen... Ik denk dat ik maar eens uit ga proberen om de nacht- en afwezigheidstemperatuur 5*C onder het gewone peil te zetten: kijken of dat goed werkt...
Deze week was het aardig koud (kouder dan het vorige winter ooit is geweest). In een nieuw appartementencomplex vlakbij was de verwarming uitgevallen, en volgens Teletekst hadden de bewoners "in de kou gezeten" - in sommige appartementen was de temperatuur niet boven de 18*C uitgekomen.
Ik moest daar toch éven om lachen.....
Het huis waar ik werd geboren en de eerste twee jaar van mijn leven woonde, had nog een kolenkachel. Ik herinner me daar natuurlijk niets meer van, behalve de littekens op mijn lijf: een kolenkachel is NIET fijn voor een kind wat veel te vroeg leert lopen....
 |
| Afbeeldingen gepikt van het www |
We verhuisden naar een huis met gaskachel. Mijn favoriete plek in dat huis: tussen het houten wasrek-met-drogende-was en de kachel, bovenop de hond, met een mooi boek... Lekker verstopt!
Midden jaren '70 sloeg de grote rijkdom toe: mijn ouders kochten het huurhuis en lieten CV installeren. Wat een luxe - vooral natuurlijk op de slaapkamers waar we ook ons huiswerk maakten: nooit meer die super-enge open kachels met gasfles! En warmte op het toilet! In de badkamer!
Toen ik op kamers ging had ik eerst een grote kamer mét groot enkelglas raam zónder enige verwarming - en herinneren jullie die winters van begin jaren '80 nog? BRRRR! Maar goed dat ik toch hele dagen school had, en 's avonds op ziekenbezoek moest! Goed, dat duurde één winter. Daarna: een kamer met een gaskachel: mijn hospita bepaalde hoe hoog de kachel mocht, en hoe lang hij mocht branden. Daarna: een studentenkamer met stadsverwarming: de radiator kon open of dicht, de kachel kon aan van oktober tot april, en brandde 's nachts niet: NIET handig bij slapeloze nachten, of als je eens een nacht wilde doorstuderen. Daarna: een eenkamerhuis met CV, waarvan de radiatoren open of dicht konden.
Nu heb ik dan een echt grotemensenhuis, met Centrale Verwarming en een thermostaat. En pas nu, in mijn tweede winter hier begin ik het een beetje te leren: stoken.
Toen vorig jaar de winter aanbrak heb ik er dágen over gedaan om te weten te komen waarom de kamer niet warm werd, ook al zette ik de thermostaat steeds hoger: een mens moet dus óók de radiatoren opendraaien. Nu zet ik de thermostaat als ik 's avonds thuis ben op 18*C. Maar deze week kwam ik 's avonds thuis met 11*C in de huiskamer. En de kamer kwam pas om een uur of 22.00 op een fijne temperatuur. Oók niet handig dus.
's Nachts en als ik weg ben heb ik de neiging om de huiskamerdeur open te laten staan: niet handig, dan slaat de verwarming aan om de kamer op temperatuur te krijgen. Maar ik vind het eigenlijk ook zonde als ik 's morgens beneden kom, en de verwarming "loeit" om de kamer op 15*C te krijgen... Ik denk dat ik maar eens uit ga proberen om de nacht- en afwezigheidstemperatuur 5*C onder het gewone peil te zetten: kijken of dat goed werkt...
Deze week was het aardig koud (kouder dan het vorige winter ooit is geweest). In een nieuw appartementencomplex vlakbij was de verwarming uitgevallen, en volgens Teletekst hadden de bewoners "in de kou gezeten" - in sommige appartementen was de temperatuur niet boven de 18*C uitgekomen.
Ik moest daar toch éven om lachen.....
vrijdag 5 december 2014
Dat krijg je ervan!
Dat krijg je ervan!
(Ik pik even schaamteloos een afbeelding die ik vond op de blog van Moneypenny. Ik vind 'm ZO grappig! Dus: zet allemaal vanavond de verbandtrommel klaar, en schiet te hulp als je gedonder op zolder hoort. Alhoewel: ik geloof dat het gedonder wat ik hier in de buurt hoor toch echt al vuurwerk is...).
Vanavond en morgenavond zal Sinterklaas ongetwijfeld op pad moeten, al dan niet vergezeld van een paar Zwarte- of Regenboogpieten. In de hoop dat er de komende jaren steeds meer andersgekleurde Pieten komen, en we de onverkwikkelijke discussie over Zwarte Piet achter ons kunnen laten.... Zó zonde, als zo'n mooi geeffeest ontaard in gescheld en bedreigingen!
Maar goed, dat krijg je er dus van. Als je al in augustus begint met het verkopen van pepernoten, zijn ze op Sinterklaasavond om 15.00 uur al uitverkocht. Nét toen ik mezelf een zak echte pepernoten (van die lekkere anijsachtige brokken!) had beloofd voor vanavond. En kleutertaai - ook niet meer te krijgen. Ach, het scheelt weer calorieën, zullen we maar zeggen.
Ik was erg tevreden over mezelf vandaag. Vaak, zeker in deze gigadrukke pre-kersttijd, lig ik op vrijdag aardig voor pampus. Boodschappen doen? NIET vandaag - dat doe ik wel op zaterdag, als de stad op zijn allerdrukst is... Regelklussen - vaak pas op zondagavond laat, nét voor het begin van mijn nieuwe werkweek - of ik stel het maar weer uit tot het volgende weekend. En dat dan wéken achter elkaar...
Maar vandaag vertrok ik na de lunch, met een lange boodschappen- annex klussenlijst. Ik bracht het plasticafval weg, deed mijn weekboodschappen bij de L.idl, vond een paar héle leuke cadeautjes-voor-mezelf in de buurtbibliotheek, scoorde bij de B.igbazar Sintcadeautjes voor op het werk (zó leuk om voor mensen een precies-goed-cadeautje te vinden, en dan ook nog voor een lage prijs!), fietste langs de hoorapparatenman om mijn geluidinstallatie even in de revisie te geven (Die winkel is niet open op zaterdag, heel lastig. Waarschijnlijk in de veronderstelling dat hoorapparatendragers niet-meer-werkend zijn?), en kocht en passant ook nog even 300 kerstkaarten voor op het werk.
En tussen dat alles door waste ik mijn bankdekentje, en regelde nog teenenander voor mijn vrijwilligerswerk...
Altijd weer verbazingwekkend, hoe ontzettend veel je in een paar uur kunt doen met een goede klussenlijst, een fiets en een béétje doorzettingsvermogen!
Voor wie nog Sinterklaas gaat vieren, vandaag of in het weekend: veel plezier! Ik verwacht Sinterklaas niet vanavond; hij bracht mijn cadeautje woensdag al. En door mijn doorzetten van vandaag heb ik later dit weekend lekker veel tijd om ermee te spelen!
Vanavond en morgenavond zal Sinterklaas ongetwijfeld op pad moeten, al dan niet vergezeld van een paar Zwarte- of Regenboogpieten. In de hoop dat er de komende jaren steeds meer andersgekleurde Pieten komen, en we de onverkwikkelijke discussie over Zwarte Piet achter ons kunnen laten.... Zó zonde, als zo'n mooi geeffeest ontaard in gescheld en bedreigingen!
Maar goed, dat krijg je er dus van. Als je al in augustus begint met het verkopen van pepernoten, zijn ze op Sinterklaasavond om 15.00 uur al uitverkocht. Nét toen ik mezelf een zak echte pepernoten (van die lekkere anijsachtige brokken!) had beloofd voor vanavond. En kleutertaai - ook niet meer te krijgen. Ach, het scheelt weer calorieën, zullen we maar zeggen.
Ik was erg tevreden over mezelf vandaag. Vaak, zeker in deze gigadrukke pre-kersttijd, lig ik op vrijdag aardig voor pampus. Boodschappen doen? NIET vandaag - dat doe ik wel op zaterdag, als de stad op zijn allerdrukst is... Regelklussen - vaak pas op zondagavond laat, nét voor het begin van mijn nieuwe werkweek - of ik stel het maar weer uit tot het volgende weekend. En dat dan wéken achter elkaar...
Maar vandaag vertrok ik na de lunch, met een lange boodschappen- annex klussenlijst. Ik bracht het plasticafval weg, deed mijn weekboodschappen bij de L.idl, vond een paar héle leuke cadeautjes-voor-mezelf in de buurtbibliotheek, scoorde bij de B.igbazar Sintcadeautjes voor op het werk (zó leuk om voor mensen een precies-goed-cadeautje te vinden, en dan ook nog voor een lage prijs!), fietste langs de hoorapparatenman om mijn geluidinstallatie even in de revisie te geven (Die winkel is niet open op zaterdag, heel lastig. Waarschijnlijk in de veronderstelling dat hoorapparatendragers niet-meer-werkend zijn?), en kocht en passant ook nog even 300 kerstkaarten voor op het werk.
En tussen dat alles door waste ik mijn bankdekentje, en regelde nog teenenander voor mijn vrijwilligerswerk...
Altijd weer verbazingwekkend, hoe ontzettend veel je in een paar uur kunt doen met een goede klussenlijst, een fiets en een béétje doorzettingsvermogen!
Voor wie nog Sinterklaas gaat vieren, vandaag of in het weekend: veel plezier! Ik verwacht Sinterklaas niet vanavond; hij bracht mijn cadeautje woensdag al. En door mijn doorzetten van vandaag heb ik later dit weekend lekker veel tijd om ermee te spelen!
zondag 23 november 2014
Zondag Voleinding
Het is vandaag de Zondag van de Voleinding: de laatste zondag van het kerkelijk jaar - volgende week begint de Advent, het begin van het nieuwe jaar. In de kerk waar ik nu heenga (als ik erheen ga) werden vandaag de namen genoemd van degenen die het afgelopen jaar overleden. (in andere, ook Protestantse kerken, gebeurt dat soms rond Allerzielen, 2 november). Ik heb overwogen om te vragen ook de naam van mijn vader te noemen, maar heb dat niet gedaan.
Een van de redenen is dat ik me nog steeds over moet laten schrijven van mijn vroegere gemeente naar deze. Ook weer zo'n "klusje" wat niet zoveel tijd kost, maar wat ik gewoon even een keer moet doen.... Maar ik voelde me thuis in mijn oude gemeente. Ik kende er mensen, was een tijdje actief met klussen die gedaan moeten worden, maakte deel uit van de wandelgroep. Mensen kenden mijn gezicht en mijn naam, en (een deel van) mijn geschiedenis. En ik ben niet zo goed in nieuwe dingen en nieuwe mensen. In mijn nieuwe gemeente ken ik nauwelijks iemand - en het kost me - zoals wel vaker - moeite om mezelf bekend te maken. Tijdens de viering van vanmorgen bedacht ik ineens: "Je krijgt pas bestaansrecht als je jezelf kenbaar maakt." Maar dat is natuurlijk niet helemaal waar: bestaansrecht heb je altijd; je wordt alleen pas zichtbaar als je je kenbaar maakt.
Een andere reden is dat ik erg gemengde gevoelens heb bij het overlijden van mijn vader. Hij heeft me verwekt, maar maakte me het leven ook heel moeilijk. Hij heeft me laten dopen, maar om nou te zeggen dat hij me voorleefde in het geloven.... Hij verdiende de kost voor zijn vrouw en kinderen, maar daar zat voor ons wel een stevig prijskaartje aan vast. De heiligen ons voorgegaan - maar ik weiger te geloven dat er ook na dit leven geen recht is...
Ik ken mensen die in condoleanceberichten schrijven dat ze "met ontroering kennis hebben genomen van het overlijden van..." Ik vind dat een prachtige formulering: Je denkt met ontroering aan de grenzen van het leven, aan mensen die veel voor je betekenen. Op deze zondag denk ik met ontroering aan de mensen die mij voorgingen, die ik als voorbeeld in leven en geloven zie: mijn vroegere leidinggevende K. die een paar weken terug overleed, de mensen die al langer geleden overleden, maar aan wie ik nog geregeld met grote dankbaarheid denk.
Neeltje Maria Min dichtte lang geleden:
"Mijn moeder is mijn naam vergeten, mijn kind weet nog niet hoe ik heet."
Vandaag realiseer ik me weer eens te meer dat ik in een traditie sta - maar ik heb inmiddels geen ouders meer, en kinderen zullen er niet komen. Maar ooit ging er ineens door me heen dat dat er helemaal niet toe doet: het leven gaat toch wel door, ook als ik zelf geen kinderen baar en opvoed. Maar toch: bij mij stopt de lijn.
Zo langzamerhand is het tijd om volwassen te worden. Ik ben een middelbare mevrouw, voorbij de overgang, met grijs haar en de nodige prothesen. Het wordt tijd om los te laten, goed voor mezelf te zorgen, en toe te laten dat ik ook wel eens zorg van anderen nodig heb. En vooral dat laatste valt niet mee: Ik ben toch het allerliefste groot en stoer en zelfredzaam........
Mijn moeder is mijn naam vergeten.
Mijn kind weet nog niet hoe ik heet.
Hoe moet ik mij geborgen weten?
Noem mij, bevestig mijn bestaan,
Laat mijn naam zijn als een keten.
Noem mij, noem mij, spreek mij aan,
o, noem mij bij mijn diepste naam.
Voor wie ik liefheb, wil ik heten.
Neeltje Maria Min
(Ik hoop dat dit berichtje een beetje helder is. Dit is typisch iets waarover ik wél wilde bloggen, maar waar ik voorzichtig ben met hoeveel ik precies vertel. Waar is de grens aan je openheid? )
Genoeg gefilosofeerd - tijd om voor mijn leesgroep aan de slag te gaan!
Een van de redenen is dat ik me nog steeds over moet laten schrijven van mijn vroegere gemeente naar deze. Ook weer zo'n "klusje" wat niet zoveel tijd kost, maar wat ik gewoon even een keer moet doen.... Maar ik voelde me thuis in mijn oude gemeente. Ik kende er mensen, was een tijdje actief met klussen die gedaan moeten worden, maakte deel uit van de wandelgroep. Mensen kenden mijn gezicht en mijn naam, en (een deel van) mijn geschiedenis. En ik ben niet zo goed in nieuwe dingen en nieuwe mensen. In mijn nieuwe gemeente ken ik nauwelijks iemand - en het kost me - zoals wel vaker - moeite om mezelf bekend te maken. Tijdens de viering van vanmorgen bedacht ik ineens: "Je krijgt pas bestaansrecht als je jezelf kenbaar maakt." Maar dat is natuurlijk niet helemaal waar: bestaansrecht heb je altijd; je wordt alleen pas zichtbaar als je je kenbaar maakt.
Een andere reden is dat ik erg gemengde gevoelens heb bij het overlijden van mijn vader. Hij heeft me verwekt, maar maakte me het leven ook heel moeilijk. Hij heeft me laten dopen, maar om nou te zeggen dat hij me voorleefde in het geloven.... Hij verdiende de kost voor zijn vrouw en kinderen, maar daar zat voor ons wel een stevig prijskaartje aan vast. De heiligen ons voorgegaan - maar ik weiger te geloven dat er ook na dit leven geen recht is...
Ik ken mensen die in condoleanceberichten schrijven dat ze "met ontroering kennis hebben genomen van het overlijden van..." Ik vind dat een prachtige formulering: Je denkt met ontroering aan de grenzen van het leven, aan mensen die veel voor je betekenen. Op deze zondag denk ik met ontroering aan de mensen die mij voorgingen, die ik als voorbeeld in leven en geloven zie: mijn vroegere leidinggevende K. die een paar weken terug overleed, de mensen die al langer geleden overleden, maar aan wie ik nog geregeld met grote dankbaarheid denk.
Neeltje Maria Min dichtte lang geleden:
"Mijn moeder is mijn naam vergeten, mijn kind weet nog niet hoe ik heet."
Vandaag realiseer ik me weer eens te meer dat ik in een traditie sta - maar ik heb inmiddels geen ouders meer, en kinderen zullen er niet komen. Maar ooit ging er ineens door me heen dat dat er helemaal niet toe doet: het leven gaat toch wel door, ook als ik zelf geen kinderen baar en opvoed. Maar toch: bij mij stopt de lijn.
Zo langzamerhand is het tijd om volwassen te worden. Ik ben een middelbare mevrouw, voorbij de overgang, met grijs haar en de nodige prothesen. Het wordt tijd om los te laten, goed voor mezelf te zorgen, en toe te laten dat ik ook wel eens zorg van anderen nodig heb. En vooral dat laatste valt niet mee: Ik ben toch het allerliefste groot en stoer en zelfredzaam........
Mijn moeder is mijn naam vergeten.
Mijn kind weet nog niet hoe ik heet.
Hoe moet ik mij geborgen weten?
Noem mij, bevestig mijn bestaan,
Laat mijn naam zijn als een keten.
Noem mij, noem mij, spreek mij aan,
o, noem mij bij mijn diepste naam.
Voor wie ik liefheb, wil ik heten.
Neeltje Maria Min
(Ik hoop dat dit berichtje een beetje helder is. Dit is typisch iets waarover ik wél wilde bloggen, maar waar ik voorzichtig ben met hoeveel ik precies vertel. Waar is de grens aan je openheid? )
Genoeg gefilosofeerd - tijd om voor mijn leesgroep aan de slag te gaan!
vrijdag 14 november 2014
Er is een land waar mensen willen wonen...
Ik heb in mijn profiel (zie rechts) een verwijzing staan naar het lied wat wordt gezongen door Coby Schreijer, tekst van Joke Smit: "Er is een land waar vrouwen willen wonen".
Ik dacht hier voor jullie de tekst en de link naar YouTube neer te zetten, maar Google leert me dat dat al eerder is gedaan, (onder andere) door Anja Meulenbelt, één van de heldinnen uit mijn jeugd. Klik! Meulenbelt geeft op die pagina meteen een kleine geschiedenis van het feminisme....
Een tijdje terug heb ik de weblog van Anja Meulenbelt bij mijn leeslijst geplaatst. Vooral omdat ze nog steeds een voorbeeld voor me is: feministe, kerkmens, maatschappelijk betrokken.
Ik dacht hier voor jullie de tekst en de link naar YouTube neer te zetten, maar Google leert me dat dat al eerder is gedaan, (onder andere) door Anja Meulenbelt, één van de heldinnen uit mijn jeugd. Klik! Meulenbelt geeft op die pagina meteen een kleine geschiedenis van het feminisme....
Een tijdje terug heb ik de weblog van Anja Meulenbelt bij mijn leeslijst geplaatst. Vooral omdat ze nog steeds een voorbeeld voor me is: feministe, kerkmens, maatschappelijk betrokken.
zondag 9 november 2014
Van een vergeefse (?) fietstocht en een hoge tuin
Gisteren was het (nog steeds) prachtig fietsweer. Zonnetje, niet te veel wind.... Dus ik ging, met een kortingsbon van mijn favoriete grotematenwinkel en het adres van het tuincentrum op zak, op pad. Lekker hoor, 7 km enkele reis, even doortrappen voor het beste resultaat.
Maar in de winkel bleek de trui die ik er eerder had gezien, toch niet helemaal te staan. En ik vraag me steeds vaker af als ik iets leuks zie "Heb ik het echt nodig?"- en heel vaak is het antwoord dan "nee".
Het tuincentrum was nog een aardig eind verderop - en ook daar wordt zó hard aan de weg gewerkt, dat je even moet zoeken hoe je je bestemming bereikt. Slalommend om enorme vrachtwagens, takelwagens en opgebroken wegen heen, bereikte ik het tuincentrum. Ik zoek een kwee, en hoopte die boom daar te vinden. Maar helaas.....
Daarmee was mijn tocht niet tevergeefs: wat ik zocht kon ik allemaal niet vinden, maar ik ben lekker buiten geweest, heb zo'n 20 kilometer gefietst - en die beweging is zeker in deze tijd van het jaar mooi meegenomen!
Vandaag had ik weer grootse plannen. Eindelijk eens mijn raam lappen (nog niet gedaan na de verhuizing), in de tuin werken, beetje wieden, beetje spitten. Maar het kwam er weer niet van... Wel hing ik 5 schilderijen (-tjes) op - hoe lastig kan het zijn om 4 kleine lijstjes gelijkmatig en waterpas op te hangen? Nou, héél moeilijk dus! En ik maakte het nachtkastje wat ik vorige week kreeg schoon en heel. Kortom, toch wel wat vooruitgang... Ik bedacht vanavond dat ik als doel ga stellen om met ingang van 1 januari 2015 uit de dozen te zijn - 16 maanden na de verhuizing, moet toch lukken?
Mijn tuin is een rommeltje. Het ziet groen van het onkruid - maar eigenlijk vind ik dat niet heel erg. Wel hoopte ik twee hoekjes om te spitten om een stek van de boerenjasmijn en van de sering te kunnen planten - maar dat kan volgende week ook nog. Waar ik van geniet: ik pootte het "kontje" van een paar sprieten bosui, en dat DOET het! Nieuwe bosui uit een restje - helemaal mijn stijl!
Tegen de treurigheid in probeer ik zo maar te genieten van wat er is: de verkleurende struik, de laatste frambozen. En van de prachtige (avond)lucht bóven mijn tuintje... In de Trouw van 20 september stond een interview met Herman van Veen. Een citaat eruit: "Mijn vader had een volkstuintje. Het land, noemde hij dat, en de schuur: het Muiderslot. Ome Frans zei: welk land, bedoel je deze postzegel? Waarop mijn vader zei: het is wellicht niet groot, maar weet je wel hoe hóóg het hier is?"
Dát is een levenswijsheid die ik graag onthoud, en aan jullie meegeef!
Maar in de winkel bleek de trui die ik er eerder had gezien, toch niet helemaal te staan. En ik vraag me steeds vaker af als ik iets leuks zie "Heb ik het echt nodig?"- en heel vaak is het antwoord dan "nee".
Het tuincentrum was nog een aardig eind verderop - en ook daar wordt zó hard aan de weg gewerkt, dat je even moet zoeken hoe je je bestemming bereikt. Slalommend om enorme vrachtwagens, takelwagens en opgebroken wegen heen, bereikte ik het tuincentrum. Ik zoek een kwee, en hoopte die boom daar te vinden. Maar helaas.....
Daarmee was mijn tocht niet tevergeefs: wat ik zocht kon ik allemaal niet vinden, maar ik ben lekker buiten geweest, heb zo'n 20 kilometer gefietst - en die beweging is zeker in deze tijd van het jaar mooi meegenomen!
Vandaag had ik weer grootse plannen. Eindelijk eens mijn raam lappen (nog niet gedaan na de verhuizing), in de tuin werken, beetje wieden, beetje spitten. Maar het kwam er weer niet van... Wel hing ik 5 schilderijen (-tjes) op - hoe lastig kan het zijn om 4 kleine lijstjes gelijkmatig en waterpas op te hangen? Nou, héél moeilijk dus! En ik maakte het nachtkastje wat ik vorige week kreeg schoon en heel. Kortom, toch wel wat vooruitgang... Ik bedacht vanavond dat ik als doel ga stellen om met ingang van 1 januari 2015 uit de dozen te zijn - 16 maanden na de verhuizing, moet toch lukken?
Mijn tuin is een rommeltje. Het ziet groen van het onkruid - maar eigenlijk vind ik dat niet heel erg. Wel hoopte ik twee hoekjes om te spitten om een stek van de boerenjasmijn en van de sering te kunnen planten - maar dat kan volgende week ook nog. Waar ik van geniet: ik pootte het "kontje" van een paar sprieten bosui, en dat DOET het! Nieuwe bosui uit een restje - helemaal mijn stijl!
Tegen de treurigheid in probeer ik zo maar te genieten van wat er is: de verkleurende struik, de laatste frambozen. En van de prachtige (avond)lucht bóven mijn tuintje... In de Trouw van 20 september stond een interview met Herman van Veen. Een citaat eruit: "Mijn vader had een volkstuintje. Het land, noemde hij dat, en de schuur: het Muiderslot. Ome Frans zei: welk land, bedoel je deze postzegel? Waarop mijn vader zei: het is wellicht niet groot, maar weet je wel hoe hóóg het hier is?"
Dát is een levenswijsheid die ik graag onthoud, en aan jullie meegeef!
zondag 2 november 2014
Het is vandaag drie weken geleden
Marlien wijst me erop dat het al (ruim) drie weken geleden is dat ik iets van me liet horen. Ik heb dan ook eigenlijk weinig te melden....
Wat door mijn hoofd speelt: "Ook de herfst heeft zonnige dagen". Dat was de uitkomst van een kruiswoordpuzzel die ik deze week maakte. Stom, hoe zo'n uitspraak in je hoofd kan blijven rondzingen! Tegenwoordig maak ik puzzels om mijn hoofd in oefening te houden, naast dat het natuurlijk erg leuk is om eens iets te winnen (al win ik soms jaren niets, en dan weer een paar keer achter elkaar). Ik voel me wel een béétje bejaard, als ik zo'n puzzel maak, met die motivatie....
Ook de herfst kent zonnige dagen. Komisch, we hebben zo ongeveer het warmste jaar sinds de weermetingen begonnen. Gisteren, 1 november, en rond de 20*C. En vandaag is het "dus" Allerzielen. Een dag om je dierbare overledenen te herdenken: de Heiligen ons voorgegaan. En komende week is het ook alweer een jaar geleden dat ik het SMS-je van mijn zwager kreeg, dat mijn vader was overleden. (Ik blogde er hier over.) Het maakt me treurig dat de tijd zó snel gaat, en ik voel me er alleen mee staan. Het contact met mijn familie is dus écht kapot, en het doet zeer om me dat telkens weer even te realiseren.... Niemand van mijn familie die eens even informeert hoe het voor me is, of ik me red. Zo was het dertig jaar geleden al, zo is het nu nog. Alleen laat ik me nu niet meer gek maken...
Deze week beroofde een van mijn vrijwilligsters zich van het leven. Brings back memories - hoe het was om zó wanhopig te zijn dat ik echt geen perspectief meer zag, hoe alleen ik was toen ik zoveel mensen van wie ik hield verloor, en te jong om te weten dat ik het tóch uiteindelijk wel zou overleven. Moeilijk. Ik voel me extra middelbaar als ik denk aan het kind wat ik toen was...
Maar tegelijkertijd is het leven ook gewoon goed, hoor. Ik geniet 's morgens vroeg van het herfstlicht, het weer is heerlijk, mijn was wappert kleurig buiten aan de lijn, ik zaagde al een paar pootjes op maat om een nieuw tafeltje / krukje te maken, en ik ga binnenkort een keer een weekend naar zee (al heb ik een beetje last van keuzeproblemen - ik kan geen betaalbaar weekend vinden in een niet-roken-verblijf met bad, aan zee - ben ik dan te veeleisend, raak ik gewoon weer eens verdwaald op internet), of kan ik gewoon weer eens geen knoop doorhakken over zoiets als een weekend weg? Van alles een beetje, denk ik...
O.k, ik moet gewoon iets gaan doen! Lunchen, onkruid wieden, eindelijk een lamp (of nog liever: twee) goed ophangen, mijn vergadering van deze week voorbereiden. "Als het leven geen zin heeft, dan maakt het maar zin". Vraag me niet van wie die uitspraak was (Jules Deelder?) maar ik vind 'm meesterlijk. Gewoon dingen doen, dan komt de zin in het leven vanzelf wel (weer). You go girl!
Wat door mijn hoofd speelt: "Ook de herfst heeft zonnige dagen". Dat was de uitkomst van een kruiswoordpuzzel die ik deze week maakte. Stom, hoe zo'n uitspraak in je hoofd kan blijven rondzingen! Tegenwoordig maak ik puzzels om mijn hoofd in oefening te houden, naast dat het natuurlijk erg leuk is om eens iets te winnen (al win ik soms jaren niets, en dan weer een paar keer achter elkaar). Ik voel me wel een béétje bejaard, als ik zo'n puzzel maak, met die motivatie....
Ook de herfst kent zonnige dagen. Komisch, we hebben zo ongeveer het warmste jaar sinds de weermetingen begonnen. Gisteren, 1 november, en rond de 20*C. En vandaag is het "dus" Allerzielen. Een dag om je dierbare overledenen te herdenken: de Heiligen ons voorgegaan. En komende week is het ook alweer een jaar geleden dat ik het SMS-je van mijn zwager kreeg, dat mijn vader was overleden. (Ik blogde er hier over.) Het maakt me treurig dat de tijd zó snel gaat, en ik voel me er alleen mee staan. Het contact met mijn familie is dus écht kapot, en het doet zeer om me dat telkens weer even te realiseren.... Niemand van mijn familie die eens even informeert hoe het voor me is, of ik me red. Zo was het dertig jaar geleden al, zo is het nu nog. Alleen laat ik me nu niet meer gek maken...
Deze week beroofde een van mijn vrijwilligsters zich van het leven. Brings back memories - hoe het was om zó wanhopig te zijn dat ik echt geen perspectief meer zag, hoe alleen ik was toen ik zoveel mensen van wie ik hield verloor, en te jong om te weten dat ik het tóch uiteindelijk wel zou overleven. Moeilijk. Ik voel me extra middelbaar als ik denk aan het kind wat ik toen was...
Maar tegelijkertijd is het leven ook gewoon goed, hoor. Ik geniet 's morgens vroeg van het herfstlicht, het weer is heerlijk, mijn was wappert kleurig buiten aan de lijn, ik zaagde al een paar pootjes op maat om een nieuw tafeltje / krukje te maken, en ik ga binnenkort een keer een weekend naar zee (al heb ik een beetje last van keuzeproblemen - ik kan geen betaalbaar weekend vinden in een niet-roken-verblijf met bad, aan zee - ben ik dan te veeleisend, raak ik gewoon weer eens verdwaald op internet), of kan ik gewoon weer eens geen knoop doorhakken over zoiets als een weekend weg? Van alles een beetje, denk ik...
O.k, ik moet gewoon iets gaan doen! Lunchen, onkruid wieden, eindelijk een lamp (of nog liever: twee) goed ophangen, mijn vergadering van deze week voorbereiden. "Als het leven geen zin heeft, dan maakt het maar zin". Vraag me niet van wie die uitspraak was (Jules Deelder?) maar ik vind 'm meesterlijk. Gewoon dingen doen, dan komt de zin in het leven vanzelf wel (weer). You go girl!
vrijdag 10 oktober 2014
Het is vandaag
Dag van de duurzaamheid! Zie http://www.dagvandeduurzaamheid.nl/.
En als ik even doortyp is het ook nog 10.10 uur....
Eens nadenken wat we vandaag voor duurzaams gaan doen!
En als ik even doortyp is het ook nog 10.10 uur....
Eens nadenken wat we vandaag voor duurzaams gaan doen!
zondag 14 september 2014
Zondag
Kennen jullie dat?
Het is zondag. Je hebt geen enkele afspraak, niets moet. Je staat op - te laat voor de kerk, maar nou ook weer niet zó laat. Je ontbijt rustig aan tafel in plaats van in de trein, op weg naar werk. Krant erbij, laptop - spelletje Luxor, wat blogs lezen, op Marktplaats zoeken naar een keukenkast - een keukenklok - een schommelstoel - een nachtkastje (Maar dat laatste zou ik toch niet meer doen op zondag....?)
En ineens is het 14.00 uur - ja echt, niet alleen op de klok op de computer, maar ook op alle andere klokken in huis...
O.k. - ik hóef niets - maar hing gisteravond wel wat shirts buiten om vochtig te worden voor de strijk. Er staat nog wel een detective op de video, dus aan het "werk".
Lazy sunday afternoon........
Het is zondag. Je hebt geen enkele afspraak, niets moet. Je staat op - te laat voor de kerk, maar nou ook weer niet zó laat. Je ontbijt rustig aan tafel in plaats van in de trein, op weg naar werk. Krant erbij, laptop - spelletje Luxor, wat blogs lezen, op Marktplaats zoeken naar een keukenkast - een keukenklok - een schommelstoel - een nachtkastje (Maar dat laatste zou ik toch niet meer doen op zondag....?)
En ineens is het 14.00 uur - ja echt, niet alleen op de klok op de computer, maar ook op alle andere klokken in huis...
O.k. - ik hóef niets - maar hing gisteravond wel wat shirts buiten om vochtig te worden voor de strijk. Er staat nog wel een detective op de video, dus aan het "werk".
Lazy sunday afternoon........
vrijdag 5 september 2014
Afval kun je beter scheiden - dat weet toch iedereen?
Dat was de leuze waarmee niet zo lang geleden het scheiden van plastic- van restafval werd gepropageerd. Ik ben vóór! Ik ben zo'n muts die braaf het plastic van het kaaspapier aftrekt, die elke kassabon en elke snipper bij het papier doet, en die een donorcodicil heeft, omdat er later als ik doodga misschien nog wel wat van mijn "afval" opnieuw te gebruiken is....
Zoals ik ook voor het scheiden van GFT- van restafval ben. Groot was dan ook mijn vreugde toen gisterenavond - voor het eerst sinds 3 weken - weer "gewoon" het GFT-afval was opgehaald... Ik had uit pure ellende al een container vol groenafval met het restafval meegegeven - ik wist gewoon niet meer waar ik het laten moest, alle groene woekeringen die ik na mijn vakantie aantrof.
(Overigens: ik las gisteren in een bespaarwijzer die bij het blad Boodschappen zat, dat blikgroente minder milieubelastend zou zijn dan bijv. groente in glas. Weet iemand daar meer van?)
Zoals ik ook voor het scheiden van GFT- van restafval ben. Groot was dan ook mijn vreugde toen gisterenavond - voor het eerst sinds 3 weken - weer "gewoon" het GFT-afval was opgehaald... Ik had uit pure ellende al een container vol groenafval met het restafval meegegeven - ik wist gewoon niet meer waar ik het laten moest, alle groene woekeringen die ik na mijn vakantie aantrof.
(Overigens: ik las gisteren in een bespaarwijzer die bij het blad Boodschappen zat, dat blikgroente minder milieubelastend zou zijn dan bijv. groente in glas. Weet iemand daar meer van?)
zondag 24 augustus 2014
Pasta met tomatensaus
Gisteravond at ik zó lekker dat ik het niet aardig zou vinden om jullie het "recept" niet te geven.........
Gooi in een grote pan een ruime kilo tomaten in stukken met een blikje ansjovis met olie, en een klein beetje extra (kruiden-)olie... Er hoeft niets te worden ontveld of afgegoten. Stoof een uurtje, en in de tussentijd kun je even gaan slapen, een fietsband plakken, of zoiets... Blikje tomatenpuree erdoor om te binden. Meng door gekookte pasta, en doe er een (klein) schepje aïoli door.
VURRUKKULLUK!
En eventuele vampiers gaan bij de buren op bezoek, dus jij kunt lekker in je pyjama voor de tv gaan hangen................
Gooi in een grote pan een ruime kilo tomaten in stukken met een blikje ansjovis met olie, en een klein beetje extra (kruiden-)olie... Er hoeft niets te worden ontveld of afgegoten. Stoof een uurtje, en in de tussentijd kun je even gaan slapen, een fietsband plakken, of zoiets... Blikje tomatenpuree erdoor om te binden. Meng door gekookte pasta, en doe er een (klein) schepje aïoli door.
VURRUKKULLUK!
En eventuele vampiers gaan bij de buren op bezoek, dus jij kunt lekker in je pyjama voor de tv gaan hangen................
Hergebruik dekbed - denken jullie mee?
 |
| Afbeelding gepikt van www. |
Maar: mijn ouders waren van voor de oorlog, dus ik ben altijd bang om iets weg te gooien wat nog van pas kan komen
(Lach
er maar om - die tic geeft veel rommel in huis.......). Dus: denken jullie mee over mogelijk hergebruik - als we samen niets kunnen verzinnen kan ik hem denk ik wel echt weggooien (Nou ja, naar de kringloop brengen dus...)
vrijdag 15 augustus 2014
Gevalletje jammer
Argh!
Ik denk op Marktplaats de perfecte kast voor mijn keuken gevonden te hebben - halfhoog, ondiep, verstelbare planken, lekker "retro"- (helaas, ik val ook op die mode - vóór mij pleit dat ik al sinds ik leef val voor die mode.....) - mijn bod wordt geaccepteerd, ik moet alleen nog even "live" gaan kijken, en mijn hoofd breken over de vraag hoe ik de kast naar mijn kant van de stad krijg - krijg ik een mailtje dat mevrouw een hoger bod heeft gekregen, en daarin mee gaat.
Natuurlijk wil iedereen graag zoveel mogelijk krijgen voor de spullen die ze aanbieden, maar het zit me toch niet helemaal lekker - een bod accepteren is een bod accepteren, toch?
Ik vraag me af wat ik zou hebben gedaan, maar: ik weet dat ik niet zo makkelijk terugkom op mijn gegeven woord - jammer dan, maar als ik iemand heb gezegd akkoord te gaan met een bod, dan ga ik niet alsnog in overleg over een hoger bod van iemand anders.
Dus: deze kast is het niet voor mij, ik ga verder op zoek!
Ik denk op Marktplaats de perfecte kast voor mijn keuken gevonden te hebben - halfhoog, ondiep, verstelbare planken, lekker "retro"- (helaas, ik val ook op die mode - vóór mij pleit dat ik al sinds ik leef val voor die mode.....) - mijn bod wordt geaccepteerd, ik moet alleen nog even "live" gaan kijken, en mijn hoofd breken over de vraag hoe ik de kast naar mijn kant van de stad krijg - krijg ik een mailtje dat mevrouw een hoger bod heeft gekregen, en daarin mee gaat.
Natuurlijk wil iedereen graag zoveel mogelijk krijgen voor de spullen die ze aanbieden, maar het zit me toch niet helemaal lekker - een bod accepteren is een bod accepteren, toch?
Ik vraag me af wat ik zou hebben gedaan, maar: ik weet dat ik niet zo makkelijk terugkom op mijn gegeven woord - jammer dan, maar als ik iemand heb gezegd akkoord te gaan met een bod, dan ga ik niet alsnog in overleg over een hoger bod van iemand anders.
Dus: deze kast is het niet voor mij, ik ga verder op zoek!
vrijdag 8 augustus 2014
Uitgefietst!
Ik ben sinds gisteravond weer thuis na een ruime week vakantie. It's official: ik begin een oud wijf te worden! Ik ging met de trein van huis naar Nunspeet, fietste vandaar naar Elburg (10 km....!), parkeerde daar mijn tent & fiets, maakte wat dagtochtjes in de omgeving, fietste toen naar Otterlo, en na een paar dagen Otterlo weer naar huis. Per fiets, dat dan weer wel! Een heerlijk vakantie, op minder dan 80 km van huis...En al met al heb ik toch nog wel een kilometer of 300 op de fietsteller staan - en ik voel mijn spieren, na de ongeveer 70 km van gisteren....
Verder verslag volgt, nu eerst maar eens wennen aan échte koffie aan mijn eigen tafel, de krant erbij, was aan de lijn...
Maar in ieder geval: ik ben er weer, en ik kan er weer tegen!
(afbeelding gepikt van www)
Verder verslag volgt, nu eerst maar eens wennen aan échte koffie aan mijn eigen tafel, de krant erbij, was aan de lijn...
Maar in ieder geval: ik ben er weer, en ik kan er weer tegen!
maandag 21 juli 2014
Rentestanden
Ik krijg net bericht binnen van mijn favoriete bank, de ASN-bank. De rente op spaarrekeningen zakt van 1.6% naar 1.5 %. Waar is de tijd gebleven dat ik 10 % rente betaalde op mijn studielening? Ik zal dus nog maar geen ontslag nemen, moet het rentenieren nog maar éven uitstellen tot de rente weer voldoende aantrekt. (Maar ik denk dat dat in mijn werkzame leven niet meer gaat gebeuren...).
Een andere bank zoeken vind ik geen optie, áls die al een hogere rente zou geven. Ik zit al sinds de jaren '80 bij de ASN, toen uit protest tegen de banden van andere banken met het Apartheidsregime in Zuid-Afrika, nu als protest tegen de financiering van vrouwenhandel, wapenhandel en kinderarbeid.
Mooi toch, om op zo'n simpele manier de wereld iets mooier te kunnen maken (of in ieder geval: niet slechter)?
(Afbeeldingen zijn gepikt van het www).
Zeven dagen afval
Gelezen in Dagblad Trouw, op 18 juli:
De Amerikaanse fotograaf Gregg Segal fotografeerde mensen tussen hun afval van een week.
Ik vond het schokkende foto's: vernederend, vies, je denkt bij de beelden meer aan een derdewereldland dan aan de VS. Confronterend dus! Ik vraag me meteen af hoe ík eruit zou zien tussen al mijn afval - ik denk dat ik betrekkelijk weinig afval produceer, maar is dat ook zo? Kan het misschien nog wat minder?
Klik hier voor de foto's.
De Amerikaanse fotograaf Gregg Segal fotografeerde mensen tussen hun afval van een week.
Ik vond het schokkende foto's: vernederend, vies, je denkt bij de beelden meer aan een derdewereldland dan aan de VS. Confronterend dus! Ik vraag me meteen af hoe ík eruit zou zien tussen al mijn afval - ik denk dat ik betrekkelijk weinig afval produceer, maar is dat ook zo? Kan het misschien nog wat minder? Klik hier voor de foto's.
zaterdag 19 juli 2014
Moeder, wat is het heet!
Ik hang nog steeds voor de ventilator, op de bank. Liggend, beetje lezen, beetje haken... Ik MOEST net mijn was op gaan hangen buiten, maar brandde mijn voetzolen nog aan de tegels. En het was 16.45 uur! Volgens de computer was het hier 32,5 graad C. Eigenlijk wil ik dan dus die natte lakens niet ophangen, maar om me heen slaan...
(Update: om 17.15 uur zou ik de was binnen kunnen halen - droog!)
Dat brengt me op een tip die ik ooit las: hang je natte was in de slaapkamer in hete nachten - dat verkoelt!
De munt, citroenmelisse, dropplant en citroenverbena uit de tuin zorgen voor heerlijke verkoelende drankjes. En zoekend naar een titel voor dit bericht kwam ik de blog van De Groene Vrouw tegen - de moeite waard om eens rond te gaan kijken! (Ik link voor het bericht door naar mijn eet- en kookblog).
(Update: om 17.15 uur zou ik de was binnen kunnen halen - droog!)
Dat brengt me op een tip die ik ooit las: hang je natte was in de slaapkamer in hete nachten - dat verkoelt!
De munt, citroenmelisse, dropplant en citroenverbena uit de tuin zorgen voor heerlijke verkoelende drankjes. En zoekend naar een titel voor dit bericht kwam ik de blog van De Groene Vrouw tegen - de moeite waard om eens rond te gaan kijken! (Ik link voor het bericht door naar mijn eet- en kookblog).
Irritant! - deel 2 en 3
Dat heb ik weer: tijd en energie om dit weekend wat klussen aan te pakken - vallen de mussen weer van het dak!
Vorig jaar stonden F. en ik bij 34 graden de nieuwe muren te verven. Nu had ik voor deze dagen nog wat klussen op mijn lijstje staan, wordt het 35 graden.... Ik zit nu nog binnen bij de ventilator, en kijk met vreugde hoe mijn schaduwplekje achter in de hoek van de tuin héél langzaam groter wordt. Nog even en ik pas erin!
Note to self: volgend jaar iets verzinnen om het hoekje tussen mijn schuur en de buurschutting zó af te schermen dat ik er lekker in de schaduw kan hangen. Druiven? Roodbloeiende klimbonen? (Ik kocht al zaad, maar ik kocht in mijn enthousiasme al veel zaad wat ik nog niet gebruikte dit jaar). Iemand ideeën?
Ik dacht vanmorgen vroeg op te staan en in tropenrooster te gaan werken. Voor 10.00 uur de afwas doen en het geërfde rolgordijn van de voor- naar de achterkant van de kamer verplaatsen: van het noorden naar het zuiden. Maar o.k.: het afwasmiddel was op, en voor het rolgordijn heb ik écht één hand extra nodig... Moet dus even wachten tot ik een buurman van straat kan plukken om me te helpen.
Wat ik wel deed: gisteravond stond ik om 22.00 uur in het halfdonker nog de laatste takken uit een boompje te zagen: dat wordt mijn courgetteklimrek. Én ik vond ineens de oplossing voor het "gat" van de oude schoorsteen: gewoon afdekken met een overgebleven stuk van het laminaat (zo simpel kan het soms zijn). Verder is mijn piratenbootje bijna af (ik schreef er eerder over, maar kan dat bericht nu even niet terugvinden). En ik heb nog wat andere (handwerk-)projectjes onder handen - foto's daarvan volgen.
Vorig jaar stonden F. en ik bij 34 graden de nieuwe muren te verven. Nu had ik voor deze dagen nog wat klussen op mijn lijstje staan, wordt het 35 graden.... Ik zit nu nog binnen bij de ventilator, en kijk met vreugde hoe mijn schaduwplekje achter in de hoek van de tuin héél langzaam groter wordt. Nog even en ik pas erin!
Note to self: volgend jaar iets verzinnen om het hoekje tussen mijn schuur en de buurschutting zó af te schermen dat ik er lekker in de schaduw kan hangen. Druiven? Roodbloeiende klimbonen? (Ik kocht al zaad, maar ik kocht in mijn enthousiasme al veel zaad wat ik nog niet gebruikte dit jaar). Iemand ideeën?
Ik dacht vanmorgen vroeg op te staan en in tropenrooster te gaan werken. Voor 10.00 uur de afwas doen en het geërfde rolgordijn van de voor- naar de achterkant van de kamer verplaatsen: van het noorden naar het zuiden. Maar o.k.: het afwasmiddel was op, en voor het rolgordijn heb ik écht één hand extra nodig... Moet dus even wachten tot ik een buurman van straat kan plukken om me te helpen.
Wat ik wel deed: gisteravond stond ik om 22.00 uur in het halfdonker nog de laatste takken uit een boompje te zagen: dat wordt mijn courgetteklimrek. Én ik vond ineens de oplossing voor het "gat" van de oude schoorsteen: gewoon afdekken met een overgebleven stuk van het laminaat (zo simpel kan het soms zijn). Verder is mijn piratenbootje bijna af (ik schreef er eerder over, maar kan dat bericht nu even niet terugvinden). En ik heb nog wat andere (handwerk-)projectjes onder handen - foto's daarvan volgen.
donderdag 17 juli 2014
Irritant!
Ik hoor van verschillende mensen dat ze moeite hebben om reacties op mijn blog gepost te krijgen, en ik heb er zelf ook last van: Ik probeerde verschillende keren een reactie op de blogs van Moneypenny en van Vanalleswatjetoe te plaatsen, maar mijn reacties verdwijnen telkens in Outer Space...
Irritant! Maar het gaat vast wel weer een keer over, ooit................
Irritant! Maar het gaat vast wel weer een keer over, ooit................
zondag 13 juli 2014
Mijmeringen van Annemiek
De Mijmeringen van Annemiek van Deursen zijn wereldberoemd in Consuminderland. Annemiek is de "tuinmevrouw" uit het tijdschrift Genoeg, daarnaast schrijft ze vier keer per week een "Mijmering" - consumindertips, dingen uit de tuin, overwegingen.... Ik houd van haar manier van in-het-leven-staan: genieten van wat er is, uitdelen van wat er is, én kunnen accepteren wat je gegeven wordt, aan goede en kwade dingen. Verder is ze de drijvende kracht van het Consuminderhuis Parkstad, een plek waar mensen leren consuminderen, en voedsel, meubels, kleding en andere hulp krijgen als dat nodig is, maar tegelijkertijd worden aangesproken op hun kracht, en niet (verder) machteloos gemaakt. MOOI!
Je kunt je abonneren op haar Mijmeringen, dan krijg je die dagelijks in je mailbox. Maar vorige week zag ik dat ze de Mijmeringen ook op een blog had geplaatst. Die heb ik dus net in mijn leeslijst (zie rechts) geplaatst - daardoor ik breng haar blog graag onder de aandacht van mensen die Annemiek en haar werk niet kennen, en er misschien in geïnteresseerd zijn.
Je kunt je abonneren op haar Mijmeringen, dan krijg je die dagelijks in je mailbox. Maar vorige week zag ik dat ze de Mijmeringen ook op een blog had geplaatst. Die heb ik dus net in mijn leeslijst (zie rechts) geplaatst - daardoor ik breng haar blog graag onder de aandacht van mensen die Annemiek en haar werk niet kennen, en er misschien in geïnteresseerd zijn.
vrijdag 11 juli 2014
Weekend voor de boeg
Vrijdagmorgen: begin van mijn weekend! Heerlijk, om er niet uit te hoeven vliegen als de wekker is gegaan (in het dagelijks leven voor mij: lang nadat de wekker is gegaan....), me nog een keer om te draaien, een boek of tijdschrift te pakken wat half gelezen ergens naast mijn bed ligt, nog wat lezen - zal ik er nu uitgaan, of nog even blijven liggen?
En dan rustig opstarten, de krant mee naar het toilet, koffie zetten en brood ontdooien, ontbijten aan tafel met de krant en de computer, in mijn zomerse soephuisjurk, uitkijkend over de tuin...
Ik heb een lang weekend voor de boeg - ik heb zo'n decadente baan dat ik van vrijdag t/m zondag weekend heb - en het lekkere van de zomerperiode: nauwelijks verplichtingen voor vrijwilligerswerk, geen vaste afspraken die door het jaar heen "moeten". Alleen: afspraken met vriendinnen, fietstochtjes in de buurt, wat tuinklussen....
Later in de zomer gaat dat gebrek aan structuur me vaak wel opbreken, maar voor dit moment vind ik het een groot genot - ik heb een lekker lang lui weekend voor de boeg!
En dan rustig opstarten, de krant mee naar het toilet, koffie zetten en brood ontdooien, ontbijten aan tafel met de krant en de computer, in mijn zomerse soephuisjurk, uitkijkend over de tuin...
Ik heb een lang weekend voor de boeg - ik heb zo'n decadente baan dat ik van vrijdag t/m zondag weekend heb - en het lekkere van de zomerperiode: nauwelijks verplichtingen voor vrijwilligerswerk, geen vaste afspraken die door het jaar heen "moeten". Alleen: afspraken met vriendinnen, fietstochtjes in de buurt, wat tuinklussen....
Later in de zomer gaat dat gebrek aan structuur me vaak wel opbreken, maar voor dit moment vind ik het een groot genot - ik heb een lekker lang lui weekend voor de boeg!
zondag 6 juli 2014
Oogst
Nee, nog steeds geen foto's (daar heb ik net wat te weinig energie voor), maar wel even melden (dan gebruiken jullie je fantasie maar): ik maakte vanavond met een klein schaaltje van de vruchten van de Japanse wijnbes, die ik vorig jaar van E. kreeg, mijn eerste "frambozenazijn". Het kleurde in ieder geval prachtig oranje-roze, en zal vast ook wel smaken in de sla deze zomer.
Ook at ik al eerder een paar gele frambozen uit de voortuin, en (vorig najaar) anderhalve groene peper. Dit jaar beginnen de peperplantjes nét een beetje op te komen. Van de negen tomatenplanten die ik neerzette lijken er slechts drie de volwassenheid te gaan bereiken. In een vaasje in huis staat de oregano te bloeien - dat vond ik een betere bestemming dan de compostbak.
En op mijn tafel staat een heerlijk geurende bos weelderige roze pioenrozen (maar dat is voor nu nog de oogst van de plantenmarkt; ik kocht een héél klein struikje bij de L.idl deze zomer, dus ik hoop dat die het volgende zomer "gaat doen").
Overigens: je kunt in de winkel zaad kopen voor pepers - maar voor veel minder koop je natuurlijk een rode peper, en plant je de dikste zaadjes.
Ook at ik al eerder een paar gele frambozen uit de voortuin, en (vorig najaar) anderhalve groene peper. Dit jaar beginnen de peperplantjes nét een beetje op te komen. Van de negen tomatenplanten die ik neerzette lijken er slechts drie de volwassenheid te gaan bereiken. In een vaasje in huis staat de oregano te bloeien - dat vond ik een betere bestemming dan de compostbak.
En op mijn tafel staat een heerlijk geurende bos weelderige roze pioenrozen (maar dat is voor nu nog de oogst van de plantenmarkt; ik kocht een héél klein struikje bij de L.idl deze zomer, dus ik hoop dat die het volgende zomer "gaat doen").
Overigens: je kunt in de winkel zaad kopen voor pepers - maar voor veel minder koop je natuurlijk een rode peper, en plant je de dikste zaadjes.
maandag 30 juni 2014
Ik ben blij!
(Ik zette dit bericht net ook nog even op de consuminderen-chatgroep. Een beetje flauw om hetzelfde bericht op twee plaatsen te posten, maar zóveel heb ik nou ook weer niet te melden. En ik vind het leuk om even iets positiefs aan de wereld toe te voegen! Ik ben zo blij met wat er zomaar even voor me werd gedaan..... !)
Toen ik verhuisde kocht ik een mooie grote tafel. Het mocht wat kosten, want ik hoop natuurlijk gewoon nog dertig jaar te leven, bij voorkeur in dit huis, in goede gezondheid.... Maar toen de tafel was bezorgd, schrok ik - ik bén een lang mens, maar met de lekkere stoelen die ik had kon ik nog maar nét mijn borsten op tafel leggen - lekker eten, werken, computeren, lezen, schrijven - daarvoor was de tafel eigenlijk te hoog. Toen ik het namat met mijn oude tafel bleek dat die maar 2 cm lager was. Maar 2 cm scheelt dus nét heel veel gewrichtsklachten e.d.!
Wat te doen? Via het Repair Café kreeg ik de tip om eens naar een houtwerkplaats hier in de buurt te gaan. Dus ik zaterdag, met mijn tafelpoten in de fietstas, op pad. Doodeng, ik had al angstvisioenen van wiebelende (café)tafels in huis, waarvan de ene poot nét te kort is.... Maar een lief jongmens zaagde nauwgezet mijn vier poten 2 cm. korter, de buurman hielp mij zondag mijn tafel weer op zijn pootjes te zetten - en ik werk (speel....) nu zóveel lekkerder aan mijn tafel - dat ik prompt weer de halve nacht op MP heb zitten zoeken naar meubels die ik nog mis....
(En nu ga ik gauw naar bed, morgen komt de poetsmevrouw om 9.00 uur, dus dan moet ik op zijn.... )
Toen ik verhuisde kocht ik een mooie grote tafel. Het mocht wat kosten, want ik hoop natuurlijk gewoon nog dertig jaar te leven, bij voorkeur in dit huis, in goede gezondheid.... Maar toen de tafel was bezorgd, schrok ik - ik bén een lang mens, maar met de lekkere stoelen die ik had kon ik nog maar nét mijn borsten op tafel leggen - lekker eten, werken, computeren, lezen, schrijven - daarvoor was de tafel eigenlijk te hoog. Toen ik het namat met mijn oude tafel bleek dat die maar 2 cm lager was. Maar 2 cm scheelt dus nét heel veel gewrichtsklachten e.d.!
Wat te doen? Via het Repair Café kreeg ik de tip om eens naar een houtwerkplaats hier in de buurt te gaan. Dus ik zaterdag, met mijn tafelpoten in de fietstas, op pad. Doodeng, ik had al angstvisioenen van wiebelende (café)tafels in huis, waarvan de ene poot nét te kort is.... Maar een lief jongmens zaagde nauwgezet mijn vier poten 2 cm. korter, de buurman hielp mij zondag mijn tafel weer op zijn pootjes te zetten - en ik werk (speel....) nu zóveel lekkerder aan mijn tafel - dat ik prompt weer de halve nacht op MP heb zitten zoeken naar meubels die ik nog mis....
(En nu ga ik gauw naar bed, morgen komt de poetsmevrouw om 9.00 uur, dus dan moet ik op zijn.... )
vrijdag 20 juni 2014
Wat gebeurt er, gebeurt er?
Tja, ik kan het toch niet laten om een "grappige" kop boven deze post te zetten. Herinnert u zich deze nog? Ik moest hem even opzoeken, maar de kreet is dus blijven hangen van het tv-programma Brigadier Dog. Héél lang geleden, toen oma nog jong was, en iets minder grijs dan ze nu is....
Ik blog niet zoveel op het moment, de inspiratie ontbreekt. Ik ben een beetje somber en treurig, vraag me af wat ik daarvan op het www wil laten zien, maar heb tegelijkertijd ook niet zo'n zin om te doen of er niets aan de hand is. En dus blijft het héél stil op dit blog....
Ik zou kunnen bloggen over mijn tuintje, over de mooie dingen die ik zie, of die ik doe en meemaak, maar what's the point? Het gaat niet echt slecht met me hoor, maar ik voel me wat wiebelig, that's all.
Het overlijden van mijn vader een half jaar geleden doet me ergens op de ondergrond toch veel. Ik ben wel eens bang geweest dat ik helemaal onderuit zou gaan, net als toen mijn moeder overleed, en dat is gelukkig niet zo. Maar er komt wel veel oud zeer naar boven. Daarnaast ben ik een paar maanden terug "gevloerd" door een openslaande autodeur, met als gevolg een hersenschudding en wat schade aan mijn fiets. Niets ernstigs, en als het daarbij zou zijn gebleven zou ik het al zo'n beetje vergeten zijn. Maar de automobilist, die eerst fatsoenlijk leek, was dat níet toen het neerkwam op het betalen van / verantwoordelijkheid nemen voor de schade. Na vijf maanden van verschillende verhalen kreeg ik vorige week zijn laatste versie van het verhaal gemaild: hij zou naast zijn auto hebben gestaan, en ik zou tegen hém aangereden zijn, i.p.v. tegen zijn openslaand portier. En in dat geval is dus volslagen duidelijk wie er verantwoordelijk is voor de schade: de fietster, en niet de automobilist.... En nee, ik ga niet meer failliet van die paar tientjes schade, maar ik vind het wel zuur. Ik rij zelf geen auto, maar ik begrijp dat de verzekeringsmaatschappij een beloning geeft voor het veroorzaken van een ongeluk, en dan liegen over de toedracht. Dus dat zal zijn creativiteit wel verklaren. Treurig.
Ik probeer mezelf bij elkaar te houden, er niet mee aan de haal te gaan, maar soms winnen de neuroosjes toch wel een beetje. Ik voel me machteloos en onveilig - net als vroeger thuis, net als in al die andere gevallen waarin mensen (mannen.....) de waarheid opofferden voor eigen gewin. Mijn familie, mijn werkgever, mijn docent, mijn stagebegeleider (o.k., als ik de namen bij deze mensen voor me zie, gaat het soms ook om vrouwen die zich misdroegen) - ik heb écht genoeg therapie gehad om te weten dat ik niet alles op alles moet betrekken, maar het kost moeite om op een gezonde manier te blijven denken. En het kost veel energie, gaat niet vanzelf...
Maar tegelijkertijd zijn er ook bijzondere gesprekken met vriendinnen op een terras, is er een "geloomd" armbandje wat de dochter van een collega zomaar voor me maakte, zijn er bloeiende (en geurende!) lavendel en rozen in de tuin, en mooie ontmoetingen in de trein. Én kreeg ik een prachtig digitaal cadeautje toegestuurd, kijk maar! Leuk toch, als vriendinnen hun entree helemaal in jouw kleurtjes inrichten?
En dat is óók deel van de realiteit!
Ik blog niet zoveel op het moment, de inspiratie ontbreekt. Ik ben een beetje somber en treurig, vraag me af wat ik daarvan op het www wil laten zien, maar heb tegelijkertijd ook niet zo'n zin om te doen of er niets aan de hand is. En dus blijft het héél stil op dit blog....
Ik zou kunnen bloggen over mijn tuintje, over de mooie dingen die ik zie, of die ik doe en meemaak, maar what's the point? Het gaat niet echt slecht met me hoor, maar ik voel me wat wiebelig, that's all.
Het overlijden van mijn vader een half jaar geleden doet me ergens op de ondergrond toch veel. Ik ben wel eens bang geweest dat ik helemaal onderuit zou gaan, net als toen mijn moeder overleed, en dat is gelukkig niet zo. Maar er komt wel veel oud zeer naar boven. Daarnaast ben ik een paar maanden terug "gevloerd" door een openslaande autodeur, met als gevolg een hersenschudding en wat schade aan mijn fiets. Niets ernstigs, en als het daarbij zou zijn gebleven zou ik het al zo'n beetje vergeten zijn. Maar de automobilist, die eerst fatsoenlijk leek, was dat níet toen het neerkwam op het betalen van / verantwoordelijkheid nemen voor de schade. Na vijf maanden van verschillende verhalen kreeg ik vorige week zijn laatste versie van het verhaal gemaild: hij zou naast zijn auto hebben gestaan, en ik zou tegen hém aangereden zijn, i.p.v. tegen zijn openslaand portier. En in dat geval is dus volslagen duidelijk wie er verantwoordelijk is voor de schade: de fietster, en niet de automobilist.... En nee, ik ga niet meer failliet van die paar tientjes schade, maar ik vind het wel zuur. Ik rij zelf geen auto, maar ik begrijp dat de verzekeringsmaatschappij een beloning geeft voor het veroorzaken van een ongeluk, en dan liegen over de toedracht. Dus dat zal zijn creativiteit wel verklaren. Treurig.
Ik probeer mezelf bij elkaar te houden, er niet mee aan de haal te gaan, maar soms winnen de neuroosjes toch wel een beetje. Ik voel me machteloos en onveilig - net als vroeger thuis, net als in al die andere gevallen waarin mensen (mannen.....) de waarheid opofferden voor eigen gewin. Mijn familie, mijn werkgever, mijn docent, mijn stagebegeleider (o.k., als ik de namen bij deze mensen voor me zie, gaat het soms ook om vrouwen die zich misdroegen) - ik heb écht genoeg therapie gehad om te weten dat ik niet alles op alles moet betrekken, maar het kost moeite om op een gezonde manier te blijven denken. En het kost veel energie, gaat niet vanzelf...
Maar tegelijkertijd zijn er ook bijzondere gesprekken met vriendinnen op een terras, is er een "geloomd" armbandje wat de dochter van een collega zomaar voor me maakte, zijn er bloeiende (en geurende!) lavendel en rozen in de tuin, en mooie ontmoetingen in de trein. Én kreeg ik een prachtig digitaal cadeautje toegestuurd, kijk maar! Leuk toch, als vriendinnen hun entree helemaal in jouw kleurtjes inrichten? En dat is óók deel van de realiteit!
vrijdag 16 mei 2014
Maaltijd!
Op donderdag maak ik altijd even een snelle maaltijd, want om 19.30 uiterlijk weer op de fiets om te gaan zingen. Dus woensdag kookte ik een heerlijke maaltijd voor twee dagen, om die donderdag snel op te kunnen warmen.
Ik maakte dit, noemde het op mijn kookblog stoofpotje vis met venkel (de venkel kwam blijkbaar uit een ander recept, die ligt nog in de koelkast), paste het op mijn manier aan (ik geloof dat ik het uitklapmenu bij de ingrediënten over het hoofd zag, en saffraan is me sowieso te duur om te gebruiken). En het was HEERLIJK - ik heb woensdagavond zeer van mijn maaltijd genoten, en verheugde me erg op de tweede portie, gisteravond.
Maar waarom vergeet ik dan dat het (op hoog vuur, want weinig tijd) opstaat? Waarom denk ik dan pas aan mijn supermaaltijd, als het héle huis, tot en met de bovenverdieping, stinkt naar aangebrand eten (en dan nog wel aangebrande vis...........)?
Hopeloze huisvrouw....
Ik maakte dit, noemde het op mijn kookblog stoofpotje vis met venkel (de venkel kwam blijkbaar uit een ander recept, die ligt nog in de koelkast), paste het op mijn manier aan (ik geloof dat ik het uitklapmenu bij de ingrediënten over het hoofd zag, en saffraan is me sowieso te duur om te gebruiken). En het was HEERLIJK - ik heb woensdagavond zeer van mijn maaltijd genoten, en verheugde me erg op de tweede portie, gisteravond.
Maar waarom vergeet ik dan dat het (op hoog vuur, want weinig tijd) opstaat? Waarom denk ik dan pas aan mijn supermaaltijd, als het héle huis, tot en met de bovenverdieping, stinkt naar aangebrand eten (en dan nog wel aangebrande vis...........)? Hopeloze huisvrouw....
vrijdag 9 mei 2014
Übermuts
Het is vrijdagavond, en ik zit al in mijn huispak - lekker warme badstof, mét beer! Ik ben de afgelopen dagen nét een paar keer teveel natgeregend naar mijn zin....
Ik kijk op Uitzending gemist naar Maartens Moestuin - een moestuinprogramma met Maarten 't Hart. Een beetje leerzaam, maar vooral lekker kneuterig. Dadelijk duik ik met mijn haakwerkje onder mijn dekentje op de bank, detective kijken?
En ik vermaak me kostelijk. Boodschappen komen morgen wel...
Übermuts!
Ik kijk op Uitzending gemist naar Maartens Moestuin - een moestuinprogramma met Maarten 't Hart. Een beetje leerzaam, maar vooral lekker kneuterig. Dadelijk duik ik met mijn haakwerkje onder mijn dekentje op de bank, detective kijken?
En ik vermaak me kostelijk. Boodschappen komen morgen wel...
Übermuts!
vrijdag 2 mei 2014
Voor de verbouwing
Deze lamp kocht ik op Koningsdag, op de vrijmarkt in IJ., voor mijn gang.
Ik ben hem alleen aan het verbouwen, zodat er een sterkere lamp in kan.
Biobudget huishouden
Aan mijn "kookblog" Mrs. H. te B. kookt (die blog is vooral voor mezelf bedoeld, om lekkere recepten digitaal op te slaan, en eetlijsten en kooklinks, je kunt er ook niet reageren) voegde ik een mooie link toe: Biobudget.nl. Om "met weinig middelen toch biologisch te koken". Ook maak ik veel gebruik van de groenten- en fruitkalender van Milieu Centraal - ook handig om te kijken welke groenten goedkoop zijn (en van niet te ver weg komen, en dus wat duurzamer zijn dan andere groenten en fruit).
zondag 27 april 2014
Vrijmarkt
Gisteren gezellig met vriendin F. naar de vrijmarkt geweest. Dat is toch echt veel leuker dan alleen gaan! Omdat het hier in mijn woonplaats meestal veel te druk is (Ik heb nog een trauma van een keer, zo'n 20 jaar geleden: ruim een half uur vaststaan en niet voor- of achteruit kunnen, laat staan de zijstraat 30 meter verderop te kunnen bereiken...). Dus we vertrokken in de middag op de fiets naar dorp V. - om ergens onderweg een afslag te missen, en in IJ. uit te komen.... Ach, dat is maar 6 km. verder!
En dat was leuk! Toeristje spelen in eigen land... Ik hield me in, en kocht vooral veel niet. Ik probeer mijn huis nou juist te ontrommelen - ik heb in mijn afgelopen vakantieweek veel weggegooid (en dat is goed). Wel kocht ik op de vrijmarkt een ganglamp - en even later, nóg een ganglamp... Leuk hoor: de laatste lamp is het beste voor de gang, maar ik moet hem dan alleen verbouwen om er een sterkere lamp in te kunnen doen. En de eerste ben ik al aan het demonteren: de pendel gebruikte ik voor de slaapkamerlamp (Yeah! Ik heb een slaapkamerlamp hangen!), de kap wordt - als het lukt om ganglamp nr. 2 te verbouwen - werkkamerlamp.
En ik vond, voorafgaand aan de vrijmarkt, in een container een grote wilgentenenmand: ik kon dus mijn krantenbak van mijn kringloopverlanglijstje schrappen.
En dat was leuk! Toeristje spelen in eigen land... Ik hield me in, en kocht vooral veel niet. Ik probeer mijn huis nou juist te ontrommelen - ik heb in mijn afgelopen vakantieweek veel weggegooid (en dat is goed). Wel kocht ik op de vrijmarkt een ganglamp - en even later, nóg een ganglamp... Leuk hoor: de laatste lamp is het beste voor de gang, maar ik moet hem dan alleen verbouwen om er een sterkere lamp in te kunnen doen. En de eerste ben ik al aan het demonteren: de pendel gebruikte ik voor de slaapkamerlamp (Yeah! Ik heb een slaapkamerlamp hangen!), de kap wordt - als het lukt om ganglamp nr. 2 te verbouwen - werkkamerlamp.
En ik vond, voorafgaand aan de vrijmarkt, in een container een grote wilgentenenmand: ik kon dus mijn krantenbak van mijn kringloopverlanglijstje schrappen.
zondag 13 april 2014
Nog meer positiviteit
Omdat ik vind dat ik wel eens erg mopperig ben, en veel mis vind aan de wereld, ga ik eens proberen om hier wat vaker dingen te posten die ik leuk vind, en waar ik vrolijk van word. Verbeter de wereld, begin met het goede te zien, of zoiets.
Donderdag had hier het GFT opgehaald moeten worden. En omdat ik vorig weekend flink veel boomwortels had uitgegraven (toch weer een hele vierkante meter tuin wortelvrij, plaats maken voor het planten van mijn kweepeer) zat de GFT-container meer dan vol. Maar helaas, toen ik donderdagavond thuiskwam zat de container nog steeds meer dan vol.... Tegenwoordig plaats ik dan meteen een klacht op de website van de gemeente - verdorie, ik betaal heel veel belasting per opgehaalde vuilnisbak, en dan halen ze hem heel vaak gewoon niet op! Vrijdagochtend een klacht geplaatst, de uitgegraven wortels naar de grijze bak overgeheveld, en in mijn voortuintje aan het spitten gegaan. Maar nog geen uur na mijn klacht kwam er een hele grote vuilniswagen voorrijden, speciaal om mijn bruine bak alsnog te legen...
In het licht van milieubesparing kun je je afvragen of het apart laten rijden van zo'n enorme auto echt handig is, maar ik vond het wel een mooi staaltje van service - en eigenlijk hoop ik dat we ooit zover komen dat ze gewoon op alle ophaaldagen (1 x restafval en 1 x GFT per week) de bakken komen legen! Dan wil ik best het papier, glas, aluminium, textiel én het plastic zelf apart inleveren - al die fiets- en wandeltochtjes naar alle verschillende inzamelbakken zijn nog goed voor de lijn ook!
Mijn voortuintje ligt er nu maagdelijk zwart bij - al het onkruid eruit gespit, (gratis) compost uitgestrooid, en wat gemengd bloemenzaad ingezaaid. Lekker husselen: verschillende zakjes met bijenmengsel, zakjes bloemenzaad die ik kreeg als verhuiscadeautje, en veel van het zaad wat ik van Marlien eerder dit jaar kreeg toegestuurd.
Ik ben erg benieuwd naar het resultaat over een paar weken!
Donderdag had hier het GFT opgehaald moeten worden. En omdat ik vorig weekend flink veel boomwortels had uitgegraven (toch weer een hele vierkante meter tuin wortelvrij, plaats maken voor het planten van mijn kweepeer) zat de GFT-container meer dan vol. Maar helaas, toen ik donderdagavond thuiskwam zat de container nog steeds meer dan vol.... Tegenwoordig plaats ik dan meteen een klacht op de website van de gemeente - verdorie, ik betaal heel veel belasting per opgehaalde vuilnisbak, en dan halen ze hem heel vaak gewoon niet op! Vrijdagochtend een klacht geplaatst, de uitgegraven wortels naar de grijze bak overgeheveld, en in mijn voortuintje aan het spitten gegaan. Maar nog geen uur na mijn klacht kwam er een hele grote vuilniswagen voorrijden, speciaal om mijn bruine bak alsnog te legen...
In het licht van milieubesparing kun je je afvragen of het apart laten rijden van zo'n enorme auto echt handig is, maar ik vond het wel een mooi staaltje van service - en eigenlijk hoop ik dat we ooit zover komen dat ze gewoon op alle ophaaldagen (1 x restafval en 1 x GFT per week) de bakken komen legen! Dan wil ik best het papier, glas, aluminium, textiel én het plastic zelf apart inleveren - al die fiets- en wandeltochtjes naar alle verschillende inzamelbakken zijn nog goed voor de lijn ook!
Mijn voortuintje ligt er nu maagdelijk zwart bij - al het onkruid eruit gespit, (gratis) compost uitgestrooid, en wat gemengd bloemenzaad ingezaaid. Lekker husselen: verschillende zakjes met bijenmengsel, zakjes bloemenzaad die ik kreeg als verhuiscadeautje, en veel van het zaad wat ik van Marlien eerder dit jaar kreeg toegestuurd.
Middelbare mevrouwen
Ik hoor net een item op de radio wat me maar niet loslaat. Ik WEET dat ik het moet negeren, maar ik word er boos en verdrietig van: hoe HALEN ze het in hun hoofd!!!
In het programma de Perstribune is een omroeppief van RTL (geloof ik) te gast, die wordt bevraagd op het ontslag van een nieuwslezeres. Vraag van de interviewer: "Heeft het met haar leeftijd te maken? Ik denk toch echt dat het met haar leeftijd te maken heeft." Antwoord: "Ik heb beloofd dat ik daar niets over zou zeggen (en daar hield de geïnterviewde zich gelukkig netjes aan!), maar ik vind het nog steeds een mooie vrouw."
HUH?
(Ik herlees dit bericht nadat ik het heb getikt, en zie dat ik het in eerste instantie heb over een nieuwslezer(s). Waarom denk ik nou toch dat dit gesprek, of in ieder geval de carrière van deze persoon, anders was verlopen als het om een nieuwslezer zou gaan?)
Waarom zou het geen mooie vrouw zijn als ze ouder is? En: er werd toch niet gevraagd naar mooi of lelijk, maar naar leeftijd, een getal!
Stel je toch eens voor dat het nieuws op tv zou worden gelezen door een lelijk mens (als die al zouden bestaan), of door een oudere vrouw. Dat KAN natuurlijk niet - de wereld zou vergaan, er zou oorlog uitbreken, een grote brand in de stad!
In het programma de Perstribune is een omroeppief van RTL (geloof ik) te gast, die wordt bevraagd op het ontslag van een nieuwslezeres. Vraag van de interviewer: "Heeft het met haar leeftijd te maken? Ik denk toch echt dat het met haar leeftijd te maken heeft." Antwoord: "Ik heb beloofd dat ik daar niets over zou zeggen (en daar hield de geïnterviewde zich gelukkig netjes aan!), maar ik vind het nog steeds een mooie vrouw."
HUH?
(Ik herlees dit bericht nadat ik het heb getikt, en zie dat ik het in eerste instantie heb over een nieuwslezer(s). Waarom denk ik nou toch dat dit gesprek, of in ieder geval de carrière van deze persoon, anders was verlopen als het om een nieuwslezer zou gaan?)
Waarom zou het geen mooie vrouw zijn als ze ouder is? En: er werd toch niet gevraagd naar mooi of lelijk, maar naar leeftijd, een getal!
Stel je toch eens voor dat het nieuws op tv zou worden gelezen door een lelijk mens (als die al zouden bestaan), of door een oudere vrouw. Dat KAN natuurlijk niet - de wereld zou vergaan, er zou oorlog uitbreken, een grote brand in de stad!
maandag 24 maart 2014
Marktplaatsplezier
Ik mopper wel eens op Marktplaats, Gratisoptehalen en dergelijke sites - of vooral op die horken die er rondhangen.... Hoe vaak gebeurt het niet dat iemand iets wil hebben, maar dan niet meer reageert, of dat iemand iets aanbiedt - en dan ook niets meer laat horen!
Maar vandaag had ik een héle leuke Marktplaats-ervaring.
Zondag begin van de middag, nog in mijn huispak (niet om aan te zien, van blauw badstof met een geappliceerde beer erop - ik heb het ook niet verzonnen, maar het zít zo lekker!), buiten regent en hagelt het pijpenstelen, binnen heb ik koffie, Spotify en een laptop. Op MP zoek ik naar een grote kast - ik wil een leg/linnenkast in mijn berghok, ter vervanging van alle bananendozen die er nu nog opgestapeld staan. Maar mijn oog valt op een laag boekenkastje, net geplaatst, op 1 km van mijn huis, gratis op te halen. Zoiets zoek ik nog voor wat kinderboeken en detectives! Ik bel direct, de verkoper is helemaal verrast, want hij was net bezig de advertentie te plaatsen. 2 Uur later is het droog, en ben ik ook eens aangekleed (nou ja, op zondag verwissel ik dan vaak mijn huispak voor een joggingbroek met sweater of t-shirt - tuinwerkkleding!). Ik bel dat ik eraan kom, en ga met de fiets op pad. En dan: de verkoper heeft alles keurig in karton stootvrij voor me ingepakt, schroeven in een zakje apart, en wil me zelfs nog een installatie-instructie geven. Niet nodig natuurlijk, dat wijst zich vanzelf.
Hoe lief is dat? Ik kwam hierdoor helemaal in een goed humeur - ook omdat ik weer eens een paar dozen boeken uit kon pakken - oude bekenden die na ruim een half jaar uit een doos tevoorschijn komen - maar vooral door die leuke meneer, die zo attent is en goed voor zijn spullen zorgt, ook als hij ze weggeeft.
Ik fiets er morgen nog even langs met wat zakjes bloemenzaad, als bedankje....
Maar vandaag had ik een héle leuke Marktplaats-ervaring.
Zondag begin van de middag, nog in mijn huispak (niet om aan te zien, van blauw badstof met een geappliceerde beer erop - ik heb het ook niet verzonnen, maar het zít zo lekker!), buiten regent en hagelt het pijpenstelen, binnen heb ik koffie, Spotify en een laptop. Op MP zoek ik naar een grote kast - ik wil een leg/linnenkast in mijn berghok, ter vervanging van alle bananendozen die er nu nog opgestapeld staan. Maar mijn oog valt op een laag boekenkastje, net geplaatst, op 1 km van mijn huis, gratis op te halen. Zoiets zoek ik nog voor wat kinderboeken en detectives! Ik bel direct, de verkoper is helemaal verrast, want hij was net bezig de advertentie te plaatsen. 2 Uur later is het droog, en ben ik ook eens aangekleed (nou ja, op zondag verwissel ik dan vaak mijn huispak voor een joggingbroek met sweater of t-shirt - tuinwerkkleding!). Ik bel dat ik eraan kom, en ga met de fiets op pad. En dan: de verkoper heeft alles keurig in karton stootvrij voor me ingepakt, schroeven in een zakje apart, en wil me zelfs nog een installatie-instructie geven. Niet nodig natuurlijk, dat wijst zich vanzelf.
Hoe lief is dat? Ik kwam hierdoor helemaal in een goed humeur - ook omdat ik weer eens een paar dozen boeken uit kon pakken - oude bekenden die na ruim een half jaar uit een doos tevoorschijn komen - maar vooral door die leuke meneer, die zo attent is en goed voor zijn spullen zorgt, ook als hij ze weggeeft.
Ik fiets er morgen nog even langs met wat zakjes bloemenzaad, als bedankje....
zondag 16 maart 2014
Rare rekening
Een tijdje terug ontving ik een rekening van het Ziekenfonds (Ja, ik ben een beetje reactionair, ik kan nooit onthouden hoe die club inmiddels heet, en áls ik het weer weet, is het inmiddels alweer veranderd...). Of ik maar even € 41,15 wilde betalen... Dat blijft toch gek - ik heb nog steeds het idee dat IK in december de premie betaal, en dat ik dan vervolgens van de verzekering kosten vergoed krijg. Maar zo werkt het dus allang niet meer.
O.k., € 41,15 dus. Gespecificeerd: € 8,44 voor pillen die ik slik, voorschrijving voor 3 maanden min 1 dag, en € 26,57 voor zalf. Maar waar ik vragen bij heb: € 6,14 voor "verstrekkingen apotheek", een dag eerder. Huh? Op de betreffende datum kreeg ik 1 pil mee (weliswaar helemaal verpakt in een groot formaat bruin plastic potje, met alle stickers, toeters en bellen erop en eraan, maar toch). Rekenen ze daar echt € 6,14 voor? Terwijl die ene pil een dag later is verrekend bij de volgende verstrekking?
Ik ben bij de apotheek langs geweest om uitleg te vragen. En volgens de apotheker zouden die kosten nog te maken hebben met mijn verhuizing: bij een eerste verstrekking kunnen extra kosten in rekening worden gebracht, als "personeelskosten" voor de apotheek. Daar had ik nou nog nooit van gehoord! Vrijdag heb ik dus toch nog maar even met het Ziekenfonds gebeld. Maar ook daar konden ze me geen definitief antwoord geven: Ja, het zou kunnen dat die kosten te maken kunnen hebben met het overgaan naar een andere apotheek, maar helemaal zeker wisten ze dat daar ook niet.
En ik? Ik vind het heel raar! Ik zal die rekening dus wel moeten betalen, het gaat ook niet om een wereldbedrag, maar het zit me niet helemaal lekker om voor iets te betalen, terwijl ik niet heel zeker weet of ik het wel verschuldigd ben, of waarvoor de kosten zijn.
En zeg nou zelf: € 6,14 is toch weer (zo ongeveer) een retourtje strand....
O.k., € 41,15 dus. Gespecificeerd: € 8,44 voor pillen die ik slik, voorschrijving voor 3 maanden min 1 dag, en € 26,57 voor zalf. Maar waar ik vragen bij heb: € 6,14 voor "verstrekkingen apotheek", een dag eerder. Huh? Op de betreffende datum kreeg ik 1 pil mee (weliswaar helemaal verpakt in een groot formaat bruin plastic potje, met alle stickers, toeters en bellen erop en eraan, maar toch). Rekenen ze daar echt € 6,14 voor? Terwijl die ene pil een dag later is verrekend bij de volgende verstrekking?
Ik ben bij de apotheek langs geweest om uitleg te vragen. En volgens de apotheker zouden die kosten nog te maken hebben met mijn verhuizing: bij een eerste verstrekking kunnen extra kosten in rekening worden gebracht, als "personeelskosten" voor de apotheek. Daar had ik nou nog nooit van gehoord! Vrijdag heb ik dus toch nog maar even met het Ziekenfonds gebeld. Maar ook daar konden ze me geen definitief antwoord geven: Ja, het zou kunnen dat die kosten te maken kunnen hebben met het overgaan naar een andere apotheek, maar helemaal zeker wisten ze dat daar ook niet.
En ik? Ik vind het heel raar! Ik zal die rekening dus wel moeten betalen, het gaat ook niet om een wereldbedrag, maar het zit me niet helemaal lekker om voor iets te betalen, terwijl ik niet heel zeker weet of ik het wel verschuldigd ben, of waarvoor de kosten zijn.
En zeg nou zelf: € 6,14 is toch weer (zo ongeveer) een retourtje strand....
zondag 9 maart 2014
Nog eentje voor Internationale Vrouwendag
Ok, dat was gisteren, maar ik lag vanmorgen in bed te luisteren naar de Kerkomroep en te bladeren in Pinterest - en vond daar het lemma "Feminisme"...
(uit het boek "How to be a Woman" van Caitlin Moran van een paar jaar geleden)
Hilarisch maar waar!
zondag 9 februari 2014
Bij het begin van een nieuwe week
Onlangs kreeg ik iets moois opgestuurd; ik wil het graag bij het begin van deze nieuwe week met jullie delen:
'Er komen andere tijden; maak van
Zondag, ZINDAG
Maandag, KALMAANDAG
Dinsdag, DANSDAG
Woensdag, WENSDAG
Donderdag, WONDERDAG
Vrijdag, WIJDAG, en van
Zaterdag: SCHATERDAG.'
Ik wens jullie een goede week!
'Er komen andere tijden; maak van
Zondag, ZINDAG
Maandag, KALMAANDAG
Dinsdag, DANSDAG
Woensdag, WENSDAG
Donderdag, WONDERDAG
Vrijdag, WIJDAG, en van
Zaterdag: SCHATERDAG.'
Ik wens jullie een goede week!
dinsdag 4 februari 2014
Lente!
Vanmiddag maakte ik een wandelingetje in de buurt. En ik zag Sneeuwklokjes, en Vinca, en Krokussen! (Of misschien waren dat nog de laatste Herfsttijlozen...)... En ze BLOEIDEN!
Op "mijn erf" beginnen de Japanse Braambes en de (doodgewaande) Gele Braam héél voorzichtig uit te lopen. LENTE!
En het komische is: tijdens mijn rondje Bloglezen kom ik net bij Teunie van EenvoudigLeven ook zo'n berichtje tegen... Zitten we allemaal te wachten op de lente?
Op "mijn erf" beginnen de Japanse Braambes en de (doodgewaande) Gele Braam héél voorzichtig uit te lopen. LENTE!
En het komische is: tijdens mijn rondje Bloglezen kom ik net bij Teunie van EenvoudigLeven ook zo'n berichtje tegen... Zitten we allemaal te wachten op de lente?
maandag 20 januari 2014
Vroeg naar bed
... en als ik me voorneem: vroeg naar bed - waarom vergeet ik dan altijd dat ik nog een was op moet hangen, mijn bed op moet maken, nog had willen douchen, nog iets aan mijn baard had moeten doen - zodat het toch weer laat wordt?
Wanneer wordt een mens - dit mens - nou eindelijk eens een georganiseerd mens?
Wanneer wordt een mens - dit mens - nou eindelijk eens een georganiseerd mens?
zondag 19 januari 2014
Ik verveel me zo!
Gek is dat, de ene dag kan ik mijn geluk niet op, borrel ik over van tevredenheid - en de andere dag verveel ik me gewoon...
Ik had grootse plannen voor vandaag: een stevige wandeling, eindelijk die grote tas met aluminium wegbrengen naar het milieupunt, in de tuin werken, mijn detective uitlezen, iets doen aan mijn vrijwilligerswerk... Maar eigenlijk verveelde ik me het grootste deel van de dag. Ik zat mezelf in de weg!
Maar ja, het kan niet altijd feest zijn, misschien moet ik maar gewoon proberen tevreden te zijn met wat er wel is. Ik trok toch weer twee struiken uit de grond (nou ja, een struik en een struikje), ik maakte een lekkere shepherd's pie - hoef ik tenminste morgen ook niet te koken - ik werkte een stapeltje strijk weg, terwijl ik een oude Midsomer Murders keek op de computer.
En ik ga zo op tijd naar bed - ik probeer een beetje beter leefritme te krijgen - dan voel ik me vast fitter!
Ik had grootse plannen voor vandaag: een stevige wandeling, eindelijk die grote tas met aluminium wegbrengen naar het milieupunt, in de tuin werken, mijn detective uitlezen, iets doen aan mijn vrijwilligerswerk... Maar eigenlijk verveelde ik me het grootste deel van de dag. Ik zat mezelf in de weg!
Terwijl ik natuurlijk genoeg te doen heb, zowel dingen die ik moet doen, die nuttig zijn, als dingen die leuk en ontspannend zijn. Maar zo'n donkere, regenachtige dag als vandaag, die moet je eigenlijk samen doorbrengen.Maar ja, het kan niet altijd feest zijn, misschien moet ik maar gewoon proberen tevreden te zijn met wat er wel is. Ik trok toch weer twee struiken uit de grond (nou ja, een struik en een struikje), ik maakte een lekkere shepherd's pie - hoef ik tenminste morgen ook niet te koken - ik werkte een stapeltje strijk weg, terwijl ik een oude Midsomer Murders keek op de computer.
En ik ga zo op tijd naar bed - ik probeer een beetje beter leefritme te krijgen - dan voel ik me vast fitter!
zondag 12 januari 2014
Geluk!
Vanmiddag overviel het me ineens: Geluk! (Of misschien moet ik zeggen: een diepe tevredenheid). Ik heb een 
-hekel aan de "plicht" gelukkig te zijn, maar soms, ineens, is het er. En waardoor kwam het vandaag?
-hekel aan de "plicht" gelukkig te zijn, maar soms, ineens, is het er. En waardoor kwam het vandaag?- Ik hing in de winterzon mijn was buiten, in mijn eigen tuintje;
- Ik heb deze week met een paar héle lieve vriendinnen mijn verjaardag gevierd (en ik kreeg zelfs ook nog hele leuke cadeautjes toe);
- Ik werd eerder deze week toegezongen door een collega en een bezoeker op mijn werk - goed voor een stevige lachbui;
- Ik had een grote bierpul met lekker koud water voor me staan (voor nu is dat genoeg - van de zomer wil ik soms een halveliter pul met bier...);
- Ik heb geld genoeg om gewoon een nieuwe (of nieuwe tweedehandse) tv te kopen, nu mijn tv het echt heeft begeven (nu nog even zoeken waar ik een kleine tv kan kopen....);
- Ik heb dit weekend de lectuurhanger op de wc opnieuw opgehangen (dat was in eerste instantie niet goed gegaan), ik maakte eindelijk dat ene plankje tussen de keukenkastjes, hing het magneetbord op, ik herschikte al die bloemen, planten en bloemstukjes die ik de laatste weken kreeg, ik hing een kaarsenhanger voor mijn raam, en plantte wat plantjes in de tuinen (campanula'tjes, wat krokusbollen, en een gele braam (waarvan ik heel erg hoop dat die nog gaat aanslaan): lekker buitenspelen!
Abonneren op:
Posts (Atom)