Ik ben blij!

(Ik zette dit bericht net ook nog even op de consuminderen-chatgroep. Een beetje flauw om hetzelfde bericht op twee plaatsen te posten, maar zóveel heb ik nou ook weer niet te melden. En ik vind het leuk om even iets positiefs aan de wereld toe te voegen! Ik ben zo blij met wat er zomaar even voor me werd gedaan..... !)

Toen ik verhuisde kocht ik een mooie grote tafel. Het mocht wat kosten, want ik hoop natuurlijk gewoon nog dertig jaar te leven, bij voorkeur in dit huis, in goede gezondheid.... Maar toen de tafel was bezorgd, schrok ik - ik bén een lang mens, maar met de lekkere stoelen die ik had kon ik nog maar nét mijn borsten op tafel leggen - lekker eten, werken, computeren, lezen, schrijven - daarvoor was de tafel eigenlijk te hoog. Toen ik het namat met mijn oude tafel bleek dat die maar 2 cm lager was. Maar 2 cm scheelt dus nét heel veel gewrichtsklachten e.d.!

Wat te doen? Via het Repair Café kreeg ik de tip om eens naar een houtwerkplaats hier in de buurt te gaan. Dus ik zaterdag, met mijn tafelpoten in de fietstas, op pad. Doodeng, ik had al angstvisioenen van wiebelende (café)tafels in huis, waarvan de ene poot nét te kort is.... Maar een lief jongmens zaagde nauwgezet mijn vier poten 2 cm. korter, de buurman hielp mij zondag mijn tafel weer op zijn pootjes te zetten - en ik werk (speel....) nu zóveel lekkerder aan mijn tafel - dat ik prompt weer de halve nacht op MP heb zitten zoeken naar meubels die ik nog mis....

(En nu ga ik gauw naar bed, morgen komt de poetsmevrouw om 9.00 uur, dus dan moet ik op zijn.... )

Wat gebeurt er, gebeurt er?

Tja, ik kan het toch niet laten om een "grappige" kop boven deze post te zetten. Herinnert u zich deze nog? Ik moest hem even opzoeken, maar de kreet is dus blijven hangen van het tv-programma Brigadier Dog. Héél lang geleden, toen oma nog jong was, en iets minder grijs dan ze nu is....

Ik blog niet zoveel op het moment, de inspiratie ontbreekt. Ik ben een beetje somber en treurig, vraag me af wat ik daarvan op het www wil laten zien, maar heb tegelijkertijd ook niet zo'n zin om te doen of er niets aan de hand is. En dus blijft het héél stil op dit blog....

Ik zou kunnen bloggen over mijn tuintje, over de mooie dingen die ik zie, of die ik doe en meemaak, maar what's the point? Het gaat niet echt slecht met me hoor, maar ik voel me wat wiebelig, that's all.

Het overlijden van mijn vader een half jaar geleden doet me ergens op de ondergrond toch veel. Ik ben wel eens bang geweest dat ik helemaal onderuit zou gaan, net als toen mijn moeder overleed, en dat is gelukkig niet zo. Maar er komt wel veel oud zeer naar boven. Daarnaast ben ik een paar maanden terug "gevloerd" door een openslaande autodeur, met als gevolg een hersenschudding en wat schade aan mijn fiets. Niets ernstigs, en als het daarbij zou zijn gebleven zou ik het al zo'n beetje vergeten zijn. Maar de automobilist, die eerst fatsoenlijk leek, was dat níet toen het neerkwam op het betalen van / verantwoordelijkheid nemen voor de schade. Na vijf maanden van verschillende verhalen kreeg ik vorige week zijn laatste versie van het verhaal gemaild: hij zou naast zijn auto hebben gestaan, en ik zou tegen hém aangereden zijn, i.p.v. tegen zijn openslaand portier. En in dat geval is dus volslagen duidelijk wie er verantwoordelijk is voor de schade: de fietster, en niet de automobilist.... En nee, ik ga niet meer failliet van die paar tientjes schade, maar ik vind het wel zuur. Ik rij zelf geen auto, maar ik begrijp dat de verzekeringsmaatschappij een beloning geeft voor het veroorzaken van een ongeluk, en dan liegen over de toedracht. Dus dat zal zijn creativiteit wel verklaren. Treurig.

Ik probeer mezelf bij elkaar te houden, er niet mee aan de haal te gaan, maar soms winnen de neuroosjes toch wel een beetje. Ik voel me machteloos en onveilig - net als vroeger thuis, net als in al die andere gevallen waarin mensen (mannen.....) de waarheid opofferden voor eigen gewin. Mijn familie, mijn werkgever, mijn docent, mijn stagebegeleider (o.k., als ik de namen bij deze mensen voor me zie, gaat het soms ook om vrouwen die zich misdroegen) - ik heb écht genoeg therapie gehad om te weten dat ik niet alles op alles moet betrekken, maar het kost moeite om op een gezonde manier te blijven denken. En het  kost veel energie, gaat niet vanzelf...

Maar tegelijkertijd zijn er ook bijzondere gesprekken met vriendinnen op een terras, is er een "geloomd" armbandje wat de dochter van een collega zomaar voor me maakte, zijn er bloeiende (en geurende!) lavendel en rozen in de tuin, en mooie ontmoetingen in de trein. Én kreeg ik een prachtig digitaal cadeautje toegestuurd, kijk maar! Leuk toch, als vriendinnen hun entree helemaal in jouw kleurtjes inrichten?

En dat is óók deel van de realiteit!