Lui

 ... En nu zijn we ineens aangeland in de laatste dagen van het jaar 2020. Een jaar wat eindeloos leek te duren - en toch weer ineens voorbij is....

Ik herinner me die dag begin maart - ik was net een paar weken flink ziek geweest, net weer bezig aan mijn eerste werkdagen - toen ik op een woensdagochtend op kantoor het verzoek van mijn leidinggevende vond om alsjeblieft thuis te blijven.... Zó vreemd! Die dag heb ik snel wat laatste klusjes gedaan, nog even contact gezocht met een paar mensen om te bespreken of alles goed liep - en ik ben weer op de trein gestapt, in de hoop en de verwachting dat dit een paar weken zou duren, en dat dan alles weer "normaal" zou zijn.

En nu, tien maanden later, wachten we nog steeds op "het oude normaal" - en ik probeer te blijven hopen dat dat ooit weer komt, over niet al te lange tijd. Ondertussen kijk ik elke dag rond 14.00 uur vol hoop en vrees naar de besmettingscijfers, en kan ik niet genoeg krijgen van nieuwsitems over beginnen met vaccineren.... Oh! Wat wil ik graag weer aangeraakt worden, wat wil ik graag weer "gewoon" gebruik kunnen maken van de trein: storm gisteren, én derde kerstdag - en dan NIET naar het strand kunnen....! Wat wil ik graag weer een praatje kunnen maken in de winkel - zónder mondkapje. Op bezoek bij mensen die me lief zijn, leesgroep live, vergaderingen live, samen koffie drinken - en dan NIET via Zoom... 

Als de eerste inenting erin gaat, vier ik feest!

O.k., het idee was dat ik zou schrijven over mijn luie dagen - begin ik toch weer te miepen over Corona! 

Dan ga ik nu eerst maar eens wat DOEN - en schrijf later over mijn luiigheid - want ook de laatste vakantieweek (van de 2) is alweer aangebroken; tijd dus om (een beetje) uit mijn luie modus te komen, en aan de slag te gaan - er liggen nog klusjes genoeg, en de dagen zijn ZO KORT!

Zalig kerstfeest!

"Ik zit hier hele alleen kerstfeest te vieren, ....."

Oh, wat doen we weer zielig, en ik VOEL me helemaal niet zielig! Ja, ik ben alleen, met Kerst - en vele andere dagen in het jaar.... Maar dan hoef ik alleen maar te denken aan die vreselijke kerstdagen vroeger bij mijn ouders en verdere familie thuis - en heb ik er weer volledig vrede mee.... Lekker hoor, de kerkdienst, rust, lekker eten en mooie boeken. De zon schijnt, de was hangt buiten te drogen. Zo meteen nog even de tuin in voor wat noodzakelijke lichaamsbeweging, en wat noodzakelijke klussen.

Kerst! Een kind is ons geboren, een Zoon ons gegeven. Ook in oorlogssituaties, ook in tijden van pandemie breekt het Leven altijd weer door alles heen door. Dit jaar meer dan ooit weet ik zéker dat het Licht eraan komt! 

En voor iedereen die net  als ik graag op zijn tijd wat lacht (of gniffelt) over al ons gedoe: Ik las net dit op de website van Libelle: Hilarische blunders rond kerst. LEUK!

Ik wens jullie allemaal een gezegend kerstfeest! 

Goed zo!

Vakantie - dat is lezen, en lezen, en nog meer lezen - en slapen. Maar ik kan natuurlijk ook nú alvast beginnen met mijn goede voornemens (maar mijn goede voornemens zijn ook: meer lezen en meer slapen...)! Zo belde ik gisteren meteen mijn voormalige collega T. die begin december jarig is, en bij wie ik altijd te laat ben om haar te feliciteren.... Wauw, zij is alweer 75 - en het is dus "ineens" 13 jaar geleden dat we samenwerkten in die vreselijke baan, met die vreselijke "leidinggevende".... Zó leuk, om zo eens in het jaar weer even bij te praten, te horen hoe het met haar en haar man gaat... En dat terwijl we bést vaak botsten toen we nog een kantoorkamer deelden....

Maar oeh! Zij vertelde dat zij en haar man, die nog een paar jaar ouder is, dagelijks een rondje van 5 kilometer - één uur precies - wandelden. Dat vond ik wel een goed voorbeeld - dus niet veel later gordde ik mijn Meindeltjes aan, en ging op pad om het kerstcadeau voor één van "mijn" vrijwilligers te bezorgen. Stoer toch, wandelen in de donker wordende stad, langs alle lichtjes en kerstbomen - het ontroert me om te zien hoe we met zijn allen tóch proberen om het licht te laten schijnen! - en door de motterregen, die steeds harder ging.... 

Ik combineer dan mijn boodschappen: bij de Coop was de koffie in de aanbieding, huismerk 1+1 gratis, daar houd ik van! En zo bespaarde ik € 19,96 op mijn voorraad koffie - leuk toch? 

Maar die 5 kilometer wandelen: die duurde eindeloos! Ik kán halverwege de bus pakken - maar dat is mijn eer een beetje te na. Maar die laatste kilometer - stilstaan, op adem komen - verder lopen - stilstaan.... Man! Vroeger liep ik zó 20 kilometer op een dag, of 15 met rugzak. Oké, dat ís al even geleden - maar word ik dan zó oud? 

Mijn goede voornemen: eind januari weer zonder veel gedoe 5 kilometer kunnen wandelen - is dat wat? 

En ook als wij zelf niets doen aan het lichter maken van de wereld: de daglichtperiode is nu 7 uur en 43 minuten - 3 minuten minder dan vorige week. Maar vanaf vandaag wordt het steeds langer licht!!!!

Kerstvakantie!

Heerlijk! Ik heb nu vakantie tot vér in het nieuwe jaar - tot 4 januari 2021 maar liefst. Tijd om te slapen, om uit te rusten, om op te ruimen, te lezen, te frutselen, tv te kijken. Om te slapen. En nog meer te slapen. Heerlijk!

Ik was er ook écht aan toe. Want hoewel ik in november nog een weekje vakantie had, was het daaromheen een drukte van belang. Ik heb ook zo'n baan waarbij ik in moet halen als er werk blijft liggen - dus vakantie buiten de vakantieperiodes betekent bikkelen, van tevoren én achteraf. De laatste weken werkte ik dus 's nachts, in mijn dromen (of in mijn waken) door - ik formuleerde 's nachts hele e-mails, bedacht wat ik nog was vergeten, voerde telefoongesprekken - en dat alles tussen 23.00 's avonds en 7.00 uur 's morgens  - om me dan 's morgens te verslapen, en vaak nog nét, met amper gekamde haren, maar ongewassen en zonder crème op mijn hoofd, in een zoom-overleg te schuiven. Werken in coronatijd....

En nu heb ik dus vakantie. Zondag werd ik om 10.13 wakker. Nog net op tijd om aangekleed bij de gestreamde kerkdienst te zijn....

Ik kreeg (en gaf mezelf) wat kerstcadeautjes. Niet altijd groot, wel groots. Van mijn werkgever kreeg ik het traditionele kerstbrood, en krijg ik komende week een dertiende maand (ook altijd leuk). Verder een pakketje met een Afrikaans mondkapje, jam gemaakt door een "illegale" jongen uit Gambia, en schapenkaas gemaakt door een andere "illegaal", een fles wijn. Een lief briefje met dank voor het werken in het afgelopen jaar. Van mijn vrijwilligerswerk een bijzondere sleutelhanger en goede, héle dure chocolade. (Yeah, al drie dagen in huis, en hij ligt nog steeds ingepakt onder de boom!). Van één van de vrijwilligsters kreeg ik een "kerstmondkapje" opgestuurd, speciaal aangepast aan mijn hoofd met gevoelige huid en hoorapparaten (Ik verdraag elastieken die achter mijn hoofd doorgaan beter dan elastieken achter mijn oren). Juist in deze tijd ontroert het me extra, om gezien te worden in mijn krakkemikkerige lichamelijkheid - nu ik al tien maanden geen mens meer "gevoeld" heb, niet meer ben aangeraakt, nu ik vooral digitaal lijk te bestaan, op mijn eilandje...

En mezelf gaf ik een stapeltje nieuwe boeken voor de kerstvakantie. De nieuwe Alexander McCall Smith, het laatste boek van Hillary Mantel uit de Wolf Hall trilogie, en The Boy, The Mole, The Fox and The Horse, van Charlie Mackesy. (Niet dat ik nou niets meer te lezen had voor deze twee weken, hoor.....!!!!). Fijn, maar ik voelde me wel wat schuldig naar de bezorgers.... Want Bol.com bezorgt dan drie boeken in drie verschillende zendingen - 1 boek lag gisteren in de brievenbus, één boek ligt sinds vrijdag bij de buurvrouw, en het andere boek - dat komt nog wel eens, geen haast (maar dat knopje: "Geen haast, bezorg maar eens een keer, bij voorkeur bij een pakketpunt"- dát ontbreekt dan weer op hun website...)

Trouw cadeau: Gevonden!

In vervolg op mijn vorige berichtje: ik heb mijn huis een paar keer op zijn kop gezet - WAAR is die brief met de cadeaucodes, die ik van Dagblad Trouw kreeg? Toen ik gisteren voor de derde keer mijn oudpapierstapel aan het doorwerken was ging ineens het licht aan: ik heb de brief in het rekje bij de voordeur gedaan, bij de (andere) post die ik nog door moet sturen, of waar ik iets mee moet... En ja hoor, pfieuw! Het is wel merkbaar dat we v.w.b. werk in de "gewone" eindejaarsdrukte zitten, mijn huis is een puinhoop, de afwas én de berg kleren in de slaapkamer stápelen zich op, ik ben voortdurend van alles kwijt, en ik grijp mis voor toiletpapier en koffie - toch wel twee noodzakelijke dingen, die dan "ineens" op blijken te zijn....

Bekend terrein dus, in deze tijd van het jaar. Nog één week bikkelen - in mijn eentje, thuis, dóóóórwerken tot het werk klaar is - en dan twee weken heerlijk: niets! Ik kijk er erg naar uit! 

Van Cellie kreeg ik inmiddels het adres door voor het cadeau-abonnement (bleek ineens helemaal niet nodig te zijn, email is voldoende). Nicole, als je mij nog een mailtjes stuurt meld ik jou ook aan. 

Trouw cadeau

(Om jullie niet te overspoelen met berichten zet ik deze post klaar voor maandagochtend - als ik al weer hoog en breed "gewoon" aan het werk ben - (ik ben nu ook wel aan het werk; dat mag natuurlijk niet op zondag, maar in deze tijd is het 'doorgaan tot het werk klaar is'.....))

Ik kreeg een aanbod in de brievenbus, en dacht er al over om het gewoon weg te gooien - maar misschien kan ik er iemand hier een plezier mee doen - en in dat geval doe je mij ook een groot plezier!!! 

Cryptisch? Valt wel mee:

Ik mag aan 2 huishoudens 2 weken dagblad Trouw cadeau doen. Het is een gratis abonnement, en stopt na die twee weken vanzelf. Ik krijg dan het DIY-nummer van VT-wonen cadeau, als ik het abonnement cadeau doe vóór 15 december. Je moet dan natuurlijk wél aan mij je adres mailen, aan mrspunthtebatgmailpuntcom, (maar ik beloof dat ik je adres niet bewaar, of er op enigerlei wijze misbruik van maak.....) WIE kan ik hier een plezier mee doen / Doet mij dit plezier? 

Pakjesavond

Tijdens mijn vakantie had ik eropuit gewild voor mijn werk-kerstkaarten. Dat is altijd even een klus, want ik heb er een paar honderd nodig, ik wil eigenlijk graag dezelfde kaarten voor iedereen, ze moeten betaalbaar zijn, én ik vind dat de kerstkaarten iets moeten laten zien van wat we vieren met Kerst. Ik ben helemaal niet veeleisend, ofzo.... 

Want zeg nou zelf: kerstkaarten met "Gezellige Kerstdagen"- terwijl voor sommige / veel mensen deze tijd helemaal niet gezellig is (of je nou alleen bent, of het "moet" vieren  met mensen met wie je helemaal geen kerst wilt vieren): dat kán toch niet? Verder heb ik een behoorlijke hekel aan de Kerstman - illegale immigrant uit de VS - en aan sneeuwtafereeltjes - ga er maar vanuit dat het niet sneeuwde, in de omgeving waar Christus werd geboren....

Goed, omdat ik er niet op de fiets op uit kon - iets met een woningbouwvereniging die niet kwam - moest ik afgelopen maandag als de wiedeweerga online kerstkaarten bestellen. Gelukkig vond ik een bedrijf met én kerstkaarten met een kerstboodschap, én de belofte de dag erna te bezorgen. Yeah, right! Dát kunnen ze dus helemaal niet waarmaken, in deze tijd - en blijkbaar ontbrak ook de tijd om de website aan te passen? Op donderdag kregen we bericht dat het pakket eindelijk was verzonden. Het zou zaterdagavond worden bezorgd. ZATERDAGAVOND? Naast dat dat nog maar net op tijd zou zijn - en vijf dagen later dan beloofd, vond ik het ook wel zielig voor de bezorgers. Op Sinterklaasavond nog pakjes moeten bezorgen, wat een bikkels! 

Gisteravond zat ik dus met gespitste oren, om de bezorgers niet meer overlast te bezorgen, en om het aanbellen niet te missen - dan zou ik nóg langer moeten wachten? Op een gegeven moment zie ik iemand aan komen hollen. Maar als ik bij de voordeur ben, staat er niemand voor de deur; waren het toch weer de plaatselijke lieverdjes die wat uit wilden halen? Ik kijk - in het donker - eens goed rond, en zie half onder de drempel geschoven, mijn pakje liggen. O.k., Post.nl gooit dus € 120,-- buiten voor de voordeur neer, in de vochtige avondlucht? Prettig is dat! Wát nou als ik niet rond gezocht had - was ik dan mijn geld kwijt geweest? Had ik dan zonder kerstkaarten gezeten? 

Kortom, ik ga dus maar twee klachten indienen - bij zowel het verzendende bedrijf - hoe is het mogelijk dat ze afspraken maken met mensen die zó nonchalant met zóveel geld omgaan? En bij Post.nl - want ook al zíjn ze druk, dit kán toch niet? 

(Van mij hoeven pakjes over het algemeen écht niet de volgende dag te worden bezorgd - maar waarom zouden ze het beloven, als ze het niet waar kunnen maken?)