Ik mis Toon!

Toen ik verhuisde, bijna 7 jaar geleden, hield ik mijn oude kapper-om-de-hoek aan. Ach, het is maar een kilometer of vijf van hier, en  ik hield van die man! Van Toon kreeg je altijd een hele stevige zoen & omhelzing mee na de knipbeurt, en tijdens het knippen kon het over van alles gaan: de liefde, de dood, over geloven en genieten. Het kón zijn dat je aan de afwas werd gezet als hij erg veel klanten had, of dat je werd gevraagd om langs de supermarkt te gaan om eten voor hem te halen. En anderzijds heb ik ook wel eens spullen bij hem gestald als ik uit de bus stapte, en ik mijn fiets moest halen voor de laatste meters naar huis. Of ik ging even koffie drinken als ik zag dat het rustig was, en ik aanspraak / een knuffel nodig had, of mijn verhaal kwijt wilde....

In augustus 2019 overleed Toon, heel plotseling. Ik probeerde hem al een paar dagen te bellen voor een afspraak, mopperde stevig omdat de zaak niet bereikbaar was, en hij nog steeds geen antwoordapparaat had aangeschaft. En toen ik op een late zaterdagmiddag langs de zaak fietste, zag ik daar het bericht van overlijden aan de deur. En ik kwam volkomen van slag thuis......

Ik mis die man!

Vanmorgen mocht ik weer naar de kapper, nu op 10 minuten lopen van huis. De vorige keer was nét na de kapperslockdown - en met mijn dikke haar, en deze warmte.... Maar mijn huidige kapster vindt dat zij niets te zeggen heeft over mijn haar, dat ik zelf mag (moet) zeggen hoe ik het wil. Hoe dan? Ik ben vooral van "makkelijk en comfortabel", en dan mag de kapper zeggen of / hoe dat kan, wat staat, wat bij mijn leeftijd en mijn stijl past...

Want ja, met Toon had ik ook geregeld "discussie" over hoe kort het mocht - meestal wilde ik korter dan hij - alleen vlak voor een vakantie "mocht" mijn haar op zijn allerkortst, met nog genoeg haar bovenop mijn hoofd om een zonnesteek (zoveel mogelijk) te voorkomen...

Ik mis die man! Gewoon, dat iemand - na een jaar of 15-20 jouw hoofd knippen - zó goed weet wat de bedoeling is dat hij knipt, en dat je het in die tijd over belangrijker dingen kunt hebben....

Lang leve het OV!

Hoe vaak ik er ook op mopper: door het gebod om alleen in uiterste noodzaak van het Openbaar Vervoer gebruik te maken voelde ik me de laatste maanden bést wat opgesloten in mijn eigen stadje - ook al ben ik dan gelukkig nog fit genoeg om met de fiets naar een andere stadswijk, of zelfs búiten de stad te reizen.

Inmiddels reisde ik "al" twee keer per trein en bus naar mijn werk.

Maar gisteren was zo ongeveer het beste nieuws tijdens de persconferentie van premier Rutte en minister van coronazaken de Jonge (die ooit tijdens een eerdere persconferentie door de ondertitelaar werd aangeduid als "U, grote jongen", maar dat geheel terzijde...): blijf zoveel mogelijk thuis werken, maar het OV mag ook weer gebruikt worden voor niet-noodzakelijke reizen.

Dat betekent dat ik misschien zelfs deze zomer toch nog op vakantie kan, als ik dat zelf verantwoord vind! En dat ik eventueel zelfs een keer naar zee zou kunnen!

Ik lag maandagavond vól verlangen op de bank te kijken naar

Scoupy-boodschappen

Zo af en toe doe ik weer eens wat "overbodige boodschappen" (nou ja, niet-noodzakelijke boodschappen, dan...).

Zaterdag had ik mijn gewone weekboodschappen al binnen, maar in eerste instantie kon ik niet krijgen wat ik zocht. Toen ik later nog langs een ander AH-filiaal kwam, wilde ik het toch nog even proberen.

En ja, hier hadden ze wél wat ik wilde hebben: de Scoupy-aanbiedingen van Radler en Bolsius-kaarsen. Een goede kaars voor € 1,00 (€ 0,89 terug) en een gratis ("minder zoete") Radler (voor wie het niet kent: een laag-alcoholisch citroenbier - heerlijk na een lange fietstocht!). Bij de AH waren 2 flesjes van 30 cl. in de aanbieding voor € 0,99. Gisteravond stuurde ik de bon in naar Scoupy; vandaag kreeg ik (€0,89 +) € 0,85 terug op mijn rekening: de normale prijs van 1 flesje bier... En hoewel ik die van de Lidl het allerlekkerste vind (€ 0,65 voor een halve liter - maar dan wel in blik) vond ik dit toch wel erg leuk!

Hoe het nu is

De blogtitel verklapt het al een beetje: SAAAAAAAIII!!! 

Héél langzaam gaan we naar "het nieuwe normaal" - maar als dit het normale leven wordt, laat dan maar....

Eigenlijk was het plan om vandaag een flinke fietstocht te gaan maken: er op uit, genieten van de natuur, buiten zijn, misschien een terrasje (de horeca is "al" twee weken open, en ik heb er nog geen gebruik van gemaakt...). Maar het was vannacht, en is nog steeds, erg benauwd. Dus slecht geslapen, en laat wakker geworden. Zélfs te laat om nog op tijd achter de laptop de kerkdienst te volgen.....!

En nu zit ik te tutten aan tafel. Laat ontbeten, wat oud papier uitgezocht - kranten apart gehouden, want ik moet écht één dezer dagen mijn jaarlijkse (of tweejaarlijkse) ramenlapsessie houden.... Ik zóu daar nu tijd voor moeten hebben, maar ik héb niet zoveel tijd: omdat mijn dagen erg leeg zijn stel ik de dingen eindeloos uit. Maar wat vandaag in ieder geval moet is mijn leesgroephoofdstuk (uit)lezen voor morgenavond..... 

En verder werk ik op werkdagen voornamelijk thuis - maar ik ben afgelopen week voor het eerst sinds februari / maart weer een paar uur naar kantoor gereisd. Zelfgemaakt mondmasker op - vanzelfsprekend, want dat is verplicht - al schijnt het maar heel beperkt te werken. Ik was alleen éven vergeten dat ik geen heldin op de naaimachine ben: volgens het makkelijke patroon van de Libelle-site zou het in 10 minuten klaar moeten zijn - maar zoveel tijd heb ik vaak alleen al nodig om de draad in te rijgen - en dat keer 200, want mijn bovendraad brak voortdurend. Maar in ieder geval staat mijn naaimachine weer eens op tafel - dat is altijd een goed begin (maar verder dan dat begin kom ik maar zelden...). En hoewel het mondmasker dus vooral schijnveiligheid biedt, griezel ik toch wel een beetje van die mensen die in de bus stappen, gaan zitten, en dán heel langzaam en heel zorgvuldig hun masker opdoen. En van die mensen die - dat is dan ineens een raar gezicht - als enigen zónder masker in de trein zitten. En ook van die mensen die - bijvoorbeeld op kantoor - zó dicht bij je komen staan dat ze zo ongeveer in je nek hoesten. Tja - aan anderstaligen is het hele circus vaak moeilijk uit te leggen...

Morgen heb ik dus voor de eerste keer weer "voor het echie" leesgroep - via Zoom. We zullen zien of / hoe het werkt.... Gisteren ging ik voor het eerst weer naar de bibliotheek: een boek terugbrengen wat ik al maanden - legitiem - in huis had, en even wat tests van de consumentenbond op de PC lezen: ik heb een nieuw scheerapparaat nodig voor mijn "baard", er was een test van oplaadbare batterijen verschenen, en van de mondhygiëniste "moet" ik een elektrische tandenborstel. En verder heb ik nieuwe tuinstoelen nodig - ik zakte vorige week glorieus door de laatste heen - die was dan ook al bijna 30 jaar oud….. Als ik nog even doorga komt mijn vakantiegeld ook op zónder dat ik op vakantie kan - en ik weet nog niet eens zeker of de héle vakantie erbij inschiet in de rest van 2020 (nogal decadent hoor - ik genoot begin februari al van een midweekje Egmond - je begrijpt: daar kijk ik nu met extra veel plezier en dankbaarheid op terug!)

Omdat ik tijdelijk zonder tuinstoelen ben zit ik op de grond op mijn terras te lezen. Dat versterkt wél het vakantiegevoel: op de grond zitten, dat is toch nét een camping? En het geeft meteen ook een ander zicht op de beplanting als je ertussen zit, in plaats van erboven… Elk voordeel heb z'n nadeel wordt er wel gezegd....

Gisteren kocht ik weer een toogoodtogo-tas, dit keer bij supermarkt Hoogvliet. En ja, dat waren wél lekker veel boodschappen voor € 4,99! Al is het wel goed plannen: na 19.00 uur je boodschappen op kunnen halen, waarin dan 2 pakketten met groenten zitten (wokgroenten en nasi-bamigroenten) én een kant- en klare salade - met allemaal de datum van die dag - dat is dóórwerken voor een alleenwoner als ik! Maar ik gooide alles meteen in de koelkast, en maakte vanmorgen direct drie porties bami (groenten met hamlapblokjes) voor in de vriezer, de salade is voor vanavond, de wokgroenten voor morgen - zó snel ga je  niet dood, zou mijn moeder zeggen... De eierkoeken zijn (natuurlijk) al op, de karbonades konden worden ingevroren. En de smeerkaas en paté zijn nog wel even eetbaar - die wachten tot het een keer broodbelegcrisis is....

O.k., dit is dus al met al een rommelblogje geworden. Vól met oninteressant geneuzel over niets. That's life, for me at the moment!
Ik vind dat ik de hele coronacrisis "manmoedig" het hoofd zou moeten bieden, dat ik er iets van diepe spirituele inzichten uit zou moeten halen, of in ieder geval de tijd die ik nu over heb zou moeten gebruiken om het héle huis, én de tuin, én de schuur goed op te ruimen - maar het is zoals het is. Ik blijf overeind, dat is alvast wat. En zo heel af en toe doe ik iets: zo heb ik aan het begin van alle ongein de voorraadkast grotendeels opgeruimd - er moet alleen nog "even" een stofzuiger over de vloer worden gehaald..... 

Regen en kou, Hoera!

Eindelijk weer eens een koude dag, met veel regen. De regenton zit weer vol. Daar ben ik blij mee!