Jongens, jongens, wat een week!
Ik heb sinds deze week EINDELIJK het gevoel dat ik na twee uur werken niet meer helemaal afgenaggeld ben. Nog even de tuin in na het werk, een korte wandeling? Natuurlijk, doen we! Ik vond dat inmiddels ook wel hoog tijd, na vijf weken "oefenen"...
Gisteren had ik een afspraak met de vervangende praktijkondersteunster GGZ van de huisarts. Een fijn mens, deze gesprekken helpen me echt om alles uit te houden. Conclusie van dat gesprek: ik ben goed bezig, met verwerken van het ziek-zijn van het laatste jaar, met het opbouwen van werken, huishouden en het onderhouden van contacten. En rond die afspraak: een wandeling heen, een wandeling terug, en even wat boodschappen. Daarna een lang telefoongesprek met mijn "vroegere" leidinggevende - wat werkdingen doornemen, en bijpraten over hoe het gaat met mij, met hem.... Later in de middag belde D. nog - lid van mijn vroegere wandelclubje, van misschien wel 20 jaar geleden - die wilde weten hoe het met mij gaat (en dan zo'n koetjes-en-kalfjes-telefoongesprek over waar je boodschappen doet, over de gedeelde huisarts, wandelplannen, familie, etc.) LEUK!!!!!
En ook vandaag weer een drukke dag. Schoonmaakhulp H. zou komen (en dan is het altijd spannend of ze ook echt komt, en hoe laat dan). En ik had vanmorgen een afspraak voor een diabetescontrole. Op de fiets heen - poging om een "verspil-me-niet-tas" en een "brood-van-gisteren" bij de Lidl te kopen. Jammer, die waren er niet... Conclusie van de diabetescontrole: het gaat heeeel goed met mij!! Ik zou het nóg fijner vinden om nóg minder medicijnen te kunnen gaan gebruiken, maar nu zijn mijn waarden goed, met de pillen die ik slik, en soort-van-normaal eten. Dus daar was ik erg blij mee.
In de huisartsenpraktijk liep ik langs de werkkamer van de logopediste - bij haar had ik een paar afspraken toen ik dit voorjaar de eerste klachten kreeg. De stoute schoenen aangetrokken, en haar uit haar koffiepauze gehaald. En dan doet het me ZO goed, dat ze me meteen herkent, haar koffiepauze wijdt aan bijpraten met mij. Ik blijf het bijzonder vinden, dat er zoveel mensen zijn voor wie het ertoe doet, dat het goed met mij gaat!
Naar huis, even een beetje "mutsen". Wat werkmails beantwoorden, wat stoffen. En weer door.
De laatste afspraak van vandaag: naar de bedrijfsarts. Zowaar een live-afspraak, op een kilometer of 5 van hier. Door de regen....
Zo lief, de receptioniste die me hartelijk uitlacht, als ik flink nat, met een bedruppelde regenbril binnenstap - en me meteen een doos met tissues aangeeft. Da's een goeie, een gastvrije receptioniste!
En ook het gesprek met de bedrijfsarts ging goed. Conclusie van dit gesprek: we zijn goed bezig, ik en mijn werkgever. Maar ik moet oppassen dat ik niet te snel ga. (Maar dat wist ik wel - en volgens mij gaat dat ook wel goed...).Mijn werkgever pusht me niet - is zelfs wel eens te voorzichtig met mij naar mijn zin. En, ook belangrijk: een week na het bericht dat mijn inkomen flink zou dalen, bood mijn werkgever aan om mijn salaris vooralsnog 100% door te betalen, omdat ik de stress van een te laag inkomen écht kan missen. Hoe lief is dat? En vooral ook: hoeveel waardering spreekt er wel niet uit zo'n gebaar, voor mij, en voor mijn functioneren voor ik ziek werd? Het ontroerde me hevig!
Dus ik ben voor deze week wel sociaal genoeg geweest. Geen Valentijsdag-afspraken voor mij!
