Nog een (anti)kerstlied

Ik had jullie ook mijn andere favoriete kerstliedje nog beloofd. Iets serieuzer, iets minder profaan dan het liedje van Wilmink. Deze tekst is van Huub Oosterhuis. Lees maar:

Wij waren kinderen toen het gebeurde;
‘Laat ons gaan zien het woord dat daar geschied is’,
riepen met vreemde stemmen onze vaders.
Wij moesten mee de diepe nacht, de kou in.

Geen vleugelslag. Na uren gaan een grot,
een huilend kind. Geroep: hij is het. Hij?
Hun leven lang bleef hij een sterk verhaal:
er zou groot licht geweest zijn, dat hen wenkte.

Stemmen van woorden: vrede. Een tijd later
die ster die langs de hemel voer, een stoet
van koningen en priesters die hem zochten:
‘kind ons geboren, koning van de vrede’.

En het gekroonde beest. De kindermoord.
Tot op vandaag het bloed ten hemel schreiend.
En het gerucht dat hij zou zijn ontkomen,
dat hij zal komen, haastig, en wat dan?

Rusteloos zwervend, ongelukkig dromend
van wilde dieren die niet meer verscheuren
zijn zij gestorven zoals mensen sterven,
zonder te zien. Zij hadden zo gehoopt.

Dit lied is mij zo dierbaar omdat het die andere kant bezingt: op weg gaan, en niet weten wat je zoekt. Het misschien ook wel nooit vinden. Geen zoete stille nacht in een warme stal, maar kou en onherbergzaamheid. Want ook al vieren we vannacht de geboorte van het Kerstkind, ook al vieren we een nieuw begin, er gaan nog steeds mensen dood, er krijgen nog steeds mensen vreselijke ongelukken, er zijn nog steeds mensen die zich - in deze dagen meer dan anders - geen raad weten met het leven, met de eenzaamheid. Daarom is dit lied mij lief: we vieren Kerst, maar zijn nog steeds in afwachting van het Koninkrijk (om dat grote woord maar eens te gebruiken), waar alles goed zal zijn. Het is jammer dat ik jullie het lied niet kan laten horen!

Zalig Kerstfeest allemaal!

Kerstliedje

Eén van de mooiste kerstliedjes die ik ken - het andere volgt misschien deze week nog - is van Willem Wilmink:

Troostlied voor wie met kerst alleen is

Wees niet zo bang voor Kerst.

Het zijn twee dagen,

dat is niet meer dan achtenveertig uur.

En uren, het ene vlug, het andere trager,

uren vervliegen op den duur.

Raak niet verloren in herinneringen,

wees toch een beetje wijzer deze keer.

Zing maar 'Stille nacht' als je kunt zingen,

want stil zal het zijn, die nachten. Zeer.

Zing in jezelf: 'De witte vlokken zweven.'

Terwijl de regen langs de pannen ruist.

Het kind is niet in Bethlehem gebleven:

Het is naar Golgotha verhuisd.

Gedenk de dieren op de schalen en borden,

die zitten meer dan jij in de puree.

Eten is beter dan gegeten worden

ook in de glans van Lucas 2.

Zeg 'nee' als mensen je te eten vragen,

want in een andermans gelukkige gezin

daar is de kerstboom enkel te verdragen

met een uitslaande brand erin.

Wees niet zo bang voor Kerst.

Het zijn twee dagen.

Ik ga lekker lezen - Ik heb o.a. Pitty naar College van de bibliotheek gehaald - dat is vast opwindender, want grappiger dan 50 Shades... - en nieuwe engeltjes maken voor in de boom - ik kom de kerst wel door! 

Soepie!

Zo, wat een lekker soepie was dat gisteren! Je denkt: restantje paddenstoelen, restje wortel en ietse pietsie preiringetjes - gooit alle ingrediënten in de Google - en dan komt er zoiets uit:

Waalse maaltijdsoep.

Nou vind ik het eerder oosters dan Belgisch, met die soja, sesam en cashews, maar who cares?

Ik gaf zoals altijd mijn eigen draai aan het recept: preiringetjes i.p.v. bosui, champignons én  shiitakes erdoor, restje kipblokjes in bouillon (je vindt weleens wat, zo onder in de vriezer), maïskorrels uit een vér-over-datum-blikje, artisjok weglaten omdat er zo al genoeg ingrediënten ingingen....

Maar: een aanwinst voor mijn kooklijst, een (in principe) vegetarisch maaltijdsoeprecept is altijd mooi & lekker meegenomen!

Boek: Pitty-serie

Naar aanleiding van jullie reacties op mijn vorige logje heb ik vannacht - ik was moe, en ik had alleen maar boeken op mijn nachtkastje liggen die me maar matig konden boeien - de volgende serie uit mijn boekenkast geplukt:

 Dat geeft weer zeker een paar dagen (lees: nachten) leesplezier!

Vandaag heb ik verder kerstkaarten zitten schrijven. Doe ik niet elk jaar, maar toen ik in Egmond was vond ik in het klooster zulke mooie kaarten dat ik weer helemaal de smaak te pakken kreeg. Lekker prutsen met zilverstift, mooie kaarten, grappige stickertjes, goede wensen voor wie dat juist nu nodig hebben - mijn dag was weer helemaal goed!

Boek: Goud Elsje - Moeder Els

Dat was zondag een leuke verrassing: Ik vond op Marktplaats één van de laatste delen van de Goud Elsje-serie, en nog betaalbaar ook.... Meteen het geld overgemaakt, gegevens uitgewisseld, en vandaag - dinsdagavond - lag het op de deurmat.  Drie keer raden waar ik vanavond was....*

Leuk hoor, die laatste delen van de serie zijn bijna niet meer aan te komen, en het is puur jeugdsentiment: u weet wel, die knusse jaren '50, toen vrouwen nog gewoon naar hun man luisterden, niet dáchten aan buitenshuis werken, en de grootste eer vonden in het goed en godvruchtig opvoeden van hun kinderen, en het bijhouden van het huishouden.... Je moet er niet aan dénken zo te moeten leven - maar er weer over lezen, dát is dan wel weer leuk!

Voor wie mee wil zoeken: ik zoek nog de delen Weerzien van Han en Lente voor Lot. Een enkele keer worden die laatste delen nog wel aangeboden, maar vaak tegen schandalige prijzen, want zeldzaam.... 

En nog meer "foute" boeken: Ook de Sanne van Havelte-serie probeer ik compleet te krijgen, en ook daarvan mis ik geloof ik nog 1 deel.

Zo tussendoor lees ik ook wel eens wat intelligenters hoor, maar dit soort leesvoer is ideaal voor slapeloze nachten en regenachtige zondagen.....

* (Antwoord: op de bank, onder mijn dekentje, in een mooi oud meisjesboek).

Van 3 liedjes en een kerstboom

Gisterochtend maar gauw de kerstboom gehaald. Een echte, want ik zou niet weten waar ik een nepper door het jaar heen op zou moeten slaan. Omdat ik veel drukte verwachtte bij het tuincentrum 's morgens maar even voortgemaakt, ik had geen zin om lang in de rij te staan. Krijg ik zomaar 20% korting als cadeautje! En de grap is, ik weet niet waarom, kan er niets over terugvinden op internet! O.k., de boom staat dus op zijn plek - nu nog tijd vinden om hem op te tuigen - dat duurde vorig jaar een ruime week ofzo... Toen zag -ie er zo uit:

(De wandelschoenen links staan in beeld omdat het toen glad was, de pannenlappen omdat ik die net gehaakt had als cadeautje voor mezelf. Ik ben hélémaal geen rommelkont!!!)

Ik vond het tuincentrum wel weer een openbaring: een énorme kerstafdeling, alsof iedereen de hele zwik aan kerstversiering hélemaal opnieuw aan zou moeten schaffen. Ik zag wel wat leuke nieuwe engelen - maar ik kijk op 24 december wel eens of ze er dan nog zijn, tegen flinke korting natuurlijk. Ik stond in de rij met mijn boom (verstopt achter mijn rug),  en 3 kleine cadeautjes voor collega's. Voor mij stonden 2 mensen met 3 héle kleine kerststerretjes. Daar hadden we samen erg veel plezier om.... Zo kan het ook!

Verder speelde er sinds donderdag een erg irritant liedje door mijn hoofd: Blue moon. Ik dacht er nog over om jullie te vragen een suggestie te doen voor een ander liedje in mijn hoofd, maar gelukkig hoorde ik vandaag op de radio één van mijn all time favorites: Telkens weer, ooit gezongen door Willeke Alberti, op tekst van Friso Wiegersma. En naar aanleiding van een blogbericht van Moneypenny moest ik denken aan een liedje van Harry Jekkers: Ik hou van mij. Ook zo'n mooie. Er is dus gelukkig nog steeds genoeg te zingen!

Vanavond heb ik mijn Kerkenraadsverslag zover uitgewerkt. Dat was één van de laatste punten van mijn "te doen lijstje" van deze week / dit weekend. Kijk maar:

Medicijnen halen
Oorbel
Handschoenen
Verjaardagskaart versturen
Kranten wegbrengen
Glas wegbrengen
Plastic wegbrengen
Verslag Kerkenraad
Kerstboom
Afwas
Kerkblad bezorgen

Over twee weken weer vakantie!

En zo kan het ook!

Maandag was de eerste dag dat ik eraan dacht om mijn handschoenen aan te trekken. Om ze vervolgens prompt in de eerste de beste bus te laten liggen.....

Heel vervelend, want ik had eindelijk handschoenen gevonden die

1. lang genoeg zijn voor mijn lange armen;
2. en warm genoeg;
3. geen huidirritatie geven en
4. niet heel vreselijk om te zien zijn.

En dan laat ik ze in de bus liggen. Domme, domme ikke!

Ik had ze al soort van opgegeven - heel vaak worden gevonden artikelen niet afgegeven - maar toen ik er gisteren eindelijk toe kwam om eens te gaan informeren, kwam de loketmevrouw met een énorme stapel grijsgemeleerde handschoenen aan, die allemaal maandag in een bus gevonden waren.... Geeft altijd weer een prettig gevoel, als je niet het enige konijn in de stad bent!  Dus, anonieme vinder: hartelijk dank voor het terugbrengen! Ik kan vandaag weer met iets warmere handen op pad!

******************************************************************************

Ik zoek nog een lange zilveren oorbel, die ik op 30 oktober verloor, ergens  tussen bus en trein... Iemand gevonden?

Rotjongens...

Hoera, ik heb weer wat verkocht via Bol.com! Dat levert weer ruim € 7,50 op, en een paar vierkante centimeters ruimte in huis. Alleen moest de DVD dan wel héél snel worden verzonden vanmiddag. Dus ik naar huis gehaast, de DVD opgezocht, het verzendadres en een enveloppe - en het kon nog net op tijd in de brievenbus.

 

O.k., het kon dus niet in de brievenbus, want die is denk ik al een maand half dichtgeplakt om vuurwerkvandalisme tegen te gaan. Vuurwerk? Volgens mij mag dat pas eind deze maand (over drie weken of zo) worden verkocht??? Dus ik heb op straat, balend, en eigenlijk vol ongeloof,  staan kleumen totdat, gelukkig vroeg, de ophaalpostbode langs kwam. En zo kon mijn pakje vandaag toch nog met de lichting van 18.00 uur mee.

Maar eigenlijk vind ik het wel heel mal dat we het normaal vinden dat er minimaal twee maanden niet normaal post verstuurd kan worden via een brievenbus. Zou het niet veel normaler zijn om verkopers en kopers van dat spul stevig te beboeten? Zijn ze nou helemaal? Of, zoals mijn moeder gezegd zou hebben: "In wat voor wereld leven we eigenlijk?"

Update 1, vrijdagavond: ik kreeg bericht van de koopster van de DVD dat deze nu al was aangekomen. Phoe! Ik ook weer gerustgesteld! (Én het doet me altijd goed als mensen zoiets even bevestigen - dát is de manier waarop mensen met elkaar om zouden moeten gaan!)
Update 2: Ik realiseerde me later dat ik net zo hard meedoe aan de normvervaging. Vuurwerk hoor je hier al lang. Maar is het niet raar dat ik het niet meer raar vind dat brievenbussen überhaupt- al is het maar een paar dagen rond Oudjaar - afgesloten moeten worden wegens vuurwerkvandalen? Ik baal dat het dit jaar zo lang is - maar eigenlijk baal ik ook dat we het normaal zijn gaan vinden dat het moet...

Advent!

Zo, ik heb net direct de advensster maar tevoorschijn gehaald! Het is immers al de 1e advent vandaag....

Ik vind het altijd wel mooi om collectief, in zoveel mogelijk huizen, te laten zien dat we in verwachting zijn. Hoewel het waarschijnlijk voor veel bewoners van huizen met ster nauwelijks een religieus symbool meer is, zie ik al die sterren altijd als een teken van hoop: in alle narigheid worden toch altijd weer kinderen geboren, in alle ziekte en pijn is er toch altijd weer hoop op Licht wat doorbreekt.

En iets profaner: het zijn ook wel ontzettend  donkere tijden, deze weken! Als je net als ik niet van het vroege opstaan bent, is in het weekend de dag al bijna om voordat je je ogen écht open hebt. Ik stap 's avonds na het werk met donker in de trein, en kom in het nog donkerder thuis. Brrr! Ik houd op zich wel van herfst- en winterweer, van lekker binnen mutsen met de kachel aan - maar een béétje meer en langer licht......! Goed, nu kan ik dus 's avonds mijn mooie ster aansteken - dan maar wat licht van het lichtnet......

En nu nog even een paar uur aan het werk....

Theater: de Vaginamonologen

Afgelopen maandag was ik met vriendin G. naar het theater. Altijd bijzonder, een goed stuk zien, in een mooi theater, in goed gezelschap!

Het stuk speelde in het (nieuwe) De La Mar theater (geopend eind 2010) in Amsterdam. Wat een prachtig theater! Ik houd niet zo van dat megalomane van Joop van den Ende, maar dit was toch wel bijzonder. Voorafgaand aan de voorstelling genoten we van theaterfoto's van (vooral) Erwin Olaf - alleen al de moeite van een bezoek waard!

We zagen de voorstelling De Vaginamonologen - als "oude feministe" zag ik al ooit De Gesluierde Monologen (in het buurthuis, over de sekualiteit van islamitische vrouwen - naar een idee van Adelheid Roosen), en - samen met een paar andere middelbare mevrouwen uit mijn leesgroep - De Hormonologen, over vrouwen in de overgang. Maar tot mijn schande had ik déze voorstelling 10 jaar geleden nog niet gezien. En het was mooi, boeiend & leuk! Ik ga nog op zoek naar een boek met de teksten - want met die rottige oren van mij versta ik dus (zelfs met mijn ringleiding-standje op hoorapparaat) niet alles meer in het theater, maar nog wel genoeg om verrast en ontroerd te raken...

Wat (onder andere) bleef hangen: een stukje over alle mogelijke "kreuntjes" om mee klaar te komen - ik vrees dat dat de volgende keer als ik gezellig aan het vrijen ben, zorgt voor de slappe lach - en er zijn maar weinig mannen die dát kunnen waarderen.... ;-)

En wat ook leuk was: Kim Soepnel op Contrabas! Voor mijn oren (zie boven) niet zo geslaagd - maar ik vind haar ("los", dus niet door een theatertekst heen) zó leuk! Klik hier voor haar nummer "Lekker fietsen".

Vindsels

Naar aanleiding van een blogje van Marlien over goedkope knutselspullen een berichtje over nóg goedkopere knutselspullen.... ;-)

Ooit verraste vriendin M. mij met "gewoon" een doosje mooie kralen: één van de leukste verjaardagscadeautjes die ik ooit kreeg. Ik heb er heerlijk mee zitten prutsen, denken hoe ik ze zou kunnen gebruiken, en maakte er minstens twee mooie kettingen mee. En dat terwijl ik niet wist dat ik het in me had!
(Toen ik later aan anderen vertelde dat ik dat toen zo'n leuk cadeau vond, en ze me ook kralen als verjaardagscadeau gaven was de verrassing toch wat minder - alhoewel ook wel heel lief bedoeld, hoor).

Van alle dingen die je onderweg kunt vinden, vind ik "creatief spul" het allerleukste. Zo probeer ik elk weekend even bij daglicht (of met zaklantaarn ;-) mijn oud papier in de inloopcontainer bij het Rode Kruis weg te brengen. Vaak neem ik dan toch een boek of leuk tijdschrift mee terug. Vorige week vond ik een kinderboek, waarin kleine kleurige plastic insectjes zaten - die heb ik thuis losgepeuterd - leuk om nog eens vleugeltjes aan te maken, als versiering op een cadeautje of in een plant o.i.d.

Ook vond ik de afgelopen weken in een verbouwingscontainer hier in de buurt allerlei nuttige zaken: niet al te truttige fietstassen (moeten nog schoongemaakt, kunnen dan als vervanging dienen voor mijn veel te oude, gescheurde  fietstassen die ik zo af en toe gebruik bij veel boodschappen), een goed functionerende nietmachine (meegenomen naar kantoor), een grote plastic bak op wieltjes (voor in de kledingkast? Of opslaan in de schuur totdat ik hem nodig heb?), en: zilveren en gekleurde glitter, méters cadeaulint, een doos(je) vol met pailletten....

Soms vraag ik me nog wel eens af wat de buren wel niet zullen denken, als ze me elke avond bij thuiskomst een rondje om de container zien lopen, of wanneer ze zien dat ik hun weggegooide spullen weer vrolijk in gebruik neem - maar eerlijk gezegd kan me dat steeds minder schelen. Ouder worden heeft zo z'n leuke kanten!

Alleen wordt het dus weer tijd om dit weekend óók minstens een kratje van het één en ander naar de Kringloopwinkel te brengen, en een pakketje klaar te maken voor de weggeeftafel in het Buurthuis, voor over twee weken....

Nieuw knopje

Na weer een tijdje prutsen heb ik (links bovenaan de pagina) een nieuw knopje aan dit blog toegevoegd:



Tot mijn ergernis verschijnt dan de tekst : "Follow me on Pinterest" - terwijl ik helemaal niet gevolgd wil worden, ik slik zelfs dagelijks pilletjes tegen het gevoel gevolgd te worden - maar zo'n Pinterest-knopje, dát vind ik dan wel weer erg leuk!

(En dan ga ik nu maar weer eens écht creatief bezig zijn, verder met mijn patchworkkussen, een nieuw hengsel macrameeën voor mijn handtas, en nog zo wat nuttigs...)

Boek: Cruel and unusual (Kay Scarpetta)

In mijn vakantie las ik dit:



Lekker, zo'n tussendoortje! En omdat het in het Engels is heb ik toch het gevoel dat ik nog een béétje intelligent bezig ben... Hoe weinig het blijft hangen blijkt wel uit het feit dat ik halverwege eens even mijn boekenkast in dook, en daar ditzelfde boek in een nederlandse omnibus vond... En ik weet zéker dat ik die ooit helemaal heb gelezen.....

Ik had vandaag nog even langs de buurvrouw én langs de bibliotheek gewild, maar ik heb een hangdag. Het is te somber, te heiig en te mistig buiten. Ik zit dus ook ouderwets met mijn wasgoed over alle stoelen, wasrekken en strijkplank gedrapeerd - altijd fijn als het buiten ineens niet droogt....

Ach, de bibliotheek kan morgen ook nog (dat vind ik op het randje, bibliotheekbezoek, boodschappen doen op zondag - daar houd ik hélémaal niet van!), en bij de buurvrouw moet ik volgend weekend maar weer eens langs (mijn buurvrouw woont tijdelijk (?) op zo'n 7 km. fietsen....)

Smartlappenfestival in Utrecht stad

Voor wie nog een leuk uitje zoekt dit weekend:

Het smartlappenfestival is weer losgebarsten! Het duurt tot en met zondag.

Mijn koor treedt morgenavond op, om 20.30 uur in de Korte Koestraat!

Alwéér vakantie!

Het is een beetje decadent, maar ik ben net thuis van mijn derde vakantie(tje) van dit jaar. Na een weekje in een pension in Middelburg in juni, mijn fietsvakantie met tent langs de Vechtdalroute in augustus, nu een midweekje in een Roompot-appartement in Egmond aan Zee. Natúúrlijk aan zee!

Het idee was dat ik in deze week mijn nieuwe fotocamera echt zou leren bedienen - maar die stopte ermee (en het lag écht niet aan mij) ... Voorlopig dus geen foto's van eigen maaksel hier....

Ik vond deze Roompotlokatie een ontdekking: het complex lag letterlijk aan de boulevard, met uitzicht op zee. Op deze foto kijk je recht tegen mijn kamer aan, op de tweede verdieping. Kun je je voorstellen, ik met mijn prutswerkje op de bank, uitkijkend over zee? En: winkels en restaurants op loopafstand, even het duin af, het dorp in....

(Deze foto is genomen voordat het dorp op slot ging voor de winter - er staan wel erg veel auto's & mensen op...)

Op zo'n plek vergeet  je haast dat de inrichting van zo'n appartement nogal "standaard-Ikea", en erg versleten is. (Het huis is wél altijd een heel stuk groter dan mijn gewone, dagelijkse huis...)

Waar ik bij het boeken ook voor viel: het BAD! Over decadent gesproken: wat denk je van elke dag in bad, met een lekker geurend badolietje? (Verder leef ik redelijk energiezuinig, hoor!) Als ze nu ook nog baden uit zouden vinden waar een mens van meer dan 1.50 m languit in zou passen.... Toch wel heel lekker - dan mogen ze van mij het zwembad en de sauna houden!

Eigenlijk heb ik de hele week vrij weinig gedaan - een beetje uitgerust, wat gewandeld, een dagje per fiets naar Alkmaar, gelezen, gepatchworked (of is het patchgeworked?) ... Alle wilde plannen van elke dag een flinke wandeling - waaiden vrij snel weg...  Wél ging ik elke dag minstens één keer over dit uitkijkpunt, bij de vuurtoren Jan van Speijk (die van: dan liever de lucht in!): goed voor mijn gewicht & conditie!

En ik keek winkels, veel winkels... Ik ben over het algemeen niet zo van het winkelen, maar ik ben in deze tijd bovenmatig geïnteresseerd in woninginrichting - ik heb me ingehouden, en niet vast van alles gekocht voor in mijn nieuwe huis.... Maar het fantaseren over, spelen met ideeën is wel heel leuk!

En nu morgen weer terug naar het werk, de dagdagelijkse werkelijkheid. En hoewel ik me vaak realiseer dat ik blij ben dat ik werk heb (ik hoor om me heen van zoveel mensen die ontslagen worden), heb ik er weinig zin in. Het is allemaal een beetje veel, nu. We zijn in gesprek over uitbreiding van mijn werkuren - maar haalt dat de druk eraf, of zou het juist toevoegen? Eigenlijk vind ik het wel gezond: niet meer werken dan je nodig hebt om prettig te kunnen leven, te kunnen sparen en weggeven - maar er is ook nog zoiets als een bepaalde hoeveelheid werk, die gedaan moet worden...

Gemaakt en gevonden

Eigenlijk houd ik ook wel van zo'n dag thuis. Ik krijg daardoor ook weer wat rust in mijn hoofd en mijn je-weet-wel....

Ik heb me net even buiten gewaagd om een gróte doos oude kranten weg te brengen naar de Rode Kruis-container. En dan kom ik weer terug met € 0,25 aan statiegeld - altijd meegenomen - en dit:

(nou ja, het oktobernummer dan).

Leuke verrassing toch? Ik vind dit altijd een érg leuk inspiratieblad - hoewel ik me ook vaak erger omdat het toch wel een béétje decadent is.....

Verder heb ik dit weekend wat nieuwe armbanden geregen, en ben ik nu bezig de ketting die ik van mijn moeder erfde over te rijgen.

Een tijdje terug maakte ik iets wat ik hier ook wil laten zien.

Ik vond dit:

(Wat zijn het? Ik denk perspex cocktailprikkers?)

En na een middagje prutsen met een restje vilt wat ik ergens thuis in een grote stapel knutselspul vond, en wat "dakjes" van oude parapluies, in precies de goede kleuren, werd dat dit:

Daar word ik toch zó vrolijk van!

Boek: Het familieportret

Drie weken terug was ik weer eens in de bibliotheek - waar ik, zoals vaker, het boek wat ik wilde lezen, en wat volgens de index wél aanwezig zou zijn, niet kon vinden.....

Dus ik nam dit maar mee:

Het boek heeft lang op nr. 1 van de bestsellerlijsten gestaan, en ik zie nu dat het het best verkochte boek van 2011 was. Maar ik vond het tegenvallen.

Het verhaal is wel aardig, maar vaker verteld. Maar waar ik dan over struikel zijn de taalfouten ("De mensen wiens"? Kom op jongens!), de soms kromme formuleringen (Of moet je dat alleen aan de vertaling toeschrijven?). Slechts een enkele keer komt er een zin langs die verrast, een formulering waar ik in positieve zin even aan blijf "hangen".

Maar al met al vind ik dit boek dus geen aanrader....

Vraag: Heb jij het boek gelezen? Zo ja, wat vond je ervan? Wat zoek je in een  roman, alleen een mooi verhaal, of ook "mooie taal"?

Waar gáát dit over?

Voor wie zich - net als ik - wel eens afvraagt waar dit blog over gaat, even een link naar één van de geweldige fotostrips van Ype Driessen: klik.

Huizen

Er gebeurt niet zoveel in mijn leven - of gebeurt er gewoon zoveel dat ik het niet meer bij kan benen?

Morgen mag ik weer in een mogelijk nieuw huis gaan kijken. Vorig weekend fietste ik er al even langs, en wat ik zag vond ik de moeite waard om morgen nog eens langs te gaan, voor de "officiële" bezichtiging. Dat "mag" tegenwoordig met een grote groep belangstellenden tegelijk....

Het huis ligt bepaald niet mijn favoriete wijk, maar wel vrij rustig aan een aardig plantsoentje, terwijl de grotere weg, met bushalte, niet al te ver weg is. Én het is dichtbij een mooie rivier - heerlijk voor mijn avondwandelingetjes!

Het huis is in oppervlakte nauwelijks groter dan mijn huis nu, maar heeft wel een kamer meer. Dat maakt het denk ik wel hokkerig... Grootste pluspunt voor mij: een kleine voortuin én een vrij grote achtertuin - maar de schutting was nét te hoog om er goed overheen te kunnen kijken.... Ik ben benieuwd!

En ondertussen komt ook de volgende aanbieding alweer binnen in mijn mailbox. In dezelfde wijk, maar aanzienlijk groter. Helaas is de huur daar ook wel naar: ik zou dan ruim een derde van mijn inkomen aan huur kwijt zijn - en ik weet niet of ik dat niet teveel vind. Ik ben de laatste 20 jaar gewend aan een belachelijk lage huur - d.w.z. nú is mijn huur veel te laag t.o.v. mijn inkomen. Ik moet voor mijn volgende huis dus wel minimaal 2x zoveel gaan betalen, volgens de normen. Maar wat is een redelijk percentage van je inkomen om aan kale huur / wonen te betalen? Iemand daar ideëen over?

Het kost allemaal veel tijd en energie, maar ik vind het ergens ook wel leuk. Fantaseren over een verhuizing (o.k., dat is op de rand van een nachtmerrie), over opnieuw inrichten, over wat ik in mijn tuin ga zetten... Bedenken wat ik allemaal ga maken voor mijn nieuwe huis (ik ben erg goed in het bedenken van klussen en projecten, het is de uitvoering die nooit plaats vindt), hoe ik 's avonds weer gewoon zo laat naar bed kan als ik wil, zonder dat mijn buurvrouw op tilt slaat....

Wordt vervolgd!

Of zal ik gewoon verhuizen naar

?

(Overigens zie ik net dat men mijn inschrijvingstermijn weer "goed" heeft gezet, waarschijnlijk n.a.v. mijn boze e-mail daarover. Ik had het nóg iets netter gevonden als men die e-mail ook had beantwoord, misschien zelfs wel met een excuus voor de gemaake fouten? Maar ja, ik ben nogal gesteld op de ouderwetse deugd van wellevendheid....)

Nou ja......

Er gebeurt op dit moment niet zoveel op dit blog, maar er gebeurt nu ook niet zoveel in mijn leven - dat scheelt.

Ik bedacht gisteravond dat ik me toch maar weer eens hier moest melden. Maar waarmee dan?

Nou ja, misschien met dit "spannende bericht":

Ik nam (kreeg) vanmiddag vrij om aan een verslag te werken wat er al héél lang ligt. Nou ja, éven een uurtje slapen, dan ben ik straks fitter. Om dan na 4 uur slapen nét wakker te worden uit een ontzettend gehaaste en verwarde droom: met de tram door de binnenstad van U. rijden, tijdens Koninginnenacht, op weg naar ergens in de binnenlanden..... De tram moest voortdurend uitwijken voor alle wandelaars op de weg, en ik haalde maar nét mijn aansluiting. Ehmmm, voorzover ik weet heeft U. geen tram die die kant opgaat, en een tram kan niet uitwijken. En wat doe ik om 3.00 uur 's nachts, in de nacht voor Koninginnedag, in de tram?

Waar gáát dit over?

Nou ja, nu dan maar proberen mijn hoofd bij mijn verslag te houden......

De ouderdom slaat toe...

 Ik realiseerde me dat ik vrijdag een werkdag van 11,75 uur lang achter de rug heb - zonder noemenswaardige pauze. En dat nádat ik al een redelijk volle werkweek had gedraaid... En hoewel het een groot feest was, waarin we vol trots "ons" project presenteerden, vind ik het niet zo gek dat ik me nog steeds een beetje zombie-achtig voel... De ouderdom begint toch wel een beetje toe te slaan, zo lang onvermoeibaar doorgaan - het zit er niet meer in.....


Malala Yoesafzai

 
Tegelijkertijd speelt dezer dagen het verhaal van de 14-jarige Pakistaanse Malala Yousafzai telkens door mijn hoofd - de Taliban pleegde de afgelopen week een aanslag op haar, omdat zij zich uitsprak voor het recht van meisjes op scholing.  

En dat relativeert mijn geploeter om overeind te blijven toch ook wel weer een beetje - al zijn het onvergelijkbare grootheden, en is het óók belangrijk dat ik het volhoud - maar bij de moed van zo'n meisje om ondanks alle risico's door te gaan - voel ik me wel een beetje klein.

Twee citaten

Dit weekend las ik twee citaten, die ik graag wil doorgeven.

Op de blog van Hutsefluts:
Rijkdom is meer boeken hebben dan tijd om te lezen,
(maar) niets is zo vervelend als niet door kunnen lezen… 

En ook, een tweet van Plonia Loeve, een twitterende huisvrouw uit 1912:

Gekleurd blad, noten, glanzende kastanjes, appeloogst...

Onmogelijk om een hekel te hebben aan de #herfst.

Beide uitspraken vind ik te mooi om hier niet te citeren!

 

MOE! En: weekend....

Ik begon dit blog om (onder andere) wat meer van mezelf aan "de wereld" te laten zien - maar op dit moment heb ik eigenlijk helemaal niet zoveel te melden......

Ik ben zo MOE van alle drukte! Komende week gaat ons nieuwe project "open", dus ik heb deze weken even een fulltime baan - in plaats van mijn normale deeltijdbaan + vrijwilligerswerk + "mantelzorg".. Maar daarna volgt de jaarvergadering, de advent en de kerst - zaken die altijd extra veel werk met zich meebrengen. Gelukkig met nog wel een weekje vakantie ergens tussendoor - dat houdt, merk ik, de "lucht" er een klein beetje in - lekker uitkijken naar een leuke aanbieding-aan-zee, ofzoiets....

En het gekke is dat ik me dan in het weekend soort van "verveel". Er is natuurlijk altijd genoeg te doen in huis, ik heb nog stápels ongelezen boeken, tijdschriften en zelfs kranten liggen - maar ik heb geen zin... Eigenlijk vind ik dat ik naar buiten moet: GA NOU, het is zo'n stralende herfstdag, je kunt met fiets & fotocamera naar die beeldentuin waar je al zolang naar toe wilt, dat is GOED voor je! Maar ik word al moe bij het idee, en ik doe het dus niet...

Wat ik dan wel heb gedaan?

Eindelijk weer eens een avondje op mijn financiën gepuzzeld. En dat was nodig ook! Normaal houd ik altijd consequent een kasboek bij in Excel, maar nu was ik al wekenlang het overzicht kwijt. Zo erg zelfs dat ik in september telkens wat geld bij moest boeken vanaf de spaarrekening, omdat ik het nulpunt naderde, en ik op het laatst éven een dag moest wachten met boodschappen doen, totdat mijn salaris binnen was.... (Niet dat mijn salaris zo ontzettend laag is, hoor, ik heb geen klagen, maar direct na storting gaat een deel naar de spaarrekening - en het is de bedoelding dat het daar ook blijft - behoudens noodgevallen). Goed, dát is dus weer zo ongeveer op orde - nou ja, het meeste dan - ik "mis" nog ruim € 230, maar ik had geen zin meer om dat ook nog uit te zoeken - het vermiste bedrag werd meteen al een stuk lager toen ik ontdekte dat ik vergeten was eind augustus mijn huur af te boeken....

Vrijdag had ik een vergadering hier thuis, wat toch ook wat herindelen en puinruimen vooraf vergde. Zaterdag moest ik naar een werkfeestje - ZUCHT - maar het was toch wel goed om erbij te zijn, mensen waarderen het altijd ontzettend om alleen maar je hoofd te zien, je belangstelling te ervaren. De moeite waard, dus. Tussendoor - het toppunt van effciëntie - een nieuwe winterjas gekocht - nu eens voordat het echt te koud wordt, en alle leuke, wasbare, niet té warme winterjassen-met-lange-mouwen al uitverkocht zijn.... Ik had een kortingsbon van 20% van mijn favoriete klerenwinkel, op zaterdag in te wisselen - en op een jas is dat natuurlijk zeer de moeite waard.... Én ik kocht en versierde al een nieuwe agenda voor 2013 - ik moet altijd lachen als ik in oktober al toe ben aan een nieuwe agenda, maar ik heb toch al heel wat dingen die ik nu al in mijn agenda voor volgend jaar wil schrijven....

En vandaag? Vandaag was voor mij! Ik heb heerlijk getut - uitgeslapen, de heg geknipt, aan dit blog geprutst, heel lang gesurfd langs allerlei andere blogs, en nog meer geslapen. En als toppunt: eindelijk eens dat lastige hoekje, tussen mijn bureau en mijn computer, leeggehaald - het batterijenpotje met heel veel héle kleine batterijen was er al eens tussengevallen, de ketting-die-ooit-nog-eens-moest-worden-overgeregen lag er, net als wat mooie steentjes, een onderdeeltje van een schilderlijst, en héél véél stof - zo'n hoekje dus!

Maar ik heb ook op zijn zeer "on-zondags" staan bekvechten met mijn "neighbour-from-hell" - waarover later misschien meer.

En nou wílde ik dit berichtje positief eindigen, maar dat zit er vandaag even niet in...

In het "reclameblaadje" van mijn woningbouwvereniging las ik vanmiddag toevallig dat er een nieuwe website was voor woningzoekenden. Toch maar even gekeken - blijkt dat met het vernieuwen van de website het grootste deel van de gegevens is zoekgeraakt - welke woning ik zoek en waar, hoeveel huur ik kan / wil betalen, gezinssamenstelling, etc. Ben benieuwd hoe lang die gegevens al zoek zijn, en of ik hierdoor ook het aanbod van een leuke woning ben misgelopen! En daarnaast is mijn inschrijvingstijd ineens met nóg eens 6 jaar verminderd, nadat ik eerder al 10 jaar was kwijtgeraakt. AAARGH! Natuurlijk bel ik daar morgenochtend direct over - dat moet dan maar even vanaf mijn werk - maar bellen kan in principe alleen naar een poepieduur 0900-nummer, à € 0,10 per minuut - en ik ben écht niet binnen 10 minuten uitgeraasd! Maar kijken of ook het nummer wat ik vond via alternatief-voor-0900-nummers werkt. Maar inmiddels staat het huilen me íets nader dan het lachen. Ik wil óf iemand die dit soort zaken voor me regelt - óf iemand die de kost voor me verdient, zodat ik tijd en energie overhoudt om zelf dit soort zaken te regelen! Maar een heer (i.c.: dame) moet ook altijd alles alleen doen......

Goed, ik niet zoveel te melden - ik des te meer te zeuren dus! Dank jullie wel voor het lezen van dit verhaal - ik kan me voorstellen dat je er ook niet vrolijk van word. Ben binnenkort terug met - hopelijk - een betere stemming (Want mijn nieuwe agenda is mooi geworden, ik ben blij met mijn jas - en het wordt / is KOUD ineens -, ik had weer veel plezier van een cadeautje wat ik ooit kreeg, en ik duik zo in mijn schoongewassen bedje - en dat is ook wat waard!).

TV-tip

De Belgische tv-zender Canvas zendt op het moment dagelijks van 18.00 - 18.30 uur de (érg) Britse serie Smack the pony uit. Klik voor meer informatie. Een absolute aanrader; ik blijf het hilarisch vinden, hoe vaak ik het ook zie!

Mijn koor treedt op!

Hoera! A.s. zaterdag mogen we optreden op het Festival van het Nederlandse Lied in Utrecht.

Dat is altijd zo'n leuk (meezing)feestje!

"Vroeger" liep ik dan de hele dag in en uit, van het ene naar het andere optreden, tussen het boodschapen doen door. Nu moet ik zien dat ik er nog wat hoge noten uitpers (ik ben MOE!), en ik denk dat ik niet heel lang zal blijven. Toch kijk ik ernaar uit - dat koor van mij wordt steeds leuker; naarmate we elkaar beter leren kennen hebben we steeds meer plezier.

The comfort of saturdays

Nu het zo druk is, is het zaak om te zoeken naar de dingen waar ik energie van krijg, in plaats van dat ze (teveel) energie kosten. "The comfort of saturdays" (één van de poëtische titels van Alexander McCall Smith), dat helpt om de werkweek vol te houden.

Mijn troostvolle zaterdag was een dag als gisteren: uitgebreid ontbijten met krant en internet, afwassen en tuinieren in mijn huis-soepjurk, rond de middag op de fiets stappen voor een rondje langs de kringloopwinkels in B., D. en Z., binnen een paar kilometer de weg kwijtraken, boodschappen doen in een onbekende Aldi, lunchen op een terras (dat kon nog nét als ik doorat, anders werd het te koud buiten): vakantiegevoel!

In het kader van mijn opruimplannen een stapeltje boeken wegbrengen naar de Kringloop:

En natuurlijk weer terugkomen met een ander stapeltje, plus een nieuw zeebeest.....

Ik vond het een goede ruil: Het meest linkse boek is een boek uit 2011 wat destijds een zeer goede recensie kreeg, het derde boek een ouderwetse hilarische Dorrestein. De andere twee zijn naaiboeken - ik wil graag meer handwerken en kleding maken, en dus koop ik een aantal boeken op dit vlak - nu de uitvoering nog!

Een gouden dag!

Ik ben niet voor geweld, maar.....

Een boerka is geen hoofddoek,
maar ik vond deze foto erg treffend.

Gisteren las ik dit bericht in Trouw: Iraanse vrouw slaat geestelijke (man) na opmerking over haar afgezakte hoofddoek.

En ik moest er even om grinniken, zo in de trein van a naar b. Ik ben niet voor geweld, maar in dit geval: NET GOED!

Ik hoop alleen dat de gevolgen voor de dader niet al te ernstig zullen zijn (Ik begreep dat de geestelijke al weer thuis was uit het ziekenhuis....)

Maaltijdsoep broccolistronk met zalm

Vanavond at ik een heerlijk maaltijdsoepje. Alleen had ik geen geduld om de groenten eerst te bakken, vergat ik de ui, gebruikte ik broccolistronken i.p.v. de voorgesneden roosjes, voegde ik een restje ingevroren bouillon met broccolistronk (van een eerdere maaltijd) en een flinke hoeveelheid verkruimeld volkorenbrood (dat had ooit "klem" gezeten in mijn rugzak, en was toen niet meer heelhuids uit de diepvries te krijgen) toe, en verving ik (in verband met mijn rondingen) de slagroom door griekse yoghurt...... Dat smaakte al met al heerlijk!

Consuminderen is ook: creatief koken met de restjes die voorhanden zijn.

Oogst

Het is raar dat de zomer nu alweer voorbij is - hij was net pas een maand geleden begonnen dit jaar. Maar ineens draait sinds vorige week "het circus" - met alle vergaderingen, werk, vrijwilligerswerk, afspraken - weer op volle toeren. Óp naar het winterseizoen!

Ik voelde me ook in mijn "vrije tijd" gehaast; er MOET ook zoveel ineens weer in een weekend: zingen, afspreken met mensen (ook wel erg leuk om iedereen weer te zien), wassen, boodschappen, huishouden, op bezoek bij een oude buurvrouw, een vergadering voor morgenavond voorbereiden, en iets doen aan het Repair Café. En dan ook nog uitrusten voor een drukke en vermoeiende werkweek....

Toch ben ik ook wel weer gehecht aan deze tijd van het jaar. Het is oogsttijd! En hoewel dat ook weer iets is wat "moet" geeft het ook veel voldoening. Ik heb dit weekend kruiden-olie gemaakt (met basilicum, tijm en citroenmelisse uit eigen kweek, en olijfolie van elders), vandaag vlierbessen geplukt (staan nu in de vriezer te wachten op meer, en op tijd om er jam van te maken), er ligt rozemarijn en oregano te drogen in de bruine papieren zakken, en zaden van rucola, lathyrus en ipomoea in de plastic bakjes. En dat allemaal (voornamelijk) uit mijn minituintje, of langs het water wat voor mijn huis stroomt. Dat voelt zo rijk!


Eigenlijk wilde ik een foto maken van de kruiden die neerdwarrelden in de net-opgegoten olie. Dat is zó'n mooi gezicht!

Twee klein flesjes met olie-van-vorig-jaar zitten in mijn werkrugzak, om morgen uit te delen aan mijn collega's.

Uitdelen van mijn eigen oogst!

Première?

De verkiezingsuitslagen zijn erg spannend.

Wie wordt de premier?

(Ik pikte een afbeelding van www.overgangstergirls.nl,

maar dan blokkeert de boel......................

Verzin er dus zelf maar een plaatje bij!)

Het wordt vast wéér geen première! (Waar is Jolande Sap?)



We mogen / moeten weer stemmen!

Morgen (of eigenlijk is het al drie kwartier vandaag) mogen we weer stemmen. Maar goed ook  - ik ben al die reclame enzo ook wel helemaal zat na een paar weken!

Een collega twitterde dit bericht:

Ik vind 'm meesterlijk! Elke morgen kijk ik bij de bushalte uit op een enorm plakkaat met "Werkend Nederland verdient belastingverlaging" - iets waar dít deel van werkend Nederland niets op tegen heeft - totdat ze zich realiseert dat dat waarschijnlijk betekent dat niet-werkend Nederland flink moet inleveren. En dat vind ik in de meeste gevallen nou weer niet kunnen.

Zullen we morgen "gewoon" stemmen op een club die het welzijn én de welvaart wat eerlijker verdeelt, die oog heeft voor de "zwakkeren" in de samenleving, en die gaat voor verbinding, in plaats van groepen mensen tegen elkaar op te zetten?

Boek: Niet zonder liefde

Na een lovende recensie in Trouw zette ik dit boek op mijn leeslijst:

En afgelopen week was het eindelijk in de bibliotheek!

Ik vind dit absoluut een aanrader - meer nog door de taal dan door het verhaal - al is ook dát de moeite waard.

Mijn favoriete karakter in dit boek is Marie-Louise, oma van hoofdpersoon Juma: een wat eenzame oudere vrouw, die spreekt in sappig Vlaams, vaak met haar overleden echtgenoot van wie ze de as in een koekblik op de schouw bewaart - daar hoort hij meer thuis dan in een deftige urn...

Marie-Louise reageerde in het verleden niet goed op de miskraam van haar dochter, maar staat nu volledig achter de liefde van haar kleindochter en Arjun. En ze is bereid veel te doen om die liefde een kans te geven.

Als je leest dat de relatie van 2 pubers (of volwassenen, natuurlijk) moeilijk is, verwacht je dat die moeilijkheid is gelegen in de aanwezige cultuurverschillen - in dit geval tussen de witte Vlaamse Juma en de zwarte Hutu/Tutsi Arjun. Ik was dan ook verrast om te lezen dat de moeilijkheden in dit geval helemaal niets te maken hebben met het verschil tussen wit en zwart - dat is een vanzelfsprekend gegeven - maar in de krassen die de hoofdpersonen door andere gebeurtenissen in hun leven hebben opgelopen.

Leuk, om zo op het verkeerde been te worden gezet!

Huis

Deze week mocht ik weer een huis gaan bekijken. En hoewel ik eigenlijk niet in die wijk wil wonen, vond ik het toch spannend. Helemaal toen tijdens de groepsbezichtiging bleek dat ik nr. 1 stond - en dat de woning dus hoogstwaarschijnlijk voor mij was, als ik wilde!

Maar ik wilde niet.... Het was best een aardig huis (nee, niet het huis op de foto), maar ik zag mezelf er niet wonen. Niet in de VINEX-wijk, en niet in dit huis. Het mooiste van het huis vond ik het gigantische spinnenweb voor het slaapkamerraam, maar dat was dan ook érg mooi!

Na afloop fietste ik nog wat rond - op zoek naar een goed restaurant, een terras met koffie, een leuke kroeg. En ik realiseerde me dat die dingen voor mij toch wel tot de voorwaarden voor prettig wonen behoren!

Boek: Los van de Wereld

Donderdag kon ik het niet laten om de uitverkoopbak bij Bruna in te duiken. En ik vond dit:

Nou mag ik van mezelf eigenlijk geen boeken meer kopen, maar dit is MOOI!

In "Los van de Wereld" beschrijft Hella de Jonge - echtgenote van komiek Freek de Jonge, dochter van komisch schrijver Eli  Asser en zijn echtgenote Eefje Croiset - hoe ze opgroeit met beschadigde en beschadigende ouders, en hoe ze daarna uiteindelijk iets van haar eigen integriteit weet terug te vinden. 

Ze schrijft in soms beeldende en poëtische taal over de liefde; wat me nadat ik het boek eerder had gelezen vooral was bijgebleven was dat het boek één grote liefdesverklaring voor haar geliefde Freek was.

Prachtig - ik ben erg blij dat ik dit boek nu in mijn kast heb staan!

Lippenbalsem

Ik ben een grootverbruiker van cacaoboter. Er ligt een stick op mijn werkbureau en één bij mijn thuisbureau, er zit er één in mijn handtas en één in mijn rugzak, en er ligt er nog één in de tutkast, bij de opmaakspullen. Zo af en toe heb ik dus nieuwe voorraad nodig.

 Vandaag keek ik voor ik op pad ging voor mijn weekendboodschappen op www.voordeelmuis.nl, even zoeken op cacaoboter en op lippenbalsem (de cacaoboter was nergens in de aanbieding, de lippenbalsem wél), en dat leverde aardig wat op:

Normale prijs voor 4,8 gr. van de "roze" bij één van de grote drogisten € 1,29 per stuk. Nu was er een aanbieding van 2 voor de prijs van 1: bijna € 0,65 per stuk. In de winkel vond ik een verpakking van 3 stuks voor € 2,99. 2 Verpakkingen in mijn winkelmandje kostten dus (bijna) € 0,50 per stick. Verschil tussen de duurste versie van precies dezelfde stick zonder aanbieding, en wat ik nu betaalde, grofweg €  0,79 per stick, voor 6 sticks: € 4,75.

De Palm was € 0,55en daar geniet ik nu erg van....................!

Kansberekening

Van der Staaij, voorman van de Staatkundig Gereformeerde Partij SGP - een uiterst orthodox-christelijke splintergroepering met veel teveel macht in het politieke landschap - meldde gisteren in de media dat de kans op een zwangerschap na verkrachting erg klein is.

Tja.

Voorzover ik iets van statistiek heb begrepen  - en ik geef toe, dat is niet veel - zullen de meeste zwangerschappen ontstaan uit vrijwillige seks, of uit "medisch geknutsel" met zaadjes en eitjes. Ook zullen de meeste verkrachtingen niet tot zwangerschap leiden. Immers, ook een vrouw in de vruchtbare leeftijd is maar een beperkt deel van de maand vruchtbaar, en veel verkrachtingen gebeuren aan vrouwen die niet meer, of kinderen die nog niet vruchtbaar zijn. Statistisch lijkt de bewering dus te kloppen.
NRC Next zocht uit hoe het precies zit met de statistieken.

Alleen is elke verkrachting er één teveel, en elke zwangerschap die uit verkrachting voortkomt helemaal. Dus om nou te zeggen dat zoiets relatief weinig voorkomt getuigt van weinig compassie met al degenen die het wél overkomt.

Republikeins senator Todd Akin maakte het eerder nóg iets bonter: die stelde dat een zwangerschap na een "echte verkrachting" nauwelijks voorkomt. Waarmee hij dus impliceert dat veel vrouwen die zwanger worden na verkrachting dit eigenlijk hebben gewild...

En dan zijn er nog mensen die feminisme anno 2012 al jaren achterhaald vinden...

Wat ben ik toch knap!

Zo, na een uurtje prutsen met Blogger ben ik erg tevreden over hoe mijn blog er nu uit ziet. Lekker psychedelische kleurtjes, en een profielfoto van mij op één van mijn betere dagen...

Om met Doddeltje, de buurvrouw van O.B. Bommel te spreken: wat ben ik toch knap!

Ik heb lekker met de vorm gespeeld. Nu de inhoud nog...

Ik begin een blog....

Nu ik (na jaren twijfelen) een digitaal fototoestel heb gekocht, wil ik ook een ander plan uitvoeren:
Ik begin een blog!
(Dat schijnt al weer helemaal uit de mode te zijn, maar ja, ik loop graag achteraan...)

Eerste post:

Ik vond tijdens mijn lunchwandeling op een gewone werkdag een kartonnen doosje:

(Ik moet er nog aan wennen om voor- en nafoto's te maken - het doosje was oorspronkelijk alleen beplakt met het blauweroosjespapier.)

De nagellakspetters konden er met een verfkrabbertje af gekrabt worden. Ik wilde het doosje eerst helemaal opnieuw beplakken, maar eigenlijk vond ik die saaie roosjes wel een leuke achtergrond voor mijn engelen:

Kortom: ik heb me weer een avond lang érg vermaakt met een vindsel, wat lijm en een velletje poëzieplaatjes van € 0,99.

En: mijn bakje voor kladblaadjes was aan vervanging toe, dus daarvoor heb ik dit doosje nu bestemd.