Lief zijn

Ik ben nog steeds een groentje op het gebied van kanker, tenminste, dat vind ik zelf dan. Op 28 april was ik één jaar erkend patiente. Ik heb het niet gevierd.... Maar zo af en toe plopt het gevoel wat ik vorig voorjaar had weer op: "Ik doe het eigenlijk best goed, dat ziek-zijn!". 

Inmiddels begint het gevoel van uitputting, wat ik begin vorige week had nadat ik het telefoontje kreeg dat mijn behandeling WEER anders moest (nou ja, ik kreeg de keuze voorgelegd, maar eigenlijk was dat helemaal geen keuze...), weer wat af te nemen. Ik probeer het maar te laten zoals het is: Kanker sucks! 

Dit weekend las ik in een blog op kanker.nl iets over "lief zijn voor je lichaam, omdat het zo hard werkt om een ernstige ziekte de baas te blijven". En gisteren las ik via de blog van Mevrouw Niekje over het overlijden van Ellen, van De wereld van Frits en Ellen. Toch blijft het idee dat ik zou kunnen overlijden aan "mijn" kanker een beetje theoretisch. Je kunt je eigen dood niet denken, blijkkbaar.... 

Wat ik dan doe, om lief te zijn voor mezelf? Heel weinig, eigenlijk, en dat is ook goed. Ik ben vreselijk blij dat de temperatuur wat stijgt: in t-shirt op de fiets! Werken in de tuin! NU kan het nog!! Ik snuif alle geuren van bloeiend spul op. Steek eens een kaars voor mezelf aan. Lees een mooi boek.

En ik regelde wat dingen:

• Vroeg uitstel van mijn belastingaangifte aan. Daar krijg ik nu écht de concentratie niet voor bij elkaar. 
• Meldde mezelf een paar weken geleden weer helemaal ziek bij mijn werkgever (ik was sinds januari uurtje per uurtje weer aan het opbouwen) - maar werken, daarvoor kan ik me niet goed genoeg concentreren - en ik kan mijn weinige energie beter voor mezelf gebruiken. Moest / wilde wel de zaken goed overdragen aan mijn vervanger. Dat kwam er maar niet van, maar daar ben ik NU mee bezig - kan hij lekker verder werken, en kan ik het uit mijn hoofd zetten, en me op andere dingen richten.
• Ik zoek me helemaal suf naar de bon van mijn leesgroepboek. Dat werd 10 dagen terug eindelijk geleverd, na veel te lang wachten. Inmiddels is de leesgroep al begonnen met dit boek - maar ga ik wel meedoen, of sla ik dit boek over, en haak ik in het najaar mogelijk weer aan? Ik houd van die meiden van de leesgroep, maar of ik een goede bijdrage kan leveren aan het gesprek? Of ik genoeg concentratie op kan brengen om de ingewikkelde materie telkens te bestuderen?? Ik zag gisteren dat ik nog 22 dagen heb om het boek eventueel retour te sturen - misschien heb ik tegen die tijd de terugstuurinformatie wel weer teruggevonden..
• Ik kwam mogelijk in aanmerking voor een gemeentelijke bijdrage van € 200 vanwege hoge ziektekosten in 2023. Vorige weekend toch maar eens nagezocht: hoe laag moet je inkomen dan zijn, en kom ik aan het drempelbedrag aan medische kosten? Moet dat worden aangevraagd voor 1 mei? Helaas, dat had ik voor 1 april al aan moeten vragen. Jammer, dan maar niet - ik heb het geld niet echt heel hard nodig, en heb de deadline dus blijkbaar even gemist.... Ik probeer te accepteren dat het gewoon dure tijden zijn!
• Ik bestelde wat nieuwe rokken en een jurk. Misschien kan ik het maar één zomer aan, en dat is zwaar tegen mijn principes. Maar ik wil er toch zo goed mogelijk uitzien, me zo lekker mogelijk voelen in dit gemankeerde lichaam.
• Ik kocht een nieuwe matras: nogal duur, maar hé, als ik zieker word wil ik wel lekker kunnen liggen! En: het geld ís er, ik heb een nieuwe matras nodig na 14 jaar - en ik kan het gelukkig betalen. Het oude matras kón ik à € 10 laten meenemen door de matrassenwinkel. Maar "ons bin zuunig"- dus ik belde zelf het grofvuil, liet zelf het oude matras van de trap vallen - en hé, het grofvuil KWAM ook nog op de afgesproken datum!! NOG zo'n meevaller...
• Maandag was de eerste zonnige dag sinds tijden. Dus meteen de koe bij de horens: contant geld halen, dekbed en matrasonderlegger in een grote DIRK-tas achterop de fiets, richting wasserette. Nog een keer terug: wasmiddel vergeten mee te nemen (mijn beweging krijg ik wel op deze manier). En dan lekker studentikoos in de wasserette de krant lezen, beetje naar buiten kijken, wachten op de machines. In een uurtje weer een lekker schoon dekbed! En leuke ontmoetingen met medewassers, die de instructies niet snappen. Fijn om te kunnen helpen!

Gisteren had ik weer een "ziekenhuis-dagje". Gesprek met een arts (in opleiding - Ik geniet er wel van, al die jonge meiden die er rondlopen!), daarna CT-scan nummer zoveel. Terwijl de vorige CT-scan pas een paar weken oud was..... Maar goed - fietsen, dat is zo'n 7 kilometer enkele reis.  Slecht geslapen, geen koffie mogen drinken voorafgaand aan het onderzoek. Dus na afloop: een heerlijk bakje (automaten-)koffie op het pleintje. Daarna, in de zon (!) terug naar huis fietsen! Feestje!