Wachten

Dit was de dag van het wachten.

Zoals elke dag zou de thuiszorg komen tussen 8.00 en 10.00 uur. (Hoezo thuiszorg? Daar blog ik later nog over. Ik vertel het even in omgekeerde richting.) Dus om iets van 7.50 "sprint" ik in nachthemd naar beneden - dan zit ik in ieder geval klaar mochten ze vroeg komen. Maar meestal zijn ze (te) laat, deze week: vakantietijd, personeelstekort..... 

Het is dus elke dag wachten - van 8.00 uur tot ze komen om me te helpen. Dan vandaag maar hopen dat de zaterdagkrant op tijd is - die is ook heel vaak later dan 9.00 uur, de uiterste bezorgtijd. 

Om 10.30 uur ben ik het redelijk zat. Ik wil dingen doen, niet langer zitten wachten. Maar "dingen doen" is wat ingewikkeld op het moment. Tandenpoetsen, kleding verstellen: het zijn allemaal dingen waarvoor ik "even" de trap op moet - en daarvoor ontbreekt de energie. De tuin in, om te zitten, en eventueel zittend een paar grassprietjes uit te trekken: kan niet, dan hoor ik de voordeurbel niet. Afwassen in de keuken: idem. Met de rollator een doos met oude kranten naar de papiercontainer brengen: kan niet, ze kunnen er elk moment zijn. 

10.30 uur - wat ga ik eerst doen? Eerst maar eens een bezorgklacht bij de krant indienen. Maar als ik het hele proces heb gehad - klantnummer opzoeken, adres invullen, datum bezorging - "I.v.m. personeelsproblemen kan de (ochtend!!)krant vandaag tot 11.00 uur worden bezorgd." O.k., dan. 

De thuiszorgclub bellen: waar blijven jullie? "Mevrouw, u staat vandaag rond 13.00 uur ingepland." Fijn dan, geen al te groot probleem - als ik het maar had geweten!

En dan wordt de krant om 11.55 uur bezorgd (en dien ik alsnog digitaal een klacht in). En komt de thuiszorgmevrouw om 12.50 uur. En zo ben ik dus de hele ochtend kwijt aan wachten... Want als de thuiszorg weer vertrekt is het alweer "bedtijd" voor me - 's middags rust ik een tijd, eventueel met mijn nieuwe McCall Smith. En zo is deze zonnige zaterdag alweer om - en eigenlijk vind ik dat heel erg zonde!

(En anderzijds kijk ik net een reportage op EenVandaag over de Haagse wijk Moerwijk, waar een opeenstapeling van problemen is. Armoede, slechte woningen, kinderen met te weinig eten, zonder winterjas of bed, veel verwarde personen die de situatie niet veiliger en leefbaarder maken.... (Klik hier en hier) En dan denk ik: waar HEB je het over, Mrs H! Wat ZEUR je over dingen die er niet echt toe doen!! Maar: omdat ik zo beperkt en afhankelijk ben is "op tijd geholpen worden" ineens toch erg belangrijk - belangrijker dan wanneer ik mijn plannen zomaar makkelijk aan zou kunnen passen. En toch vind ik het belangrijk om mijn eigen narigheid niet de bovenhand te laten krijgen, om alles in perspectief te blijven zien: Ik heb een comfortabel huis, krijg de nodige medische zorg, ik heb lieve mensen om me heen en ik geniet van mijn tuintjes, die tijdens de regenmoesson van enige tijd terug zijn ontploft tot een groene jungle!)

Tonke Dragt, sprookjesschrijfster

Ik heb een apart kinderboekenkastje op mijn werkkamer staan. En dat zit (ook alweer) redelijk vol. In dat kastje onder andere een paar boeken van Paul Biegel (een late ontdekking, ik las dat als kind niet), de meisjesboeken van Max de Lange-Praamsma en van Sanne van Havelte - en VEEL van Tonke Dragt. Dat zijn ook de boeken die ik van mezelf nog mag kopen, als ik ze in de Kringloop tegenkom. (Ik heb er nog een paar op mijn verlanglijstje staan). 

Haar boeken zijn ZO universeel sprookjesachtig! Brief voor de Koning kwam al in 1962 uit - voor mijn geboorte. En toch leest het nog steeds als een boek over universele vragen en universele waarden. Net als Verhalen van de Tweelingbroers, en (veel van) haar andere boeken. 

Net lees ik dat Tonke Dragt gisteren is overleden, 93 jaar oud...

Present!

Ik dacht al even: ik moet me hier maar weer eens melden..... Maar: ik heb eigenlijk niets te melden (dus kan ik dan maar niet beter mijn mond houden?).

Na een heeeeel lange periode van regen en kou is deze week eindelijk de zomer losgebarsten. En ineens wel heel fanatiek, met temperaturen tot 30*. Too much, wat mij betreft! Maar ik zit nu lekker in de schaduw, beetje wind erbij.. en dan trek ik me zo terug binnenshuis - vind ik wel verstandig ivm de warmte, EN er strijkt hiernaast net een jonge vrouw neer die op luide toon een telefoongesprek meent te moeten voeren. Als iedereen toch eens wist van het bestaan van koptelefoons, oortjes, of andere hulpmiddelen zou het leven ZOveel prettiger worden!

Voor wat betreft de rest van mijn leven heb ik nu niet zoveel te melden. Tenminste, niet iets wat ik hier wil en kan vertellen.....

Ik laat weer van me horen - maar ik maak weinig mee op het moment, dus kan even duren.

Als dat zou kunnen!

Een tijdje terug moest ik me weer eens melden in het ziekenhuis. Goh!?

Daar, staande aan een van de vele balies, kreeg ik de vraag toegevoegd door een van de artsen die achter de balie stond: "Wilt u gezien worden?"

Nou, als DAT zou kunnen! 

(Ik vond dit zo'n grappige observatie, wilde even met jullie delen. Ook n.a.v. het stukje wat ik vanmorgen las bij Gematigd Optimist).

Huurbetaling

Mijn huur voor juni is weer afgeschreven - daarmee loopt mijn betaalrekening altijd meteen (soort van) leeg... Blijft bizar hoor, dat je zo'n groot deel van je inkomen elke maand weer kwijt bent aan wonen - toch altijd weer ruim een derde, alleen al aan kale huur! 

Maar goed, juli is in aantocht, en daarmee de jaarlijkse huurverhoging. Ik heb daarom meteen mijn automatische huurbetaling aangepast - kan ik dat niet meer vergeten. Elke maand € 36 meer! 

(En nee, ik mag niet klagen, ik kom nog steeds goed rond, maar ik blijf er van schrikken, elke maand weer... En ik heb dan wel steeds een beetje heimwee naar mijn vorige woning, waar ik maar een derde van de huur van dit huis betaalde. Maar ja, die onderbuurvrouw, hè? Ik mag nu tenminste op mijn eigen tijd naar bed, en ik mag zelfs na 22.00 uur nog iets te drinken pakken uit mijn eigen koelkast. Ik mag tv kijken, en de radio aanzetten, bezoek ontvangen.... Daar heb ik bést wat meer huur voor over!)

Blijven proberen....

 

Voornamen

Ik lag een paar dagen in het ziekenhuis (don't ask, misschien schrijf ik er nog over, misschien ook niet...)...

In ieder geval: het gaat nu weer (soort van)  goed met me... 

Donderdagmiddag mocht ik weer naar huis. Na een dag lang wachten tot de zaalarts groen licht gaf om te vertrekken - grrrr! De uitslag waarop we wachtten kwam maar niet - en uiteindelijk moesten we dus toch "gewoon" zonder uitslag vertrekken - en dat kon OOK gewoon...

Vriendin H. kwam me ophalen. Ontroerend blijf ik het vinden: mensen die afspraken willen verzetten, en nogmaals verzetten, om mij te helpen weer thuis te komen. Ik ben niet zo gewend dat iemand voor mij zorgt...

Uiteindelijk werd ik om 16.00 uur "vrijgelaten". En kwamen we dus terecht in de donderdagmiddagfile naar huis. ANDERHALF uur in de auto! (Voor iets van 5 kilometer...).

Man! Wat werd ik daar (extra) gammel van!

Thuis lag er het één en ander op de deurmat. Een blad, en twee precies identieke bruine enveloppen. Spannend! Leuk!! Ik houd van post!

Eén kaart was van mevrouw Niekje. Dat was erg leuk thuiskomen! (Al moest ik natuurlijk wel even denken - wie is nou die N. - die ik op haar blog onder een andere naam ken? 😊😀😄)

De andere kaart was van M. (Ik gebruik hier alleen maar voorletters - dat maakt alles misschien nóg verwarrender - maar ach, als IK maar weet wat ik bedoel....). Dus ik stuurde MB, een vrouw uit onze kerk, een bedankje per app. Leuk, zo'n kaartje, dat is fijn thuiskomen! Haar reactie: Ik stuurde helemaal geen kaartje!? O.k., gezien de tekst op de kaart - zou het een kaartje zijn van die andere M.? (OOK een "MB"- bedenk ik nu ik dit tik😔?) En ja, dat was hem!

Zo kreeg ik onlangs ook een kaartje van "R". Even nadenken, goed ontcijferen: Ja, die kaart kwam van R...a, en niet van R...e... Eén letter verschil!

Moraal van het verhaal: gebruik altijd voor- en achternaam, tenzij je er een zoekplaatje van wilt maken! Ik ga er zelf altijd van uit, als ik iemand schrijf, dat iemand misschien meer mensen met mijn voornaam kent - ik heb geen naam die heel zeldzaam is... En ook als ik bel noem ik vaak mijn voor- én achternaam - ook omdat mijn gammele gehoor er wat langer over doet om iets te horen, om iets te begrijpen - voor- en achternaam, het hele metrum van mijn naam, iets meer tijd om mijn stem te herkennen - DAT helpt vaak om het kwartje te laten vallen!