Als je...

* Zelf steeds meer domme fouten maakt,
* niet meer uit je woorden komt tijdens een ingewikkeld gesprek,
* ineens de inhoud van een heel jaar rekeningen betalen ziet verdwijnen uit je mailbox (lang leve de Helpdesk, die alles (?) toch weer terug kon halen!),
* je je steeds meer ergert aan de domme fouten die je collega's maken, en die jij dan OOK WEER recht moet zetten....

Dan weet je dat het tijd wordt voor vakantie! 

Ik dácht dat het dit najaar wel meeviel met mijn hoeveelheid werk - mede dankzij de hulp van een ingevlogen vrijwilligster - de luxe van twee dagdelen per week iemand aan wie je "klusjes" kunt uitbesteden! - maar de laatste weken was het weer echt ouderwets bikkelen. Niks op tijd de deur van kantoor achter me dichttrekken, daarna vaak 's avonds tóch nog "even" thuis achter de laptop, en ook op vrije vrijdagen, en in de weekenden soms... 

Woensdagavond had ik thuis - in alle rust, zónder dat de telefoon telkens gaat - al de boodschap voor de voicemail opgenomen: Wij zijn even NIET beschikbaar! En gezorgd dat die voicemail donderdagmiddag op tijd zou worden aangezet. Ook op mijn mailbox stond donderdagmiddag om drie uur al dat ik de komende 10 dagen NIET bereikbaar ben. (Waarna een collega mailde dat ik vást nog wel aanwezig was - dus konden we nog even bellen om wat laatste dingen door te spreken?). Gisterochtend, hier thuis, nog de állerlaatste klusjes afgewerkt: bellen met de boekhouding om uit te zoeken of die ene betaling nou wel of niet gedaan is... Een allerlaatste mail naar mijn leidinggevende - deze betaling nazien lukt me nu niet meer - zelf doen, of laten wachten tot begin januari. En: als jij toch een dag naar kantoor gaat volgende week, kun je dan.....? 

En nu heb ik dan écht vakantie. Tenminste.... 

Op tweede kerstdag is er nog personeel nodig, en meestal waren drie van mijn collega's afwisselend de klos. Dit  jaar bood ik zelf aan: jullie hebben allemaal gezinnen, partners, ouders en schoonouders, ik niet - ik ben altijd lekker alleen thuis met kerst - schakel mij ook maar in, dan kan er één collega thuis blijven. Dat werd in dankbaarheid aanvaard. Maar nu héb ik er toch weinig zin in! Moest ik vanmorgen de diepte van mijn klerenkast induiken: ja, ik héb nog iets feestelijks / kerstigs in de kast hangen, gewoon op mijn spijkbroek, kan ik redelijk opgetut aan de kerstdis verschijnen. Ik hoef er gelukkig niet meer op uit voor extra kleren. 

(Ik vind kerst-feestkleding zo iets tegennatuurlijks - ik ben meer van de warme dikke truien en sweaters - maar dat vind "men" dan vaak niet zo feestelijk - maar kerstkleren waarmee wordt geadverteerd vind IK dan weer veel te bloot en te koud - WIJ vieren kerst in de winter, niet in de zomer!!!)

Ik heb geleerd om Kerst alleen thuis te waarderen. Heerlijk, na alle drukte me twee dagen terug kunnen trekken in mijn huis. De daglichttijd is in die dagen minimaal, dus ik kan lang uitslapen, vroeg de kerstboomlichtjes aan, alle kaarsen aansteken, een stapel boeken onder de kerstboom, mooie films op tv of op de video (gisteravond keek ik alvast naar West Side Story, een jaar geleden opgenomen), in mijn joggingpak op de bank, laat naar bed. Als er ooit weer familie zou komen - ik denk dat ik er moeilijk weer aan zou kunnen wennen, om tussen de mensen te "moeten" zijn in die dagen. 

Maar dit jaar is mijn Kerst dus 1 dag korter. Maar ik heb er iets op gevonden: gisteravond fietste ik nog langs de supermarkt voor mijn boodschappen (tot midden volgende week - als ik toch vakantie heb kan ik midden in de week wel boodschappen doen). Kan ik - met wat aanpassingen - alles wel  krijgen wat op mijn lijstje staat - behalve koffiefilters, maar ik heb er nog een paar, net genoeg tot na kerst - hoef ik niet vandaag een winkel in alleen voor koffiefilters... Dus vandaag is mijn kerst al begonnen! 

Met in bed wat blogs lezen, lekker lui blijven liggen tot ik zéker weet dat de krant er is (die is aldoor "iets" later de laatste tijd)... Een rustig en uitgebreid ontbijtje, met wat luxer beleg op brood, koffie en een gekookt eitje. Dadelijk fiets ik "even" naar de andere kant van de stad - ik had twee weken geleden iemand beloofd iets in de brievenbus te doen, maar die afspraak ging niet door omdat ik toen zó snipverkouden was - nu is het een goede manier om even wat kilometers te fietsen - weer wat noodzakelijke beweging, én ik waag me nog even in de stad in, om mijn gerepareerde fietstas op te halen. En dan blijf ik in huis, doe ik of Kerst al begonnen is....