Wat NU weer?

Ik heb mezelf maar weer even op nieuws-dieet gezet - ik word er TE treurig van.....

Migranten die verdrinken als ze over willen steken naar Engeland, mensen die verongelukken in het verkeer, mensen die vermoord worden door terroristische organisaties, rellen in verschillende steden en dorpen tegen het coronabeleid, heel erg oplopende coronacijfers, mensen in ziekenhuizen etc. die ook als ze corona hebben MOETEN komen werken - want anders loopt het helemaal mis - nog "misser" dan het nu al loopt, met code zwart in het vooruitzicht. 

Ik ben nogal dubbel: enerzijds roep ik aldoor heel stoer dat ik een goed leven heb gehad, én ik heb geen kinderen en kleinkinderen voor wie ik per se in leven moet blijven, dus geef mijn ziekenhuisbed maar aan een ander. En anderzijds ben ik toch wel bezorgd, elke keer dat ik in een trein stap, en de coupé moet delen met allerlei mensen die er met geen mogelijkheid toe te bewegen zijn om een mondkapje op te zetten...

Morgen weer een persconferentie - een hele week eerder dan die zou zijn. En ik vraag me elke keer tussendoor toch wel af: wat zou ons NU weer boven het hoofd hangen? Want hoewel ik alle maatregelen (nou ja, bijna alle - op een station loop ik ECHT zonder mondkapje, want ik MOET kunnen zien waar ik loop, en dat lukt niet zonder bril, of met een bril die beslaat...) van harte opvolg, valt het me wel zwaar. 

Bij de vorige verzwaringen dacht ik nog: Ach, wat zou het - ik ben al zeer voorzichtig - maar ik was EVEN vergeten dat ik in winkels niets versta met mondkapjes, dat musea etc. uitgesloten zijn met mondkapjes, zonder bril. Ik ben dus wel heel erg op mezelf teruggeworpen, zonder zelfs de kletspraatjes onderweg.

Ik ben bang, vooral ook voor alle kinderen die misschien niet meer naar school mogen - ik denk aan het kind wat ik was, wat in mijn middelbare schooltijd GRAAG naar schoolging, ook al werd ik daar gepest en uitgesloten - want thuis was het NOG onveiliger.... Niet aan denken, je kunt er toch niet zoveel aan doen - behalve een kaarsje opsteken en heel hard bidden, voor mezelf en anderen.....

Ik kan er nu even niets positievers van maken - dat komt wel weer - in ieder geval weet ik inmiddels dat ALLES ALTIJD wel weer over gaat: HET grote voordeel van ouder worden, en alles al eens te hebben meegemaakt....