zaterdag 29 juni 2019

Confrontatie met het verleden

Deze week kreeg ik ineens op mijn werk een mailtje van een (zeer) oude bekende: een therapeute van ruim dertig jaar geleden. Mán! Ook dertig jaar geleden had ik al een leven, was ik al (soort van) volwassen!!!

Zij vroeg om foto's, omdat ze zich mij - begrijpelijkerwijze - niet meer herinnerde. Nou, dan doen we dat toch? Dus ik dook in de stoffige archieven mijn oude fotoboeken op. Dát is schrikken! Ik kan wel ongeveer uitrekenen hoeveel minder ik toen woog (maar dat doe ik voor mijn geestelijke gezondheid maar even niet), en ik kan heel goed zien hoeveel jonger ik toen was. Ik ben inmiddels heel wat deuken en rimpels, kilo's en prothesen verder.... (En dat is - behalve die kilo's en die prothesen dan - natuurlijk ook helemaal de bedoeling....).

Het is dat ik hier niet met herkenbare foto's op internet wil staan, dus jullie moeten me even op mijn woord geloven....

4 opmerkingen:

  1. Nu wordt ik natuurlijk heel nieuwsgierig waarom ze je zocht.
    Maar dat voert vast te ver op internet.

    BeantwoordenVerwijderen
  2. Nee hoor, ze zocht mij niet - we verkeren deels in dezelfde kringen, en ze had de organisatie waar ik werk even nodig....

    BeantwoordenVerwijderen
  3. Toch confronterend! Ik vind vooral mijn hoofd een stuk ouder geworden dan ruim 30 jaar geleden. Ook mijn lijf, maar dat zie je niet zo op foto's, dat is alleen het functioneren ervan (stijf, met zo hier een daar een pijntje dat er vroeger nog niet was)

    BeantwoordenVerwijderen
    Reacties
    1. Tja, ik ben óók veel stijver en strammer geworden, en grijzer, en dikker, en ik draag wat meer protheses (als in bril, hoorapparaten, kronen en bruggen.....)

      Verwijderen