Want vorige maand overleed mijn vader. We hadden al heel veel jaren geen contact meer. Hoewel ik eigenlijk nooit iets had aan mijn vader, zeker de laatste 35 jaar niet, voel ik me nu toch verweesd... Ik vind het verwarrend, allemaal. Ik heb geen spijt van de keuze die ik heb gemaakt om geen contact meer met hem op te nemen, om mezelf zijn agressie en boosheid niet meer aan te doen, en toch vind ik het verdrietig dat het zo gegaan is.
En ik heb last van de houding van mijn verdere familie. Ik hoorde van mijn vaders dood door een sms-je - verstuurd zo'n 12 uur na zijn overlijden, en bij mij ergens midden in de volgende nacht aangekomen. Toen was de begrafenis en alles al geregeld, ik hoefde niet te komen. Rare dagen, ik was de kluts een beetje kwijt, en moest het toch maar zien te rooien. Zodat ik dus voor de begraafplaats stond, nog nahijgend van het haasten omdat ik éven mijn hoofd er niet bij had, de andere kinderen in de volgauto wachtend. Buitengesloten. En ik zie mezelf achter de kist lopen - de verdere familie hand in hand, ik alleen. En ik weet nog dat er voortdurend door mijn hoofd ging: "Dit is dus zoals het is.". Zo was het na de dood van mijn moeder, zo is het nu nog - alleen ben ik gelukkig 30 jaar ouder en sterker.
En ook nu, weken later, mis ik toch een telefoontje van familieleden "Hoe gaat het met je, wat betekent dit voor jou, hoe voel je je?" Maar dat telefoontje komt niet, het zou ook wel erg raar zijn áls het kwam - we hebben elkaar al zo lang niet gesproken.... En toch mis ik het - of misschien moet ik zeggen: Ik mis het om familie te hebben, die om me geeft, die betrokken is. Maar zoals er ook na het overlijden van mijn moeder en mijn Lief, 30 jaar geleden, geen telefoontje kwam - zo zal het nu ook niet komen. Dit is dus zoals het is.
Deze week zapte ik 's avonds laat langs wat tv-zenders, en zie tot mijn schrik ineens beelden van de begrafenis op het scherm. Eerste gedachte: de ratten, om dat zonder toestemming van de familie te filmen. Tweede gedachte: het was een eerbetoon aan mijn vader (mijn ouders waren - naast alles wat er in het gezin mis ging - gerespecteerde leden van de gemeenschap) - men heeft dit vast gefilmd met medeweten en toestemming van de rest van de familie. Maar waarom dan niet even een berichtje aan mij: "Dit kan op tv komen"? Bizar. Onzorgvuldig. Niet netjes.
Het gaat niet slecht met me, maar ik voel me een beetje "wiebelig". Het waren ook wel erg veel "life-events" op elkaar, de laatste maanden: verhuizen naar een nieuw huis en een nieuwe buurt en de dood van mijn laatste ouder. Herinneringen aan 30 jaar geleden spelen door me heen, aan hoe slecht het toen met me ging. Ik ben nu niet depressief, wel van slag. Ik heb moeite om mezelf te zien zoals ik ben: een gewone volwassen vrouw, met leuke en minder leuke kanten, die sommige dingen goed doet en andere dingen niet; iemand die gewoon de moeite waard is, omdat mensen dat zijn. Want de afwijzing door mijn familie ligt minstens zoveel aan hen als aan mij...
Deze zomer zei ik tegen de kinderen van mijn buurvrouw, na haar dood: "Soms gaat het wel eens mis tussen mensen." En dat meende ik van harte: soms loopt het in het leven wel eens mis. Maar het kost me veel moeite om dat ook op mezelf toe te passen - ik ben ondanks alles best een leuk mens, ik ben de moeite waard.
(Ooit schreef ik een affirmatie, zit nu nog ergens in een doos: Ik ben het waard om goed voor mezelf te zorgen, en om met respect behandeld te worden - of iets van die strekking...)
Maar het kost nu even meer moeite dan anders om dat ook echt te geloven, om dat te voelen tot in mijn tenen en terug. Ik ben het waard om me thuis te voelen in het leven, in mijn leven....
(Nou ja, misschien is dit een warrig verhaal. Ik heb er lang over gedacht óf en zo ja hoe ik dit op wilde schrijven. Hoe kwetsbaar wil je jezelf maken in het openbaar? Maar als ik het weglaat laat ik iets belangrijks weg. Dit is zoals het op dit moment met mij gaat.)
En tegelijkertijd ben ik met hele kleine stapjes bezig om voor mezelf een thuisplek te maken.
Onder andere hiermee:
(Ik ben hier helemaal blij en verguld mee, mijn nieuwe lamp voor boven de eettafel. Na lang zoeken toch iets betaalbaars naar mijn zin gevonden - op Marktplaats!)
Lieve Mrs H,
BeantwoordenVerwijderenNatuurlijk ben je een leuk mens en de moeite waard! Ik lees je, ik hoor je, en ik probeer je te begrijpen. Maar het lukt me niet en daarom vraag ik me af wat er nog meer speelt. Jij voelde je 30 jaar geleden buitengesloten en nu nog steeds. In die tussentijd had je al enkele tientallen jaren geen contact meer met je verdere familie, zij lieten niets van zich horen en jij liet niets van je horen. Zij hielden wel contact met jullie vader, jij niet. Zij waren samen tijdens de begrafenis, jij was alleen. Zij hebben jou binnen een dag bericht gestuurd over je vaders dood, dat vind ik getuigen van respect voor jou als zijn dochter. Nu na enkele weken krijg jij geen telefoontje van je familieleden en zij ook niet van jou, denk ik.
Wat dat betreft loopt het allemaal gelijk op, zij doen niets en jij ook niet... Waarom zijn dan toch je verwachtingen anders? Mis ik nou iets? Wat mankeert er aan mij dat ik het niet begrijp?
Dikke kus!
Hé, er is niets mis met jou! Ik verwacht niets, ik ervaar vooral hoe het is. En ik ben in verwarring. Ik ben op een gegeven moment opgehouden met het eenrichtingsverkeer - en toen bleek het dat te zijn: eenrichtingsverkeer van mij uit. Daarmee werd het contact beëindigd. Het hoeft ook niet meer hersteld te worden na al die tijd, maar het doet wel (weer) zeer om te voelen hoe het is.
VerwijderenAahh, ik begin het (misschien) te begrijpen. Je ervaart de pijn, pijn van hoe het gelopen is. Pijn dat niemand de moeite heeft genomen om ondanks alles dichter tot elkaar te komen. Het gemis dat het anders had kunnen zijn, als...
BeantwoordenVerwijderenLuf joe!
mrs H ik zou heel veel willen zeggen nu, ik snap (denk ik) waar je staat, maar of ik het juiste zeggen kan?
BeantwoordenVerwijderenHet boek ging dan misschien 35 jaar geleden al dicht, de wond blijft.
En opeens is er dan een hoofdstuk definitief onomkeerbaar afgesloten en ook daar hoort rouwen bij.
Rouwen om dat wat je, ondanks dat je de juiste beslissing hebt genomen, ergens heel diep van binnen zo graag anders gewild had en nu nooit meer zal komen.
En dan die anderen die er nog wel zijn, maar er toch niet zijn.
Tuurlijk doet dat pijn.
Logisch dat je je verward voelt.
Je verstand en je gevoel gaan twee kanten op.
En voor IetsiePietsie:
Als je (ook al is het met hele goede redenen en het beste wat je hebt kunnen doen) geen contact meer hebt blijft er toch een leegte in je die nooit weg gaat.
Het blijft je vlees en bloed, ook al doet het je geen goed.
Dank voor jullie reacties - ik zat vanavond - achter een kom erwtensoep - te bedenken dat ik het leven toch zeer de moeite waard vind!
BeantwoordenVerwijderenGecondoleerd! Het blijft hoe dan ook je vader die definitief weg is. Wat je waarschijnlijk het meest pijn doet is de manier waarop je hetgehoord hebt en hoe er daarna met je is omgegaan. Dat is kwetsen en pijn in het kwadraat. Je weet hoe het zit, je hebt geen verwachtingen, maar toch........De maand van het jaar werkt natuurlijk ook niet echt mee om de zonnige kant van het bestaan te bekijken. Zet ergens een kaars neer die je je levenskaars noemt. Steek hem aan als je thuis bent om te weten dat jouw leven voor een ander een lichtpuntje kan betekenen. Sterkte!
BeantwoordenVerwijderenOh, Herminez, wat een mooie gedachte. Ik heb wel altijd (vaak) een mooie kaars branden, maar zag die maar zelden als mijn lichtje voor anderen...
BeantwoordenVerwijderenDank je wel!
ps je lamp is geweldig !
BeantwoordenVerwijderen