Hittestress?

Kun je  er als mens ook aan lijden, aan hittestress? Of zijn dat alleen maar planten en dieren?

IK heb er in ieder geval flink last van... Gisteren was de temperatuur heerlijk - ONDER de 25 graden! - buitje af en toe: ik kreeg zin om een stukkie te gaan fietsen! Maar ik stond nog wel heel wankel op mijn benen, het zweet liep nog steeds langs me heen, en het gepiep in mijn hoofd stond en staat op 5 - ook altijd een goede indicatie voor flinke stress ("normaal" is mijn tinnitus te verdragen, nu even niet). Ook had ik gistermiddag, slapend op de bank, een ouderwetse nachtmerrie: tijdenlang iemand proberen te bereiken die me erg dierbaar is, maar hij of zij is niet bereikbaar - is hij overleden, heeft zij een ongeluk gehad, is ze gewoon boos op me - om haar moverende redenen, die ik niet ken, en niet te horen krijg? En dan nogal wanhopig en een beetje eenzaam, verdrietig wakker worden.

Gisterochtend kreeg ik in ieder geval weer de moed om het huis uit te gaan - de afgelopen week deed ik alleen zo af en toe een snelle boodschap tussendoor, ijzig langzaam naar de supermarkt fietsen, dan zo lang mogelijk in de winkel blijven, dan ijzig langzaam weer terug, en dan de rest van de dag amechtig op de bank of op bed liggen...

Ik haalde zelfs nog even de kringloopwinkel om de hoek. En vond er een mooie waterkaraf. Die zocht ik al sinds ik mijn vorige kapot had gestoten, en omdat ik een grote fan ben van koud kruidenwater miste ik die erg. Ik hád al besloten om een mooie nieuwe kan te bestellen, en er dan maar wat geld tegenaan te gooien - en vond nu een karaf die er in ieder geval genoeg op lijkt, voor € 1,50. Kijk, DAT vind ik nou leuk! Ook bestelde en ontving ik een jurk en een rok waar ik al lang naar op zoek was, en die zijn nét zo leuk als ze op internet leken. Kijk, dat helpt allemaal wel tegen de warmtedepressie.....

(En nou hou ik - voorlopig - even op met mijn gezeur over het weer.)

Regen

Ik realiseer me dat ik het wel erg vaak over het weer heb.... Maar ja, te warm, te koud, te droog of te nat - het heeft nogal wat invloed op hoe ik me voel. Tja!

Ik kijk met verlangen naar de buienradar. Vanmiddag vanaf 17.00 uur wordt hier regen verwacht!

(En er komt vanmorgen even geen water uit de kraan. Nogal apocalyptisch en beangstigend. Heb ik wel genoeg? Ik kon nog net het toilet doortrekken na mijn "grote boodschap", en had nog 1 liter water koud liggen in de koelkast, én een liter kruidenwater, maar dan is het echt op. Moet maar genoeg zijn, tot het hersteld is.)

Hoe warm het was, en hoe ver...... (te warm, te ver)

O.k., dit is dus de eerste keer dat ik mijn vakantie heb afgebroken vanwege te mooi weer....

Een jaar of dertien geleden kwam ik een keer naar huis omdat het blijvend te hard regende, nu besloot ik afgelopen zaterdag nog voor mijn einddoel Aken/Maastricht de trein terug te pakken omdat het blijvend te warm en zonnig was. Poehee, rond de 30 graden, en dan fietsen langs onbeschaduwde wegen, midden op de dag? Ik vond het niet meer verantwoord!

Een alternatief zou natuurlijk kunnen zijn om vroeg op te staan, vroeg te gaan fietsen, en dan 's middags een paar uur van de weg af. Siësta in een weiland, of op een bankje onder een boom. Alleen die siësta, dat lukte me, vroeg opstaan? Het is wél vakantie, hè?

Verjaardag

Vandaag 60 jaar geleden werd mijn Lief geboren. In mei van dit jaar was het 32 jaar geleden dat hij overleed.

Het maakt dat ik me de hele dag al wat melancholiek voel. We hadden het ZO goed samen. En het is al ZO lang geleden!

Ik bedacht dat ik zijn ouders graag even een "verjaardagskaart" wilde sturen. Gewoon, ik denk aan ze, ik denk aan H., ook na al die tijd nog. Maar post versturen wordt je tegenwoordig wel erg moeilijk gemaakt. Natuurlijk dacht ik pas gisteren op kantoor weer aan die kaart - en gisteren de hele dag geen tijd om een kaart te kopen & te schrijven. Vandaag dan maar - dan komt de kaart één dag later aan. Ik kocht vanmiddag een kaart op de terugweg naar huis. O.k. - er is geen brievenbus meer in de wijk, dus "even" een kaart posten na werktijd ís nog even een dingetje. En de brievenbussen op korte(re) afstand waren om 17.00 uur al gelicht - te vroeg om nog te halen na werktijd. De brievenbus waar ik nog tot 21.00 uur een kaart zou kunnen posten is op 2,2 km afstand. Het adres waar de kaart bezorgd moet worden is op ruim 8 km afstand.

Ik ben voor beide opties te lui vanavond.

Ik zou graag wat attenter willen zijn, maar daar moet ik dus (veel) vroeger aan denken.....

Post! En: alleen wonen (op één voet)

Dacht ik net dat er lekker veel post op de mat lag - zeker 6 brieven! - zitten er drie brieven bij voor de nummers 30, 31 en 35 in mijn straat... (Mijn huisnummer valt ergens in de 20....) Als de post tegenwoordig de hoofdprijs rekent per zending vind ik dat ze best de brieven meteen in de goede brievenbus mogen gooien, toch?

En: Ik strompelde de laatste dagen door. Ik nam begin van de week een voetenbadje, verwijderde al het teveel (?) aan eelt, en stapte vervolgens in een doorntje in de tuin. OEH! Handig, iets in je voetzool waar je zelf NOOIT bij kunt...! 50-Plus en alleen wonen - het is GEEN handige combinatie.

Speelgoed

Ik blijf (een beetje) opruimen - Volgens een opruimmevrouw waar ik een tijdje terug een workshop volgde moet je jezelf vooral niet haasten wat dat betreft - maar ik zou willen dat ik iets meer tempo maakte... Want op deze manier komen er toch nog steeds meer spullen in dan eruit gaan. En dat was nou juist niet de bedoeling!

Even een paar foto's:

Poppenkwartet.

Volgens mij had ik nog niet zo lang geleden nog veel meer poppen (en ik ben echt al meer dan 40 jaar kind-af). Ik vind dat ik wel wat speelgoed in huis moet hebben voor als er een kind op bezoek komt. Maar hoe vaak gebeurt dat nou nog? Toch vind ik het lastig om van dit laatste viertal afstand te doen.

 

Even voorstellen? 

• "Eveline" was mijn eerste pop, helemaal links - volgens mij was ze wit toen ik haar kreeg, inmiddels verkleurd naar lichtbruin. Eveline mist een paar vingers en haar wimpers, en ze heeft ontzettende platvoeten.
• Daarnaast een pop die nooit een naam heeft gekregen, maar die ik als kind ooit zelf maakte. Zo te zien zelfs op de naaimachine!
• Daarachter, de tienerpop heette volgens mij Corine - of zoiets? Ik wilde haar zó lang, zó graag hebben. En dat houdt me nu tegen om haar weg te doen. Dom ja, ik weet het!
• Uiterst rechts: babypop Maria. Ik won haar ooit met een actie van ons plaatselijke sufferdje. Zo'n mooie pop had ik nog nooit gehad. Ik weet nog hoe zij in een grote doos aan huis werd bezorgd, en hoe jaloers mijn zusje was! Maria heeft zelfs haar wimpers en al haar vingers nog (maar ze is wel een beetje geel geworden). (Mmm, ik geloof dat ik vroeger nogal ruig met mijn speelgoed omsprong?)

De poppen dragen kleertjes die mijn Tante Jo voor ze maakte, en er ligt nog een zak met poppenkleertjes naast.

 

Eigenlijk wil ik ze wegdoen, maar ik ben bang dat ze op een grote liefdeloze stapel in de Kringloopwinkel terecht komen. Maar wil ik ze dan bewaren? Eigenlijk ook niet allemaal! Ik denk erover om Eveline in mijn speelgoedkoffer te stoppen, en de andere poppen naar een weggeeftafel te brengen. Want ik MOET opruimen!

 

(Ondertussen ben ik ook bezig een nieuwe huishoudelijke hulp te zoeken. Een paar weken terug kwam er iemand langs om te solliciteren, maar zij liet vervolgens niets meer van zich horen. Geschrokken van de rommel? - Of toch van de muizenvallen in de keuken?)



Weet iemand wat dit is?

Nog zoiets, gewoon uit nieuwsgierigheid: deze platte plastic figuurtjes, die je op een plastic grondplaatje rechtop zet. Ik heb het idee dat het uit een tv-serie, of een tekenfilmserie of zoiets is. Rond 1970? Heeft iemand enig idee wat het is? (Ik vind ze wel grappig, en ze nemen niet zoveel ruimte in. Maar misschien zijn ze wel veel geld waard, als vintage speelgoed- dat zou natuurlijk best leuk zijn!)

Om te onthouden

Ik vond dit citaat tijdens het opruimen; het is er één om te onthouden (en om voor mezelf ter harte te nemen...):

The vocation of charity is a call not only to love but to be loved ….
We cannot love unless we also consent to be loved in return.