Verrassing!!!

Ik heb natúúrlijk genoeg te doen in huis en tuin, maar ik word gewoon een beetje chagrijnig van het weer: donker, somber, koud, nat. Ik ben toe aan voorjaar en zomer! Deze week hoorde ik mezelf tegen iemand zeggen dat we over 6 weken de langste dag alweer hebben gehad - ik ben ook echt het zonnetje in huis, soms.....

De lucht klaart alweer wat op, en dan moet ik er van mezelf op uit, geen zin om in de modderige tuin boomwortels verder uit te gaan graven. Morgen maar weer. Ik wil / moet een fietstocht van mezelf, langs een grote plantenmarkt in een naburig dorp, en dan meteen maar even langs een grote kringloopwinkel waar ik lang niet ben geweest: vooral spullen wegbrengen, maar ik neem ook mijn "kringlooplijstje" (met alles wat ik nog nodig heb / kan gebruiken) mee.

Toen ik me net eindelijk (half) had aangekleed en naar beneden liep, lag er een grote gele

enveloppe op de mat. Nieuwsgierig! Afzender: VBK media. Ooit van gehoord? In de enveloppe zit het boek "Caravanity" van Femke Cremers, zonder begeleidend schrijven. Vaag staat me er iets van bij dat ik daarvoor ooit iets heb aangeklikt bij een winactie, van het blad Margriet of zo?

Nou ben ik niet zo van de caravan - dat versleept ook wat lastig achter de fiets - maar leuke zomerplaatjes, ideetjes die misschien ook in de tuin of in huis te gebruiken zijn, zijn altijd welkom. (En als ik het boek niet meer hoef te hebben, geef ik het weg, of verkoop ik het.)

(Er bestaat zelfs een echte website Caravanity, zag ik toen ik het plaatje zocht. De "sleurhut" wordt weer helemaal "hip".)

Ik kom dus in de verleiding om me vanmiddag op de bank te nestelen met boek, tijdschriften en krant - maar ik moet van mezelf eropuit, bewegen, naar buiten.....

Soep!

Gisteren at ik een heerlijk soepje, van pompoenpuree (Ik heb zo rond de Pasen alle nog liggende pompoen verwerkt in potjes jam en chutney, en in blokjes of puree ingevroren), een half zakje mix voor guacamole wat er nog lag van een gratis-actie, een half bakje spekreepjes, wat overgebleven aardappels, en bieslook uit de tuin, inclusief de geplukte bloemetjes. Stokbroodje van de Lidl erbij, echte boter erop  - genieten!

Eigenlijk is goed voor jezelf zorgen helemaal niet zo moeilijk. Waarom VIND ik het dan altijd zo moeilijk?

Stressdagje - update

Ik heb het overleefd vandaag, en ben waarschijnlijk / hopelijk / weer éven klaar met de WBV. Het waren wel keurige mannen die kwamen, die héél mooi konden schilderen. Het zou alleen best leuk zijn geweest als ze ook even gemeld hadden wanneer ze klaar waren, en ik dus de boel weer af had kunnen sluiten, en boodschappen gaan doen.

Intussen ben ik heel goed geworden in Bejeweled, en ziet mijn voortuintje er behoorlijk onkruidvrij uit....

Stressdagje

Ik ben al sinds 7.00 uur op (en dat is vreemd, voor mijn vrije dag), ik kan vandaag bijna niets doen, maar ik heb toch een flinke stressdag... Niet leuk!

Vandaag komt mijn woningbouwvereniging onderhoud uitvoeren. Nou ben ik daar op zich altijd voor, maar het is toch ook altijd lastig en vervelend.

Ik kreeg zelfs een hele week van tevoren bericht dat ik vandaag thuis moest zijn - dat is ook wel eens 1 of 2 dagen van tevoren. Want om 7.30 uur stond het eerste "mannetje" voor de deur... Mijn kunststof kozijnen zijn voor en achter, boven en beneden ontgroend en in de was gezet, er zijn inbraakwerende strips aangebracht, en mijn voordeur kreeg een nieuwe laag (paarse!) verf.  Betekent dus wel dat ik gisteren alle bloempotten etc. 1½ meter de tuin in moest slepen (ik heb er geen duimstok bij gepakt). En dat ik vanmorgen met de poort, de voor- én de achterdeur open zat (en dat voelt niet fijn).

Nu moet alleen de voordeur nog maar de rest van de dag openblijven. En daar word ik behoorlijk onrustig van. Want ik heb geen zitplek met zicht op de voordeur, en hoor - waarschijnlijk - insluipers veel minder makkelijk dan mensen met betere oren.

Ik heb voor vandaag klussen gespaard in de keuken (dan kan ik de voordeur zien) en in de voortuin. En voor de rest is het de dag thuis uitzitten - morgen kan ik weer weg, of boven iets doen, of de kelderkast opruimen, of in de achtertuin werken, of iets anders waarbij ik niet voortdurend naar de deur hoef te kijken...

Bevrijdingsdag 2015?

Ik ben een beetje treurig, de laatste dagen. Ondanks een paar heerlijke dagen vrij! Wat een luxe is dat toch - 5 dagen "vakantie" tussendoor...

In de VS wordt een verkiezing van de beste (anti-)Mohammed-cartoons gehouden, waar sprekers als Geert Wilders en enkele van zijn kompanen spreken. Tijdens die bijeenkomst wordt een aanslag gepleegd door 2 moslimjongeren. In Nigeria worden weer 700 vrouwen en meisjes bevrijd uit de handen van terreurgroep Boko Haram. Ruim 200 van hen zijn zwanger van hun ontvoerders / verkrachters.

Bevrijdingsdag 2015? 70 Jaar na "onze" bevrijding is nog lang niet iedereen vrij.

En dan weer even naar het dagdagelijkse leven: vanmorgen ging ik voor het noodweer uit nog even naar de rommelmarkt in de multiculturele wijk L. Veel leuker dan de vrijmarkt op Koning(inne)dag! Alleen bleef ik nét iets te lang  rondlopen, en vond ik mijn fiets terug met een lekke band, terwijl de eerste stortbui naar beneden kwam. Bij mijn aankopen (€ 2,50 voor een laptoptas, en € 0,50 voor een ganglamp) moest ik dus éven € 10,-- voor de fietsenmaker optellen - want ik had éven geen zin om in die enorme bui naar huis te lopen - vooropgesteld dat ik de weg naar huis nog terug had kunnen vinden - ons stationsgebied is al jaren een puinhoop - en pas voor 2030 wordt beterschap beloofd....

Leo Vroman - Vrede

Komt een duif van honderd pond, een olijfboom in zijn klauwen,  bij mijn oren met zijn mond  vol van koren zoete vrouwen,  vol van kirrende verhalen  hoe de oorlog is verdwenen  en herhaalt ze honderd malen:  alle malen zal ik wenen.   Sinds ik mij zó onverwacht  in een taxi had gestort  dat ik in de nacht een gat  naliet dat steeds groter wordt,  sinds mijn zacht betraande schat,  droogte blozend van ellende  staan bleef, zo bleef stilstaan dat  keisteen ketste in haar lenden,  ben ik te dicht en droog van vel  om uit te zweten in gebeden,  kreukels knijpend evenwel,  en ‘vrede’ knarsend, ‘vrede, vrede’.    Liefde is een stinkend wonder  van onthoofde wulpsigheden  als ik voort moet leven zonder  vrede, Jezus Christus, vrede;  want het scheurende geluid  waar ik van mijn lief mee scheidde  schrikt mij nu het bed nog uit  waar wij soms in dromen beiden  dat de oorlog van weleer  wederkeert op vilten voeten,  dat we, eigenlijk al niet meer  kunnend alles, toch weer moeten  liggen rennen en daarnaast  gillen in elkanders oren,  zo wanhopig dat wij haast  dromen ons te kunnen horen.
Mag ik niet vloeken als het vuur  van een stad, sinds lang herbouwd,  voortrolt uit een kamermuur,  rondlaait en mij wakker houdt?  Doch het versgebraden kind,  vuurwerk wordend, is het niet  wat ik vreselijk, vreselijk vind:  het is de eeuw dat niets geschiedt,  nadat eensklaps, midden door een huis, een toren  is komen te staan van vuil, lang vergeten keldermodder, snel  onbruikbaar wordend huisraad, bloedrode vlammen en vlammend rood bloed, de lucht eromheen behangen met levende delen van dode doch aardige mensen, de eeuwlange stilte voordat  het verbaasde kind in deze zuil gewurgd wordt en reeds de armpjes opheft.    Kom vanavond met verhalen  hoe de oorlog is verdwenen,  en herhaal ze honderd malen:  alle malen zal ik wenen.

Gedicht "De tijd" van Henry van Dijke

Foto gepikt van het www.

In mijn stapeltje "rommel waar ik nog iets mee moet" (o.k., dat zijn meer stapeltjes, alleen al op de huiskamertafel....) vond ik dit gedicht van Henry van Dijke. Grappig - ik had nog nooit van de goede man gehoord, al doet het verhaal van de vierde wijze wel ergens vaag in de verte een belletje rinkelen. En eigenlijk vind ik de Nederlandse tekst van het gedicht mooier, aansprekender dan de Engelse...

 

De tijd is:

Te traag voor wie wachten,

Te snel voor wie vrezen,

Te lang voor wie verdriet heeft,

Te kort voor wie genieten,

Maar voor wie liefhebben, is de tijd eeuwig.

(Uit Music and Other Poems, 1904, "Time Is", of "For Katrina's Sundial")