Voorraadkast

Ik heb een zalige grote voorraadkast / -kelder, zo'n diepe, onder de trap. Als je zuinig wilt leven is dat HEEL handig! Ik bewaar er mijn eigen brouwsels - voorraden jam en chutney, limonade, enzovoorts, én de groot ingeslagen aanbiedingen.

Afbeelding gepikt van het www

Gisteren zocht ik iets, en vond: één lege beschuitverpakking, één lege verpakking spaghetti (van de Lidl XXL-weken), één halflege verpakking van dezelfde spaghetti, én een verpakking spaghetti die nog maar net aangebroken was.

Ik vind muizen best leuke en grappige dieren, maar het was niet mijn bedoeling om ze kost en inwoning te verschaffen.....

Ik heb dus maar weer eens mijn muizenvallen opgedoken in diezelfde kelder. Maar tot nog toe geen vangst. Als ik er nu eens beschuit in leg?

 

(Muis gaat varen - als dát zou kunnen!)

Herfst

Deze week is de herfst begonnen. En dat heeft toch ook wel weer zijn charmes....

Ik plukte deze week de kweepeer leeg - de oorwurmen en hun familie waren er al aan begonnen, het dons was al grotendeels verdwenen, dus ik denk dat het tijd was...



Kweepeer oogst 2016

Kijk dan toch eens wat leuk! Ik plantte de struik vorig jaar, en nu heb ik voor het eerst kweeperen (maar ik geef toe, ze zien er wel wat appelig uit). 4,5 Kilo in totaal, eens kijken wat ik daarmee ga doen. (Een leuke site over dit soort rare vruchten is Kweepeer.nl; ik vond er ook recepten voor de kruisbessen uit mijn tuintje: kruisbessenwodka is HEERLIJK!).

Het is nu buiten zondag en 24 graden, ik heb een mooi boek: wat heeft een mens nog meer nodig om gelukkig te zijn?

Pijnlijke ontmoetingen

In weken zoals deze heb ik het gevoel dat ik weer helemaal in het volle leven sta, en dat is een gemengd genoegen....

Vorig weekend werd ik uitgenodigd voor een 25-jarig huwelijksfeest. Maar omdat ik een groot risico liep om daar een bestuurslid uit mijn tweede baan tegen het lijf te lopen (o.k., en omdat grote feesten niet helemaal aan mij besteed zijn) ben ik niet gegaan. Mijn tweede baan, in jaren tijd al heel lang geleden, maar omdat ik daar "daaglijks aangerand" werd (om met Good Old Johannes de Heer te spreken), en dagelijks smakeloze grappen moest ondergaan over mijn lijf, zitten die baan en de mensen die daar werkten nog steeds in mijn lichaam. Eén van de vele blijvende butsen en deuken die een mens in haar leven oploopt...

Gisteren weer een feestje. Iets minder beladen, dacht ik, én ik vind dat ik mezelf niet op moet sluiten in mijn eigen huis, mijn eigen kringetje. Schrik: opeens loopt daar mijn opvolgster in baan nr. 2 binnen... En nee, ik heb haar niet gesproken, en ik heb mezelf niet bekend gemaakt....

Gisteravond moest ik van mezelf acte de présence geven op een bijeenkomst van mijn huidige baan. En ja hoor, wie komt daar binnen: de directeur van baan nr. 3. Degene die misschien niet aangedrongen heeft op mijn (mijns inziens onterechte) ontslag, maar daar in ieder geval wél mede verantwoordelijk voor is, als directeur zijnde. Au!

En hoe benoem je dat dan? Ik ben tegenover mijn huidige werkgever voorzichtig met laten zien wat er daar gebeurd is (ze mochten eens denken: waar rook is, is vuur, of: ze zal het toch wel voor een deel aan zichzelf te wijten hebben), maar ik wil de pijn ook niet helemaal wegstoppen. Dus, tegenover een ex-collega, ook aanwezig, benoemde ik het maar als: "Ik ben hier terecht gekomen, nadat ik er daar uitgewerkt was" (grinnik, ik zie nu pas de dubbel betekenis van "uitgewerkt"  in deze!). En dan mag iedereen het voor zichzelf invullen - wonderlijk genoeg wist iedereen van het belabberde "personeelsbeleid" in baan 3, maar als ik héél eerlijk ben dacht ik ook, tot mijn eigen ontslag, dat er toch wel iets mis zou zijn met de mensen die het trof. En inmiddels weet ik: nee, het is er écht zo erg als het leek.

Pijnlijke ontmoetingen, die ik het liefste uit de weg zou gaan. Toch wel raar - zíj zouden zich moeten schamen, de mensen uit baan 2 en baan 3, niet ik. En toch schaam je je, en wil je om jezelf te beschermen er niet aan herinnerd worden. Maar het leven wordt wel erg lastig, als je zoveel plaatsen en mensen moet mijden!

Spijbelen!

Het is half september, maar we hadden deze week nog een paar dagen rond de 30 C. En daar kan ik al heel slecht tegen als het zomer is....

Dinsdag en woensdag hadden we meer dan 30 C, donderdag maar iets er onder. Dinsdag had ik een lange werkdag: beginnen om 9.30 uur (nou ja, 9.45...), en dan met wat korte pauzes door tot 22.30 uur. Zodat ik dus pas woensdagochtend rond 00.05 uur door de zwoele zomernacht naar huis fietste. Gelukkig had ik voor woensdag vrij gevraagd én gekregen. Ook wel verstandig van mijn baas, zo'n post-vergaderdag is toch al nooit mijn meest productieve dag.

Een vrije woensdag, zomaar midden in de week! 's Morgens heb ik nog even kort wat werkklussen gedaan (via de e-mail en de cloud) en pogingen gedaan mijn werkster D. aan het werk te houden, maar rond de middag: op de fiets! Op woensdag is de grote Emmaus in H. open. Een fietstocht van zo'n kilometer of 14 enkele reis, een rondje van tegen de 40. Heerlijk, fietsen langs het water, lunchen op een terras aan het dorpsplein van H.!

Alleen: mijn fietsrondjes worden áltijd langer dan gepland... Toen ik de kringloop in H. had gehad vond ik het eigenlijk wel genoeg. Óp naar huis, naar mijn plekje in de schaduw, wat lezen met een grote fles koud water! Alleen, drie kwartier later fietste ik opnieuw H. binnen. Nieuwe poging. Anderhalf uur later: weer de Kasteellaan. Huh? Nee, gelukkig een ánder kasteel, in een ander dorp H. Opnieuw nog 15 kilometer naar huis.... Ik blijf me erover verbazen dat ik zomaar zonder begeleiding de weg op mag...

Toch was het een erg lekkere, vruchtbare dag. Ik heb flink bewogen, genoten van mijn fietstocht en van de mooie omgeving. Onderweg begon ik me af te vragen waarom ik vroeger zo weinig spijbelde: het beviel me nu wel érg goed! (Het was natuurlijk alleen even slikken toen ik zag hoeveel werk ik donderdag nog moest verzetten, voor ik eindelijk weekend kon gaan vieren.)

Én ik ben bij Emmaus heel goed geslaagd. Mijn aankopen van links naar rechts en boven naar beneden: een vochtdicht busje voor wattenschijfjes, 2 redelijk diepe borden, een ijsjesmaker en een lijst voor mijn keukenposter. Leuk toch, om je huis "matching" te maken met tweedehandsspul!

Wattenschijfjeshouder op badmat (o.k., dat vloekt zo een klein beetje)

Onder: mijn 2 nieuwe borden,

bovenop: een bordje van mijn ooit nieuw gekochte servies
- daarvan resteren nog maar een paar borden....

 

Verder kocht ik nog een shirt wat ik nog moet gaan passen. Tot nog toe: te warm. Totale schade aan kringloopaankopen: € 5,50. Ik ben weer helemaal blij!

Middagje uit

Marlien van de blog Vanalleswatjetoe en ik "kennen" elkaar al ruim tien jaar van het internet, via  onze blogs, de Omnichatgroep Consuminderen, de mail en de ouderwetse post. Tijd dus om ook eens "live" kennis te maken, vond ze. En het werd een leuke middag!


Een hele zoete gevel in de plaatselijke winkelstraat,
tegenover de Wolwinkel.

We spraken vrijdag af in Z., waar de trein uit haar woonplaats de trein uit mijn woonplaats tegenkomt. Een klein stationnetje, in een klein vestingplaatsje...  Van tevoren hadden we bedacht dat we er een consuminderuitje van gingen maken: de plaatselijke kringloopwinkel in, de stad bekijken - voor zover onze 50+-lijven daarmee akkoord gingen - en op een bankje aan de Waal zitten. En dat deden we.


Zomaar een  middagje op pad: kringloopwinkelen, de supermarkt in voor wat broodjes, die op een bankje in de schaduw opeten (we hebben half september nog steeds hoogzomertemperaturen), slenteren (i.c. strompelen) richting Waalkade. En dan op een bankje, met uitzicht op de Martinus Nijhoffbrug een enorm ijsje eten. 

Uitzicht over de Waal, op een onbekend dorp aan de overkant.

Leuk gezelschap, een comfortabel bankje na een wandeling-met-zeer-rechterbeen, een mooi uitzicht, en een enorm groot ijsje krijgen: wat heb je nog meer nodig voor een superdag?

 

Nou, dit bijvoorbeeld:

 

Z. blijkt de geboorteplaats te zijn van Fiep Westendorp, de tekenares van Jip en Janneke (en van Pim en Pom, Pluk van de Petteflet en Floddertje en nog veel meer).

 

En Jip en Janneke kwamen we zomaar tegen, terwijl ze langs de Waalkade hun hondje Takki uitlieten. 

 

Geweldig toch?

 

 

 

 

En omdat je nou eenmaal naar Bommel moet gaan om de brug te zien (en omdat ik een mislukte schooljuf ben die mensen graag iets leert, en omdat ik mijn eigen intelligentie graag laat wapperen): klik voor het gedicht "De moeder de vrouw" van Martinus Nijhoff.

 

En nog een klik: voor het verslag op Marliens blog.



Wat een foute kop!

Ik las zojuist op de teletekst van RTV Utrecht:

UMC verkoopt heren in de binnenstad

Ik begin nieuwsgierig te lezen, altijd geïnteresseerd in - leuke - heren! Of zou het soms te maken hebben met de campagne "Behandel me als een dame", voor een gezondheidszorg die ook onderzoek doet naar vrouwen?

Nee, het is een gevalletje verkeerd afkorten in berichtkoppen, in het bericht zelf wordt duidelijk dat het gaat om de verkoop van herenhuizen.

Tja.........

Consuminderen, geld uitgeven, en hoe ik mijn vakantie verlengde

Ik wil vaak zóveel doen dat er helemaal niets van al mijn plannen terecht komt. Kent u dat?

Gisteren was het een mooie dag, de laatste van dit weekend, en ik had geen dingen die echt gedaan moesten worden. Het plan was om naar Z. te fietsen, waar ik een haakboekpresentatie wilde bezoeken. Maar ik kán helemaal niet haken, én ik ga binnenkort al een keer naar Z., met M. Dus....

De neiging was om dan maar thuis te blijven hangen. Op de bank, met de krant: ook lekker. En het vage plan om nu eindelijk eens wat keukenkastjes schoon te maken, of nog een boomstronk uit te graven. Maar dat bevredigde toch niet helemaal. Dus ik trok een makkelijk rokje aan, katoenen zweetsjaal, T-shirt, schoenen, fles water mee en bestek, fietskaarten, fototoestel en GAAN!

Deze week surfte ik veel op internet. Ik zoek onder andere nog een tv-kast (het IKEA-schoenenrek voldoet, maar mooi is anders), en op MP zag ik in een winkel in S. kasten die in de buurt kwamen van wat ik wil. Maar zoveel geld uitgeven, terwijl je een kast alleen op internet ziet - dat kan ik helemaal niet. En S. is 20 km. hiervandaan... Moet te doen zijn, toch? Volgens de routeplanner van de fietsersbond een rondje van zo'n 45 kilometer. Maar met mijn richtingsgevoel werd dat dus zéker 10 kilometer meer....

Maar wat een mooie tocht was het! Ik reed langs weitjes met koetjes en kalfjes, langs ezeltjes, mooie villa's en leuke huisjes, over de bloeiende heide, door beukenlanen, en zelfs over een voormalig vliegveld. Ik genoot zo dat ik vergat om foto's te maken - of ik had gewoon geen zin om af te stijgen.

En in het kader van "goedkoper leven" werd het een goedkope tocht. Ik deed onderweg boodschappen "à la mode de vacances" (pardon my French): tegen lunchtijd dook ik een supermarkt in, kocht broodjes en wat beleg, en een doos druiven. Lunchen op een bankje langs de weg: dat gaf meteen een hondenbazin de gelegenheid om mij de goede weg te wijzen.

Ik vond de winkel (met mijn richtinggevoel ook altijd weer een klein wonder), maar de kast was het toch nét niet helemaal. Op weg terug naar huis deed ik mijn laatste weekboodschappen, en kocht ik voor gisteravond een bak afgeprijsde nasi, en een (één) pilsje. Een godenmaal, na zo'n tocht!

En nu heb ik voor het eerst sinds dagen geen hoofdpijn meer, maar wel 2 héle zere billen, 1 heel zeer been, een zere rug - en nog steeds geen tv-kast.

Dit was het echt een dag verlengde vakantie - maar ja, rondjes door Nederland fietsen, verdwalen, leuke mensen tegenkomen: dat is helemaal mijn idee van vakantie....

(Van mijn kapper T. "moet" ik op Relatieplanet. En ik fantaseerde onderweg al dat ik dan wél een geliefde zoek die net zo mal is als ik, voor wat betreft een voorliefde voor rare zwerftochten).