Er is een reden dat ik de afgelopen maanden niet zoveel te melden had (zie mijn vorige post - dit huidige bericht gaat vooraf aan het bericht van vorig weekend 😉)....
Ik was namelijk éven met andere dingen bezig, zoals overleven en revalideren, enzo.
Na mijn bestralingen en chemo van vorige zomer stond er nog een grote operatie op de agenda. Maar die werd elke keer uitgesteld - ook O.K.'s hebben te lijden onder personeelstekorten, er werd nog een ander kwaaltje bij mij gevonden, waardoor de operatie niet volgens plan kon worden uitgevoerd, vervolgens waren alle scans "schoon", en wilde ik deze ingrijpende operatie zelf niet laten uitvoeren, en toen moest er eerst nog een andere ingreep plaatsvinden om de operatie wél veilig volgens plan uit te kunnen voeren. Dat schoot dus niet op.
Eind mei werd ik in het ziekenhuis opgenomen om de - in principe laatste!? - kankeringreep plaats te laten vinden. Ontzettend spannend, want sommige mensen zijn zó weer thuis, revalideren dan en kunnen daarna redelijk goed verder leven. Anderen liggen soms maanden in het ziekenhuis, en raken flink beschadigd door deze operatie... God zegene de greep - Letterlijk!
Jammer genoeg bleek pas tijdens mijn operatie dat de goede scans nogal misleidend waren geweest. Ik bleek veel zieker te zijn dan gedacht - en de operatie duurde daarom nóg langer dan gepland, én had niet het gewenste resultaat. En dus kwam ik een paar dagen na de operatie heel langzaam met een flinke kater weer echt bij mijn positieven...
Na ruim twee weken ziekenhuis was ik daar - voor dit moment - uitbehandeld. Maar omdat ik er tegenop zag om meteen alleen thuis te zijn "mocht" ik eerst naar een "centrum voor geriatrische revalidatiezorg". Vijf weken lang - maar die tijd was zó om! Ook natuurlijk omdat mijn energie erg beperkt was - een hele lange dag, met 1 keer fysiotherapie (weer leren traplopen!) en 1 keer ergotherapie, of bezoek van een logopediste of psychologe - tussendoor rusten - en dan was er weer een dag om.... Na een paar weken wilde ik zó graag weer eens naar buiten! Maar het was aldoor r*tweer, er was te weinig personeel, en ook de vrijwilligers waren wegbezuinigd.... Gelukkig kon ik een enkele keer wel oefenen met lopen: het pand uit, rolstoel ernaast, geduwd door de fysiotherapeut of een vriendin.
Sinds twee weken ben ik weer thuis. Daar zag ik wel tegenop - red ik me wel alleen, zelf? Raak ik niet ontzettend depressief, kan ik het aan, wat er allemaal (niet) is gebeurd?
Maar ik blijk het erg fijn te vinden. Ik rust nog veel, maar kan wel steeds meer. Als ik heel goed oplet zit er écht progressie in - al zou ik heel graag weer eens écht de deur uit willen kunnen - meer dan een rondje schuifelen met rollator om de wijk waar ik woon. Maar: gisteren haalde ik de Kringloopwinkel weer - even wat overbodige spullen wegbrengen. Dus vandaag of morgen nog een keer, en dan "ouderwets" rondsnuffelen?
We gaan vooruit!!!! (Tenminste, daar probeer ik maar op te blijven vertrouwen...)
(Later meer - ik vind het voor vandaag wel weer genoeg 😊).
Wat heb je veel meegemaakt.Compliment,dat je oog hebt voor wat wel kan. Ik duim voor steeds een beetje meer
BeantwoordenVerwijderenJa spannend hè, het thuiskomen... Maar fijn dat het goed uitviel.
BeantwoordenVerwijderenWat heb je veel doorgemaakt!
Goed dat je vooruitgang merkt en zo positief kunt zijn, al zal je ook wel mindere momenten kennen.
Van harte sterkte gewenst.
Wat een verhaal zeg! Het is niet niks wat je allemaal doorstaat. Dapper hoor! Ik ben blij voor je dat je je thuis zo fijn voelt en dat het dus ook lichamelijk en geestelijk aan kunt om thuis te zijn.
BeantwoordenVerwijderenWat kan het dan heerlijk zijn om naar zoiets voor anderen heel simpels als de kringloopwinkel te kunnen gaan. Daar kun je veel kracht uit halen!
Heel veel sterkte en liefs!
Inderdaad, wat heb je veel meegemaakt. En nog steeds. Fijn dat je weer thuis bent.
BeantwoordenVerwijderenEn hopelijk met lieve mensen om je heen.
Je bent een kanjer.
Heel veel sterkte
Liefs Joanne 😘🧡
Fijn dat je naar een revalidatieafdeling kon en daar zodanig opknapte dat je daarna naar huis kon. En nu maar verder werken aan je herstel. Beterschap en hopelijk kun je al snel weer wat beter uit de voeten.
BeantwoordenVerwijderenPfjiew wat een ellende allemaal.
BeantwoordenVerwijderenIk duim voor een voorspoedig herstel <3
Ik vind je positiviteit echt bewonderenswaardig ❤️
BeantwoordenVerwijderenEen spoedig herstel toegewenst.
Jemig Mrs. H.! Ik weet niet goed wat te zeggen behalve dat ik nu nog meer dan ooit vind dat je een superstoere bikkel bent! Wat heb jij veel voor je kiezen gehad en wat een zware tijd moet dat zijn geweest. En dan nu merken dat het wat beter gaat, wat moet dat ontzettend fijn zijn! Ik vermoed dat je er nog lang niet bent, maar aan je positieve houding zal het niet liggen. Heel veel liefs en sterkte en een heel dikke knuffel! xxx
BeantwoordenVerwijderenDat is niet niks allemaal zeg. Fijn dat je de kans kreeg om te revalideren maar het lijkt me wel lastig als de mogelijkheden vervolgens door personeelsgebrek zo beperkt zijn. Ik ben blij om te lezen dat het je thuis ook weer goed kan bevallen. Sterkte met alles.
BeantwoordenVerwijderen