Luxeproblemen, en wat er allemaal mis kan gaan

Tot nog toe loopt het hele verhuisgedoe eigenlijk allemaal wel goed - dat wil zeggen, ik ben nog niet overspannen, ik heb nog niemand geslagen of vermoord, en ik gil alleen maar zo af en toe als ik alleen ben.

Toch gaan er ook veel dingen mis. Een korte en willekeurige opsomming:

• Ik heb zes keer moeten bellen met mijn woningbouwvereniging om alle gaten in het nieuwe huis gedicht te krijgen. Sinds gisteren zijn alle muren in alle ruimtes "behangklaar" - d.w.z. nádat de muren nog een week droogtijd hebben gehad - maar dat is dus pas drieënhalve / vierenhalve week na oplevering van het huis ("Mevrouw, het is bouwvakvakantie") ... En helaas stukten de stukadoors die er gisteren waren nogal langzaam (weer een hele dag dat ik zelf niet voluit aan het werk kon), én hebben ze over de plint heen gestukt, zodat de muur nu zonder plint doorloopt tot de keukenvloer - wat mij niet zo érg handig lijkt....
• De KPN heeft bij de telefoonverhuizing meteen maar ongevraagd een tweeënhalf keer zo duur abonnement voor me geregeld. Direct na ontvangst van dit bericht erover bellen werkte niet - ik moet ná de telefoonverhuizing, over anderhalve week, proberen de brief die zij erover stuurden terug te vinden, en nog een keer bellen om het recht te zetten.
• Ik ga morgen nog een poging tot reanimatie doen, maar waarschijnlijk is mijn stofzuiger deze week jammerlijk overleden door een overvloed aan stof...
• Ik vroeg offertes aan van verhuisbedrijven, maar veel bedrijven reageerden helemaal niet (op vakantie, zonder afwezigheidsmelding?). Het prettigste bedrijf was € 550,-- duurder dan het goedkoopste bedrijf - maar nadat ik bedrijf nr. 1 had afgebeld en toch eens verder ging kijken, bleek bedrijf nr. 2 inderdaad niet helemaal zuiver. Ik hoop dus dat het eerste verhuisbedrijf na het weekend (is dit soort bedrijven op zaterdag dicht?) nog gevoelig is voor mijn nederige verzoek om mij toch te willen verhuizen.
• Een paar weken terug viel er een folder in de bus met daarin De Eetkamertafel. Vandaag pakte ik dus de trein naar de Woonboulevard Villa Arena om mijn tafel nog even "live" te bekijken, én in de hoop meteen te slagen voor een nieuwe bank. Mán, wat is dat vermoeiend! Ik hobbelde van 11.00 - 15.30 uur langs en door woonwinkels en raakte geregeld de weg kwijt omdat ik ineens weer op een andere etage zat dan ik verwachtte. De tafel zou volgens internet ook verkrijgbaar zijn in 2 i.p.v. 2,20 meter lengte - maar dat bleek dus niet te kloppen. Vergelijkbare tafels waren (veel) duurder, hadden net andere poten, een verkeerde kleur, een verkeerde maat, etc. Maar uiteindelijk is dit 'm geworden. (Ook op internet is de goede kleur niet te vinden, maar dit is het model.) Helaas betekent "uit voorraad leverbaar" een bezorgtijd van drie à vier weken.  Zie je me straks zitten, in mijn bijna lege doorzonkamer ;-) ? Want die bank, dat lukte nog niet...
• Tegelijkertijd moet ik ook wel om mezelf lachen. Bij mijn vorige verhuizing, 22 jaar geleden, sleepte ik lekker mijn oude, gekregen bankje mee. Grand foulard erover, klaar. Die bank gaat dus al bijna dertig jaar als tweedehandsje, steeds opgelapt, mee. Hetzelfde verhaal voor mijn keukentafel: ooit door een oom gemaakt voor mijn grootouders, door mij roze geschilderd: ook klaar. En nu ben ik dagen en uren zoet, omdat de eettafel 20 cm te lang is?
• En ook wel een beetje (erg) decadent: Ik realiseerde me dat aan de ene kant van NS-station Bijlmer Arena mensen als ik redelijk dure meubels uitzoeken, terwijl aan de andere kant van dat station, in Amsterdam Zuid Oost, veel mensen maar met heel veel moeite rondkomen. En: ik krijg o.a. hulp van mensen die ik via mijn werk ken - vluchtelingen die wat zouden geven voor een verblijfsvergunning, laat staan een eigen huis. En ach, dat relativeert toch ook wel weer! 

En hoe heerlijk is het dan om na zo'n dag in je oude pyjamabroek en shirt, met wiebelborsten, kluskleren schoon aan de waslijn voor een nieuwe ronde, pilsje op tafel, neer te zakken op je comfortabele oude bank!