Hè, hè, ik ben over!

Afgelopen vrijdag was De Grote Verhuisdag. Om 8.00 uur stipt stonden de drie verhuismannen op de stoep, stelden zich keurig voor en gingen vol goede moed aan het werk. Ik grapte nog dat er tenminste nog íemand was die het leuk vond - want ik allang niet meer.... Mán, wat een rommel heeft een mens (dit mens) dan! Ik was haast jaloers op een helper die vertelde dat hij uit een situatie van dakloosheid kwam, en dus nauwelijks spullen in huis had. Ineens leek me dat een heel aanlokkelijk perspectief!

Het verhuisbedrijf kostte me een flinke smak geld, maar ik vond het alles waard - met mijn 22 jaar oudere lijf  en dito vriendinnen had ik écht niet meer zelf kunnen verhuizen. De verhuizers blokkeerden de weg bij het oude huis, maakten een loopbruggetje van de laadklep van de verhuiswagen naar het raam, en laadden zo met veel grappen en grollen binnen tweëenhalf uur mijn hele inboedel in de auto. Om drieënhalve kilometer verderop alles weer uit te kunnen laden.... Dat was erg luxe: ik schroefde in alle rust nog wat lampen los, kletste wat bij met een buurman, en ging verder maar op een tafel die er nog stond de Opzij zitten lezen - de heren waren zeer goed op elkaar ingespeeld, en ik liep alleen maar in de weg, zo werd er gezegd.

Ondertussen waren in het nieuwe huis vriendinnen bezig met de laatste schoonmaakronde en met het ophangen van peertjes. Niet dat ik het nou vrijdagavond nog donker zag worden, dat niet, maar het was leuk om zaterdag te merken dat ik op strategische plekken alweer licht had.

We werkten vrijdag met vier mensen stevig door van 10.30 - 14.30 uur. En toen had ik een bed om in te slapen (dank jullie wel, F. en G!), ik had een grotendeels ingerichtte keuken (dank je wel, E.!), een paar makkelijke stoelen en een eettafel. Genoeg om prettig te kunnen wonen!!! En dan is er niets fijners dan de hulptroepen naar huis te kunnen sturen, en zelf éven languit, met een lijf trillend van vermoeidheid, op bed te kunnen gaan liggen....

Inmiddels zijn er al heel veel dozen uitgepakt - alleen de werkkamer staat nog vol - ál die boeken - en dan heb ik toch écht dozen vol weggegeven / weggegooid / naar de kringloopwinkel gebracht.

Maar waar zijn toch de kabels van mijn tv (die moeten op de werkkamer terecht zijn gekomen?), waar is mijn tafellamp (idem?), en waar is mijn mooie winterjas (alle andere hangkleding is volgens mij allemaal alweer op zijn bestemming in de kledingkast aangekomen?). En: hoe krijg ik internet thuis weer aan de praat?

Goed, dat is allemaal van later zorg. Ik ben OVER! En inmiddels sinds gisteren zelfs alweer aan het werk (waar ik nu even illegaal dit berichtje maak - want helemaal volledig aanwezig ben ik nog niet).

Ik blijf online

Kijk, dat is nog eens leuk: vandaag verhuizen de telefoon en het internet, en ik had me al soort van voorbereid op een paar dagen communicatieloos. Maar hoe zoek je dan uit hoe laat een winkel open of dicht is, hoe bestel je dingen die je nodig hebt, en hoe kom je aan je dagelijkse benodigde portie kletspraat? Hoe kan een mens zonder computer???




Krijg ik net een keurige mail van mijn provider dat het internet op het nieuwe adres is aangesloten,
maar dat het internet in het oude huis nog een week in werking blijft! Sommige clubs werken dan ineens weer wél mee, en dat is fijn om te merken.

Denk nooit: ik ben er bijna

Want juist ook met het laatste schilderwerk, de laatste ruimte die nog gedaan moet worden voor de verhuizing kan er nog van alles misgaan. Gisteren hoopte ik "even" de keuken te witten terwijl de mannen aan het behangen waren. Maar "even" de loszittende kalk van het plafond steken, werd dus het hele plafond kaal steken, en een laag primer erop, en voor de zekerheid nóg een laag primer - en morgen ga ik voor het allerzekerste een laatste laag primer op het plafond smeren. En ik vrees dat ik dat met al mijn bladderende plafonds zal moeten gaan doen......

Wat verlangde ik vanmiddag naar het moment dat ik lekker languit op de bank kan gaan liggen - dat ik een bank heb - met mijn boeken om me heen. Weer eens de rust om uit te slapen!

Maar ik heb vanmiddag ook met groot plezier lopen kijken naar de bloemen en de bijtjes, de hommels en de padden in mijn tuintje.......

Wat is er nou leuker

dan op je eigen nieuwe toilet zitten en het zelf aangelegde licht aan - uit - aan - uit te doen? Het kostte nog even wat moeite om die &^(- lamp op te hangen, maar toen hing -ie ook: een gewone saaie zwarte plafonnière,  met voor het zee-effect wat slingertjes vissen van de Blokker eraan.

Nog meer leuks: ik kwam vanmorgen op mijn tuinpadje een padje (of kikker?) tegen! Lang leve het buitenleven!

(Maar ik heb inmiddels wel een béétje de neiging om de deur achter me dicht te trekken, en terug te komen als alles achter de rug is. 23-8 Wordt uur U). 

Luxeproblemen, en wat er allemaal mis kan gaan

Tot nog toe loopt het hele verhuisgedoe eigenlijk allemaal wel goed - dat wil zeggen, ik ben nog niet overspannen, ik heb nog niemand geslagen of vermoord, en ik gil alleen maar zo af en toe als ik alleen ben.

Toch gaan er ook veel dingen mis. Een korte en willekeurige opsomming:

• Ik heb zes keer moeten bellen met mijn woningbouwvereniging om alle gaten in het nieuwe huis gedicht te krijgen. Sinds gisteren zijn alle muren in alle ruimtes "behangklaar" - d.w.z. nádat de muren nog een week droogtijd hebben gehad - maar dat is dus pas drieënhalve / vierenhalve week na oplevering van het huis ("Mevrouw, het is bouwvakvakantie") ... En helaas stukten de stukadoors die er gisteren waren nogal langzaam (weer een hele dag dat ik zelf niet voluit aan het werk kon), én hebben ze over de plint heen gestukt, zodat de muur nu zonder plint doorloopt tot de keukenvloer - wat mij niet zo érg handig lijkt....
• De KPN heeft bij de telefoonverhuizing meteen maar ongevraagd een tweeënhalf keer zo duur abonnement voor me geregeld. Direct na ontvangst van dit bericht erover bellen werkte niet - ik moet ná de telefoonverhuizing, over anderhalve week, proberen de brief die zij erover stuurden terug te vinden, en nog een keer bellen om het recht te zetten.
• Ik ga morgen nog een poging tot reanimatie doen, maar waarschijnlijk is mijn stofzuiger deze week jammerlijk overleden door een overvloed aan stof...
• Ik vroeg offertes aan van verhuisbedrijven, maar veel bedrijven reageerden helemaal niet (op vakantie, zonder afwezigheidsmelding?). Het prettigste bedrijf was € 550,-- duurder dan het goedkoopste bedrijf - maar nadat ik bedrijf nr. 1 had afgebeld en toch eens verder ging kijken, bleek bedrijf nr. 2 inderdaad niet helemaal zuiver. Ik hoop dus dat het eerste verhuisbedrijf na het weekend (is dit soort bedrijven op zaterdag dicht?) nog gevoelig is voor mijn nederige verzoek om mij toch te willen verhuizen.
• Een paar weken terug viel er een folder in de bus met daarin De Eetkamertafel. Vandaag pakte ik dus de trein naar de Woonboulevard Villa Arena om mijn tafel nog even "live" te bekijken, én in de hoop meteen te slagen voor een nieuwe bank. Mán, wat is dat vermoeiend! Ik hobbelde van 11.00 - 15.30 uur langs en door woonwinkels en raakte geregeld de weg kwijt omdat ik ineens weer op een andere etage zat dan ik verwachtte. De tafel zou volgens internet ook verkrijgbaar zijn in 2 i.p.v. 2,20 meter lengte - maar dat bleek dus niet te kloppen. Vergelijkbare tafels waren (veel) duurder, hadden net andere poten, een verkeerde kleur, een verkeerde maat, etc. Maar uiteindelijk is dit 'm geworden. (Ook op internet is de goede kleur niet te vinden, maar dit is het model.) Helaas betekent "uit voorraad leverbaar" een bezorgtijd van drie à vier weken.  Zie je me straks zitten, in mijn bijna lege doorzonkamer ;-) ? Want die bank, dat lukte nog niet...
• Tegelijkertijd moet ik ook wel om mezelf lachen. Bij mijn vorige verhuizing, 22 jaar geleden, sleepte ik lekker mijn oude, gekregen bankje mee. Grand foulard erover, klaar. Die bank gaat dus al bijna dertig jaar als tweedehandsje, steeds opgelapt, mee. Hetzelfde verhaal voor mijn keukentafel: ooit door een oom gemaakt voor mijn grootouders, door mij roze geschilderd: ook klaar. En nu ben ik dagen en uren zoet, omdat de eettafel 20 cm te lang is?
• En ook wel een beetje (erg) decadent: Ik realiseerde me dat aan de ene kant van NS-station Bijlmer Arena mensen als ik redelijk dure meubels uitzoeken, terwijl aan de andere kant van dat station, in Amsterdam Zuid Oost, veel mensen maar met heel veel moeite rondkomen. En: ik krijg o.a. hulp van mensen die ik via mijn werk ken - vluchtelingen die wat zouden geven voor een verblijfsvergunning, laat staan een eigen huis. En ach, dat relativeert toch ook wel weer! 

En hoe heerlijk is het dan om na zo'n dag in je oude pyjamabroek en shirt, met wiebelborsten, kluskleren schoon aan de waslijn voor een nieuwe ronde, pilsje op tafel, neer te zakken op je comfortabele oude bank!

Kan ik iemand een plezier doen met een paar grote Hortensia's?

Mijn nieuwe voortuin staat er erg vol mee, en ik wil er graag een paar kwijt, om ruimte te maken voor iets nieuws...

Kom maar uitgraven in het MvhL - Ik heb nog geen tuingereedschap...

Update 7 augustus:

Alle Hortensia's (Nou ja, ik wil er zelf ook wel één / een paar houden....) zijn binnen een dag vergeven. Dat ging heel snel, en ik ben er blij mee: het is heel leuk om zomaar cadeautjes weg te kunnen geven!