Ik ben altijd in de luxepositie geweest om parttime te werken. (Nou ja, voor een vrouw zonder partner is dat een luxepositie.) Deels omdat ik denk dat fulltime werken niet goed voor me is, deels omdat het leven gewoon zo liep. Mijn kleinste baan was 20 uur, mijn vorige, grootste baan bijna 29 uur. In mijn eerste baan (van 26 uur, als ik me goed herinner) kreeg ik nog een aanvullende uitkering tot bijstandsniveau, maar op den duur was dat niet meer nodig. Het vinden van een parttime baan was wel eens lastig, omdat ik in mijn werk groeide naar een niveau waar banen vaak fulltime zijn. Dus toen ik mijn vorige baan kwijtraakte, was het zoeken naar een goede balans tussen genoeg werken om van rond te kunnen komen, en niet teveel werken. Ik "koos" uiteindelijk voor een leuke baan op een uur enkele reisafstand - maar in eerste instantie wel voor maar 20 uur - met dus een aanvullende ww-uitkering, en sollicitatieplicht voor 8,8 uur per week. Gelukkig kreeg ik al na een paar maanden meer uren - mijn aanstelling hier is sinds een paar jaar 24 uur, drieënhalve dag per week.
Een paar maanden terug heb ik gemeld dat ik wel meer wilde werken. Om twee redenen: ik heb het laatste jaar voortdurend het gevoel tijd tekort te komen, loop voortdurend achter de dingen aan, én ik merk dat ik steeds minder makkelijk rondkom. Al moet ik dat laatste wel meteen nuanceren: ik verdien onder modaal, maar ik kan nog steeds geld weggeven, en ik kan nog steeds zodra mijn salaris binnenkomt een aardig deel doorsluizen naar een spaarrekening. En dan kan ik ook nog op vakantie, en geregeld uit eten en naar de film... Alleen: aan het eind van de maand moest ik steeds vaker een deel van het spaargeld weer terugboeken naar de lopende rekening. En als ik verhuis zal ik veel meer huur moeten gaan betalen - maar dat kan - dan spaar ik gewoon minder per maand.
Maar door het vele werk op kantoor is het er nog steeds niet van gekomen om mijn aanstelling uit te breiden - al werk ik de laatste maanden chronisch over - maar die tijd kan ik als het beter weer wordt natuurlijk ook gebruiken voor lange weekendjes weg - lekker weg met tentje en fiets!
Terecht merkte mijn leidinggevende tijdens het functioneringsgesprek op dat meer werken waarschijnlijk geen oplossing zou zijn voor de ervaren werkdruk. En ik realiseer me nu dat ik mijn werk zoals het nu is niet leuk genoeg vind om nog meer tijd en energie in te steken. Eigenlijk wil ik dus gewoon een hoger salaris, met dezelfde aanstellingsomvang, en dan graag een lagere werkdruk.
Want ik merk dat ik te weinig energie over heb om de dingen te doen die ik ook leuk vind: mijn vrijwilligerswerk voor het Repair Café, met vriendinnen optrekken, naaien, knutselen, lezen, fietsen en wandelen, en straks misschien (hopelijk) een (moes)tuin.... Voor een deel dus ook dingen waarmee ik geld zou kunnen besparen, en dus minder zou hoeven werken.
Ik merk dat ik niet goed uit dit dilemma kom. Wat wil ik nou eigenlijk? Nou ja, zoals ik hierboven al zei: niet méér werken, wél meer inkomen, een lagere werkdruk, wat terug-verschuiving in mijn taken zodat ik ook weer aan de leuke, boeiende en uitdagende dingen in mijn werk toe kom, en energie overhouden om ook andere dingen te doen dan alleen werken.
Dus als ik realistisch ben: niet meer werken dan ik nu doe, dus hetzelfde salaris, maar als ik meer op mijn uitgaven let heb ik minder inkomen nodig. En ik wil meer energie overhouden om ook andere dingen te doen. Want, zoals ik al bij mijn sollicitatie zei: ik heb ook nog andere hobby's dan alleen werken.
Waarom ik dit alles hier neerzet? Ik merk dat het al een paar dagen door mijn hoofd speelt. En dat ik behoefte heb aan jullie reacties op deze overwegingen. Dus: hoe ga jij om / ben jij in je werkzame leven omgegaan met fulltime / parttime werken, met de balans tussen alles wat je wilt / nodig vindt om te doen? Kies je voor meer salaris, of voor meer vrije tijd - als je überhaupt al iets te kiezen hebt?
(En eigenlijk wil ik gewoon heel diep van binnen dat iemand me vertelt wat ik moet doen - maar doe maar niet - ik weet dat ik daarvoor uiteindelijk toch veel te eigenwijs ben....................................!)
Ik wilde dat ik je raden kon.
BeantwoordenVerwijderenals ik heel eerlijk ben ben ik jaloers op je dilemma.
Jij hebt tenminste iets te kiezen.
Geen afgunst hoor, gewoon verdrietig omdat ik al jaren niet meer mag en kan werken.
Ik kan mijn leven opvullen met vanalles en nog wat, maar het blijft opvullen.
In mijn werkzame leven had ik niet het idee dat ik keuzes als die van jou had.
De sector waar ik werkte kende nauwelijks vaste dienstverbanden.
Het verdiende goed door de onzekerheidstoeslag en zo, maar je had maar te doen wat er op dat moment was.
Dus werkte ik soms periodes maar 20 uur en soms 56 uur per week.
Dan weer bij het ene bedrijf en dan weer bij het andere.
Met daartussendoor periodes zonder werk en met een lage uitkering want over de toeslagen kreeg je niets.
Ook bij ziekte en vakantie kreeg je opeens heel weinig.
Als je tegen de lange dagen protesteerde hoefde je de week erna niet meer terug te komen.
Een vaste baan van 25 uur lijkt mij ideaal.
De onzekerheid indertijd en het nergens bij horen omdat je altijd tijdelijk was hebben mijn gezondheid genekt.
Lieve Mrs. H,
BeantwoordenVerwijderenGeld is ook niet alles...
Tijd is ook niet alles...
Misschien ben je toe aan een nieuwe impuls?
Ander werk dat minder energievretend is, zodat je genoeg energie overhoudt voor je andere bezigheden?
Liefs
Het zou kunnen zijn dat je leidinggevende gelijk heeft.
BeantwoordenVerwijderenJe werkt nu dus al een tijd chronisch over. Ik denk maar even mee en ik weet niet of het een optie is, maar zou een deel van je taken overgeheveld kunnen worden naar een (nieuwe?) collega?
Meen zo tussen de regels door namelijk vaker van je te begrijpen dat je het bij de organisatie zelf wel naar je zin hebt. Dat is ook heel wat waard.
Misschien heb je wel meer tijd en energie voor hobbies en geldbesparende dingen doen als je minder uren en minder hard hoeft te werken? Je "echte uurloon" (zie "Je geld of je leven") zou hierdoor wel hoger worden.
Waarvoor ben je aangenomen en wat doe nu allemaal "erbij"?
Ik weet niet of ze er voor open staan maar misschien is het voor de organisatie waar je voor werkt ook een goede oplossing. Bij vakantie en griepvlagen, is er met iemand erbij meer bezetting/ continuiteit.
Misschien kun je dan nu de leuke en misschien beter betalende dingen naar je toe trekken.
En als dit allemaal niet kan, of als je dan nog niet lekker zit, kun je altijd nog op je vrije dagen verder kijken naar iets wat wel naar je zin is. Misschien ook iets meer in de buurt zodat je minder reistijd kwijt bent?
Wel goed dat je het er toevallig over hebt. Ik zat dit weekend nog te mijmeren en meieren over mijn twee leukste banen; bij de een had ik een (zeker naar verhouding met de anderen) veel ste hoge workload en werkte ik me de blubbers. Ik deed geregeld overal het licht uit omdat ik de laatste was. Maar wat deed ik het graag, etc. etc. "Ik wou dat ik het nog/ weer kon", sipte ik dit weekend nog.
Maar nu ik dit lees denk ik ook weer "oh ja -aha -uhum" Zo leuk was het nou ook weer niet om 's avonds en het hele weekend voor pampus te liggen. Om privé afspraken af te moeten zeggen omdat ik er helemaal doorheen zat. Om keer op keer met griep, verkoudheden of darmklachten in bed te liggen omdat m'n weerstand door de stress en het overvragen van mezelf super laag was. Om geen energie te hebben om te koken en slecht te eten. Om thuis geregeld een chagerijnige kobolt te zijn van de vermoeidheid, etc. etc.
Ik was er toen zo trots op dat ik het maar allemaal kon en deed en dat iedereen blij was met me. Maar achteraf denk ik: hoe heb ik me in hemelsnaam zo kunnen laten afknijpen en nooit durven vragen om iets minder werk en wat heb ik er nou aan gehad of over gehouden?
Nou ja, misschien staat er nog een deel van die bonus die ik kreeg voor een project op de bankrekening maar daar krijg ik mijn gezondheid niet meer terug.
Te lang te veel van jezelf vragen is echt niet goed, daar leert je lijf rare dingen van.
ps iemand zei lang geleden eens tegen me:
BeantwoordenVerwijderenAls je op een kruispunt staat en je weet niet welke weg je moet nemen, blijf dan zitten en kijk wat er langs komt.
(tot je ontdekt waar je echt heen wilt)
Ik zit al een tijdje op mijn kruispunt denk ik ;-)
Dank je wel voor jullie reacties! Ik ben maandag weer - een beetje - aan het werk gegaan, en ga dus zodra ik 's avonds thuiskom een paar uur slapen. Ben nog MOE! Ik ga het "gesprek" hierover graag later deze week verder!
BeantwoordenVerwijderengewoon ff op je kruispunt blijven zitten ;-)
BeantwoordenVerwijderenhet kan natuurlijk ook nog allebei ;`)
BeantwoordenVerwijderenVoor mij was werken een afgod geworden. Toen ik ziek werd en ik ergens las dat maar 11% van de patiënten met 'mijn' ziekte volledig werkt, wilde ik absoluut bij die 11% horen. Heel dom. Werk en privé waren totaal uit balans. Al mijn energie en meer ging in werken zitten. Ik voelde me verantwoordelijk voor het inkomen, was de kostwinner en zag geen uitweg. Inmiddels ben ik veel wijzer. Als we in de bijstand komen, dan nog hebben we genoeg. En het is allemaal mijn schuld niet. Werk is maar werk. Dat kan leuk, mooi, goed zijn, maar het kan je ook verstikken, een beetje of juist alle adem ontnemen. Allebei niet goed. Werk is er om een inkomen te genereren en als je er plezier in hebt, is dat mooi!
BeantwoordenVerwijderenErg herkenbaar Purperpol! Ik werk ook niet meer en heb veel moeite gehad met het loslaten van dat werk. Ook omdat ik het zo leuk vond en leuke collega's had, maar vooral omdat ik vond dat ik moest werken 'om bij de grote mensenwereld te horen'.
VerwijderenPoe, jullie geven me wél wijze overwegingen. Ik had er dit weekend nog over willen "broeden", maar heb daarvoor even te weinig tijd / energie. Het gaat wel goed / beter met me, hoor!
BeantwoordenVerwijderenMaar wat ik nú wil? Eigenlijk alleen nog een paar uurtjes op de bank met mijn nieuwe boek (autobiografie Pater van Kilsdonk - bijzonder verhaal van een bijzondere man), en dan op tijd ;-0 naar bed.....
doen dan.
VerwijderenBlijf zitten waar je zit en verroer je niet
etc....
hoe is het op je kruispunt?
BeantwoordenVerwijderen